iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

ΑΙΘΙΟΠΙΑ - AMBULARE PER DEO

Προσκύνημα στο θεό... με λεωφορείο

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΜΙΖΑΡΑΣ, ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΙΖΑΡΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΙΖΑΡΑ

Φτάνοντας στην πρωτεύουσα της Αιθιοπίας, υπήρχε πολύ λίγος χρόνος για την Αντις-Αμπέμπα (στην αμχαρική σημαίνει Νέο Λουλούδι). Το λεωφορείο για τη Λαλιμπέλα αναχωρούσε από το Μερκάτο -το παζάρι της πόλης- 5 το πρωί και δεν θα υπήρχε άλλο που να φτάνει στη Λαλιμπέλα εγκαίρως για τους εορτασμούς των Χριστουγέννων.

Στο γκισέ του σταθμού των λεωφορείων, ακούς μόνο αμχαρικά, κανείς δεν μιλά άλλη γλώσσα. Ρωτάω για Λαλιμπέλα, φωνές πετάγονται από παντού, φασαρία, χαμός...
Ένας άντρας ξεχωρίζει από το πλήθος, μοιάζει να λέει «εγώ θα σου δείξω τι θα κάνεις». Τον ακολουθώ πειθήνια, μπαίνουμε σε γραφείο, βγαίνουμε, ρωτάει διάφορους, με δείχνει, εγώ... χαμογελώ ανόητα, φορτωμένη με το μπλε σακίδιο μου... συνεχίζουμε... παίρνω το εισιτήριο... ωχ, ανασφάλεια δεν ξέρω τι γράφει...
Η οδύσσεια συνεχίζεται... από λεωφορείο σε λεωφορείο, δείχνω το εισιτήριο, ναι, όχι, μπαίνω, δεν μπαίνω, κάνω ουρά..
Η ώρα περνάει, έχει πια ξημερώσει... βρίσκω το λεωφορείο, εγκαθίσταμαι και εκεί αρχίζει σιγά σιγά το διεξοδικό «γέμισμα» του λεωφορείου...τσουβάλια, σάκοι, εμπορεύματα, άνθρωποι (σε αυτή την σειρά και όχι ανάποδα) στοιβάζονται γύρω μου.
Το ταξίδι με το λεωφορείο αποδείχτηκε μια πραγματική εμπειρία. Οι πέντε άνθρωποι που ήταν στριμωγμένοι με τις αποσκευές τους πίσω στη γαλαρία, έγιναν έξι με εμένα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι φώναζαν και πηγαινοέρχονταν πάνω-κάτω, μέσα-έξω, πηδώντας πάνω από βαλίτσες, τσάντες και σακούλες... Έχοντας λουφάξει στη γωνία δίπλα στο παράθυρο, παρατηρούσα το χάος, όταν ο ελεγκτής με πρόσεξε και άρχισε να μου φωνάζει και με νοήματα να μου δείχνει να φύγω από τη γωνία στην οποία είχα στριμωχτεί μαζί με το σακίδιο μου -το οποίο δεν ήθελα να αφήσω από κοντά μου-. Ο διπλανός μου με κράτησε στη θέση μου, νεύοντας μου να μην δίνω σημασία... Σοφή συμβουλή, αφού μετά από λίγο ο ελεγκτής με άφησε στην «ησυχία» μου.
Μ' αυτά και μ' αυτά ξεκινήσαμε.



Να ταξιδεύεις με λεωφορείο στην Αιθιοπία είναι (για τη σπονδυλική σου στήλη) σα να πηγαίνεις για ιππασία. Οι χωματόδρομοι -που αποτελούν τις κεντρικές αρτηρίες μεταξύ των πόλεων- σε συνδυασμό με τα οχήματα του '50 κάνουν την οποιαδήποτε διαδρομή αρκετά επίπονη, ιδιαίτερα στα πίσω καθίσματα. Στις λακκούβες αναπηδάς μέχρι και 30 εκατοστά από το κάθισμα, πράγμα αρκετά εντυπωσιακό αν αναλογιστείς ότι η μέση ταχύτητα δεν ξεπερνάει τα 30 με 40 χλμ. την ώρα.
Μετά από 9 ώρες ταξιδιού, είχαμε γνωριστεί όλοι στα πίσω καθίσματα, εγώ είχα γίνει η μασκότ του λεωφορείου νοιώθοντας τουλάχιστον Τζένη Καρέζη σε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία του '50. Πιθανά λόγω του μελαψού, για τα δικά μας δεδομένα, χρώματος μπέρδεψα πλήρως τους συνεπιβάτες μου... νομίζω πως μοιάζω με Αιθιόπισσα που έπεσε στη χλωρίνη. Οι Αιθίοπες έχουν πολύ λεπτά χαρακτηριστικά, σαν αυτά που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην Ευρώπη. Κυρίως οι γυναίκες, είναι πανέμορφες, έχουν λεπτές μύτες και χείλη -που δεν μοιάζουν με αφρικανικά-, λυγερά σώματα, με απίστευτα μακριά πόδια και εκπληκτικά χαμόγελα που αποκαλύπτουν κάτασπρα υγιή δόντια.



Προς το βράδυ, άρχισαν όλοι να μου λένε πως το λεωφορείο θα σταματήσει, γιατί «...πλησιάζει 6 η ώρα». Σύμφωνα με το χάρτη, δεν είχαμε φτάσει, ακόμα, ούτε στα μισά της διαδρομής, αλλά όπως η επικοινωνία δεν ήταν και πολύ εύκολη, ακολούθησα την ομάδα των επιβατών και βρέθηκα στο ξενοδοχείο ενός χωριού. Εκεί κοιμηθήκαμε όλοι, κάτι σαν εκδρομή σχολείου. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, οι καινούριοι φίλοι μου, μου εξήγησαν πως λόγω επικινδυνότητας του δρόμου -ανύπαρκτης σήμανσης και φωτισμού-, αλλά και της κακής κατάστασης των λεωφορείων τα δρομολόγια πραγματοποιούνται μέχρι τις 6, που σκοτεινιάζει, διανυκτερεύουν όπου βρουν και συνεχίζουν την πορεία τους από τις 4 το πρωί. (Αργότερα που ταξίδεψα με land cruiser και είδα ότι οι περισσότεροι κάτοικοι των χωριών μετακινούνται από τον ένα οικισμό στον άλλο πεζοί -το βράδυ που έχει λιγότερη ζέστη-, διαμόρφωσα τη δική μου θεωρία : Αφού τα λεωφορεία δεν έχουν φώτα, το πιο πιθανό είναι να γίνονταν πολλά ατυχήματα με τόσο κόσμο που περπατά μέσα στη νύχτα).



5 Ιανουαρίου
Εγερτήριο 4 η ώρα το πρωί και αναχώρηση μέσα στη βροχή. Το λεωφορείο μας άφησε στην πόλη Wondie απ' όπου θα παίρναμε άλλο προς Λαλιμπέλα. Αφού διαλέξαμε λεωφορείο, μπήκαμε και περιμέναμε 2 ώρες να γεμίσει, καθότι «αν δεν γεμίσει... δεν φεύγει». Ωράρια που να πρέπει να τηρηθούν δεν υπάρχουν, οπότε απλά περιμένεις.
Ξεκινήσαμε, αλλά πριν βγούμε από τον σταθμό πάθαμε λάστιχο. Μέχρι να το αλλάξουμε, εμείς φυσικά, χάσαμε τον οδηγό που... είχε πάει για ύπνο. Μετά από άλλη μια ώρα καταφέραμε να φύγουμε.
Πάνω που είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι πού είναι το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα... ακούστηκε μουσική. Οι διαδρομές συνοδεύονται συχνά με γνωστές αιθιοπικές επιτυχίες στη διαπασών -κάτι σαν τα σκυλάδικα στα ελληνικά ΚΤΕΛ-, ενώ, επειδή οι κασέτες τους είναι φθαρμένες και λίγες, μπορεί να ακούς την ίδια απροσδιόριστη κασέτα για 9 ώρες.
Στη συνέχεια -και ίσως σαν απάντηση στην απορία μου- σηκώθηκε ένας παπάς, ο οποίος αφού έβγαλε ένα πολύ θερμό κήρυγμα, για τα Χριστούγεννα, μας έβαλε να τραγουδήσουμε χριστιανικούς ύμνους και να χτυπάμε παλαμάκια, για να μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων -που γιορτάζονταν την επόμενη μέρα- και του προσκυνήματος στη Λαλιμπέλα -που είναι ένας από τους πιο ιερούς τόπους των Αιθιόπων-. Στις 6 επόμενες ώρες θαύμασα πραγματικά τον ιερέα γιατί δεν κάθισε, ούτε σταμάτησε να τραγουδά μέχρι που φτάσαμε. Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, μια θύελλα από μαύρα πρόσωπα τυλιγμένα σε λευκά πανιά, gabi - παραδοσιακές μαντίλες - και κουρέλια, κατελάμβανε το τοπίο...
Η απορία στα πρόσωπά τους, εμφανής... οι λευκοί τουρίστες ταξιδεύουν συνήθως με αεροπλάνο, μετακινούνται με τζιπ και γενικώς δεν έρχονται ιδιαίτερα σε επαφή με τους ντόπιους. Το πρώτο ξάφνιασμα περνάει και σπεύδουν όλοι να με πλησιάσουν, ζητώντας μου λεφτά. Βρίσκω ένα δωμάτιο σε μια πανσιόν, που βρισκόταν σε μια αυλή. Μετά από έναν διάδρομο όπου βρίσκονταν 3 κατσικάκια -όχι για πολύ καιρό, γιατί την επόμενη μέρα έληγε η νηστεία- περνάμε τη δεύτερη αυλή όπου μερικές γυναίκες μαγειρεύουν σχεδόν πάνω στο χώμα και ανεβαίνουμε μια μισογκρεμισμένη σκάλα για να φτάνουμε στα δωμάτια: δύο επί δύο, άχυρο στο πάτωμα και πόρτα από αλουμίνιο που μισοκλείνει με λουκετάκι. Μέχρι και ο ιδιοκτήτης έμεινε έκπληκτος, όταν είπα ότι είναι ΟΚ. Τραγικό δωμάτιο. Βέβαια, σκέφτηκα, αυτό είναι πολύ κοντά στο πνεύμα των πραγματικών Χριστουγέννων... σε μια στάνη δεν γεννήθηκε ο Χριστός;

Την επομένη

Οι χιλιάδες Μονοφυσίτες Ορθόδοξοι Αιθίοπες -Κόπτες- έχοντας περπατήσει επί μέρες, φτάνουν και για να προσκυνήσουν στη Λαλιμπέλα. Η εκκλησία είναι ένας ενεργός θεσμός στην Αιθιοπία. Σε αυτήν βρίσκουν βοήθεια οι άποροι και οι ασθενείς. Ταυτόχρονα οι περίγυροι των ναών λειτουργούν ως χώρος διαμονής, σχολείο, ιατρείο και ό,τι ίσως χρειάζεται μια κοινότητα που δεν έχει θεσμοθετημένη κοινωνική πρόνοια. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Αιθίοπες είναι πολύ θρησκόληπτοι, όχι με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να εννοούμε στις προηγμένες κοινωνίες της δύσης, αλλά με μια πραγματική σύνδεση με το θείο. Ίσως γι' αυτό μια από τις πιο σημαντικές γιορτές της Χριστιανοσύνης αποτελεί τόσο σημαντικό γεγονός για τους κατοίκους της χώρας και στη Λαλιμπέλα -την Ιερουσαλήμ της Αφρικής- συρρέουν κάθε χρόνο εκατοντάδες πιστοί για να προσκυνήσουν ίσως τις πιο περίεργες εκκλησίες στον κόσμο.
Έξω από τους λαξευμένους στο βράχο ναούς της Λαλιμπέλα, οι πιστοί μαζεύονται μετά από ημέρες περπάτημα για να παρακολουθήσουν τη Θεία Λειτουργία. Έξω από την εκκλησία, γιατί δεν θεωρούν τον εαυτό τους αρκετά αγνό για να μπουν. Ψέλνουν, προσεύχονται και μερικές φορές μένουν δίπλα στις εκκλησίες γιορτάζοντας με φασαριόζικη αλλά γνήσια κατάνυξη τη γέννηση του Ιησού, ζητώντας πνευματική στήριξη στη δύσκολή ζωή που ζουν οι περισσότεροι. Μετά τη λειτουργία, ακολουθούν χοροί και τραγούδια και οι 11 εκκλησίες και το ένα μοναστήρι της πόλης κυριολεκτικά σφύζουν από ζωή και χαρά.

Δύο μέρες μετά... Ακόμα στη Λαλιμπέλα.
Έχω κολλήσει εδώ και δεν ξέρω πότε και αν θα υπάρξει λεωφορείο για να φύγω. Είναι η δεύτερη μέρα που ξυπνάω από τις 4 το πρωί και ψάχνω για μεταφορικό μέσον, αλλά μάταια. «No bus! No bus!» Πας βρίσκεις τον οδηγό -χωρίς να είσαι σίγουρος ότι μιλάς στο σωστό άτομο- κάτι σου απαντάει -δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος για το αν κατάλαβες σωστά- και πάει λέγοντας...



 

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσημερινός
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή