iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ
ΣΤΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΩΝ AΝΔΕΩΝ (ή περίπου)


KEIMENO: ΝΑΣΟΣ ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ



Όταν, το 1968, εμείς οι παλαιότεροι ακούγαμε ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού καταρρίπτονταν σωρηδόν τα ρεκόρ λόγω του μεγάλου υψόμετρου, κάτι το οποίο σήμαινε λιγότερο οξυγόνο και μικρότερη αντίσταση της ατμόσφαιρας στα σώματα των αθλητών, δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία. Ήμασταν, βλέπετε, ελληνοκεντρικά εθισμένοι στη σχεδόν μηδενική διαφορά της Αθήνας από την επιφάνεια του Σαρωνικού και το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν τα 8,90 μέτρα που είχε πηδήξει στο μήκος εκείνος ο Αμερικάνος.
Τώρα, όμως, με μερικές δεκαετίες παραπάνω στην πλάτη, θέλουμε τουλάχιστον δυο μέρες για να εγκλιματιστούμε στα 2.500 μέτρα της Κουένκα, τρίτης σε μέγεθος πόλης του Ισημερινού. Στο μεταξύ, σέρνουμε τα πόδια καθώς περπατάμε στα γραφικά δρομάκια της και προσπαθούμε με εμβρίθεια επιστημονικοφανή να άρουμε την αντίφαση ανάμεσα στη μικρότερη αντίσταση της ατμόσφαιρας και στα τότε ρεκόρ από τη μια και στη σημερινή δυσκολία αναπνοής και βαδίσματος από την άλλη. Καλά ντε, εντάξει, παίζει λέει τον ρόλο του ο εγκλιματισμός και η προσαρμογή. Αλλά έλα που το πρόγραμμά μας δεν προβλέπει την αντίστοιχα μακριά παραμονή!
Τέλος πάντων.



Γύρω στο μισό εκατομμύριο άνθρωποι αποτελούν τον πληθυσμό της Κουένκα που απλώνεται σε δυο πλαγιές, δεξιά κι αριστερά από το ποτάμι Tomebamba. (Για χείμαρρο, μάλλον, πρόκειται κι ας μην απογοητευθεί κανείς, αν δεν τον θυμάται από τη γεωγραφία του Γυμνασίου.) Παρατήρηση πρώτη: τόσο τα νερά όσο κι όχθες του είναι πεντακάθαρες.
Δεξιά του, ψηλά και μοντέρνα κτήρια παρέχουν επαγγελματική στέγη σε επιχειρήσεις και δικηγορικά γραφεία διεθνούς διαμετρήματος. (Εννοείται ότι αναφερόμαστε στην περιοχή του κέντρου.) Αριστερά, σκαρφαλώνουν σπίτια χαριτωμένα, χτισμένα τα περισσότερα την εποχή της ισπανικής κυριαρχίας, τα οποία κρύβουν πίσω τους την υπερυψωμένη (ανήφορος ξανά) παλιά πόλη. Παρατήρηση δεύτερη: τόσο τα σπίτια της πλαγιάς όσο και τα κτίσματα πιο πάνω έχουν κηρυχθεί διατηρητέα.
Ανεβαίνουμε σταματώντας κάθε λίγο, τάχα για να φωτογραφίσουμε απαλά χρωματισμένες προσόψεις, πολυκαιρισμένες κεραμοσκεπές, φωτεινά αίθρια, τοξωτά παράθυρα, ξύλινες δοκούς και σφυρήλατους εξώστες. Η μέρα είναι εργάσιμη και η κίνηση στους δρόμους πυκνή. Παρατήρηση τρίτη (και τελευταία): πουθενά δεν φαίνονται αστυφύλακες, κορνάρισμα δεν ακούγεται και οι οδηγοί σταματούν στις διαβάσεις των πεζών, αν και με ελαφρό δισταγμό και μετά από επιμονή του πεζού, είναι αλήθεια.
Στην παλιά πόλη εντυπωσιάζει με τον όγκο του ο καθεδρικός ναός. Οι κάτοικοι της Κουένκα θεώρησαν στα 1880 ότι ο αρχικός ναός, αυτός που είχαν ανεγείρει οι Ισπανοί τρεις αιώνες πρωτύτερα, δεν ήταν αρκετός για τη λατρεία τους και έχτισαν τη νέα μητρόπολη που μπορεί να περιλάβει στην αγκάλη της μέχρι και δέκα χιλιάδες πιστούς! Σε ρυθμό νεογοτθικό, δεσπόζει και λάμπει με τους υπερμεγέθεις γαλάζιους τρούλους και τους πολυάριθμους πυργίσκους της. Περιέργως, ωστόσο, δεν πνίγει το καταπράσινο αλσύλλιο που απλώνεται εμπρός της ούτε την παλιά μητρόπολη απέναντι, η οποία έχει μετατραπεί σε μουσείο.



Τώρα, μια που αναφέρθηκε η λέξη «μουσείο», αξίζει να επισημανθεί ότι η πόλη διαθέτει για τους λάτρεις του είδους τέσσερα: άλλο καλύπτει θέματα εκκλησιαστικά (ιερά σκεύη, άμφια, λείψανα αγίων κλπ), άλλο παραπέμπει στον πολιτισμό των Ίνκας, ένα τρίτο περιέχει εκθέματα αναμνηστικά των Αβοριγίνων κι άλλο προσφέρει γλυπτικά και ζωγραφικά έργα της σύγχρονης τέχνης. Αυτό το τελευταίο έχει στεγαστεί εκεί που κάποτε «φιλοξενούνταν» οι αλκοολικοί της πόλης, στον «Οίκο της Εγκράτειας» όπως είχε ονομαστεί, εκεί όπου αργότερα παρέμεναν έγκλειστοι οι άντρες φυλακισμένοι. Σήμερα, οι ιβίσκοι και οι τριανταφυλλιές που στολίζουν τις αυλές, το λευκό των τοίχων κι η ευγένεια του προσωπικού χαρίζουν όαση γαλήνης.



Σύγχρονη τέχνη στο μουσείο, σύγχρονη χειροτεχνία λίγο παρακάτω. Και ένα και δύο και τρία καταστήματα, συνάμα και εργαστήρια κατασκευής, προσδίδουν ουσιαστικό νόημα στην αφηρημένη φράση «από την παραγωγή στην κατανάλωση». Το προϊόν τους; Ψάθινα καπέλα, ο πασίγνωστος στον υπόλοιπο κόσμο παναμάς. Μα το όνομα αυτό; Δεν φτιάχνονται στον Παναμά; Ή, μήπως, βρισκόμαστε ενώπιον των εξίσου πασίγνωστων μαϊμούδων; Μπα. Κατά πως εξηγεί ο τουριστικός οδηγός, η σχετική πιλοποιία αναπτύχθηκε αποκλειστικά στον Ισημερινό, το κλίμα του οποίου είναι ιδανικό για να φύεται και να ευδοκιμεί το φοινικόδεντρο ποικιλίας Carludovica Palmata, εξ ου και η παραφθορά σε παναμά. Εν πάση περιπτώσει, η ποικιλία των σχημάτων και χρωμάτων που προσφέρονται δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο τον επισκέπτη, είτε άντρα είτε γυναίκα. Μπορεί η μόδα να μην επιτάσσει πλέον την κάλυψη της κεφαλής, μπορεί ο Αλ Καπόνε και οι γκάγκστερ της ποτοαπαγόρευσης που τα είχαν ως απαραίτητα εξαρτήματα της εμφάνισής τους να αποτελούν... αλησμόνητο παρελθόν, όμως τα ελαφρά αυτά καπελάκια αγωνίζονται να συνεχίσουν τη ζωή τους. Στον Ισημερινό τα τιμά η εργατική τάξη, κυρίως δε οι γυναίκες με τις γραφικές τοπικές ενδυμασίες. Στον υπόλοιπο κόσμο τα φορούν, ίσως, μόνο κάποιοι εκκεντρικοί. Άσε που δεν λείπουν οι απομιμήσεις, ιδίως κινέζικες. Οπότε; Αγοράζοντάς τα, βοηθάς στην επιβίωση αφενός μεν των εργατών που τα πλέκουν, αφετέρου δε της τοπικής κουλτούρας.
Πόσο υψόμετρο, είπαμε; 2.500 μέτρα; Δεν πεταγόμαστε, κυριολεκτικά δε, στο Κίτο; Να δούμε αν υπάρχει διαφορά στα 2.800; Καμιά αντίρρηση. Η τοπική αεροπορική εταιρία (ας μην αναφερθεί το όνομα καλύτερα, έτσι;) μας επιφυλάσσει μια δυσάρεστη έκπληξη: για να μη φθείρει τα αεροσκάφη της, όταν οι πτήσεις δεν είναι πλήρεις, χρησιμοποιεί ένα μόνο, το οποίο εξυπηρετεί όλους τους εσωτερικούς προορισμούς με τη σειρά! Επομένως, ο προορισμός με τους λιγότερους επιβάτες μένει τελευταίος και η πτήση της μισής ώρας καθυστερεί  άλλες τέσσερις!



Τι να γίνει; Τελικά, φτάσαμε. Και αμοληθήκαμε στους δρόμους. Μια μικρή διαφορά στην αναπνοή διαπιστώνεται όντως, αλλά η διαφορά η πιο χαρακτηριστική δεν αφορά τη φυσική ατμόσφαιρα, μα την. κοινωνική: η παρουσία αστυνομίας, κρατικής ή δημοτικής, στρατού, και λοιπών ένστολων δυνάμεων απροσδιόριστης προέλευσης είναι -ας επιτραπεί η έκφραση- εκκωφαντική. Πρόκειται για άλλη χώρα; Όχι, βέβαια. Πρόκειται, όμως, για την πρωτεύουσα και την έδρα του προέδρου και της κυβέρνησης. Πρόκειται, επίσης, για πόλη με ιδιαίτερα αυξημένη εγκληματικότητα. Κατόπιν αυτού, προσοχή στα πορτοφόλια, στις τσάντες, στα κοσμήματα.
Από άποψη γραφικότητας, η Κουένκα δεν διαγράφεται εύκολα από τη μνήμη μας. Το Κίτο είναι μια μεγαλούπολη των δυόμισι εκατομμυρίων, χωρίς να είναι η μεγαλύτερη του Ισημερινού, αφού υπάρχει το λιμάνι Γκουαγιακίλ με τεσσεράμισι εκατομμύρια. Γραφικά δρομάκια δεν έχει, έχει αντίθετα μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα. Έχει πολλά και καλά εστιατόρια. Έχει συμπαθητικές πλατείες. Αλλά διαθέτει ένα αξιοθέατο, πραγματικά άξιο να θεαθεί.



Δεν είναι η μητρόπολη. Πρόκειται για έναν άλλο ναό, με διαστάσεις σε βαθμό υπερθετικό και με αρχιτεκτονική μπαρόκ που σε ζαλίζει. Το εσωτερικό του, αντίστοιχο του εξωτερικού. Ανάγλυφες παραστάσεις παντού, ξυλόγλυπτα αγάλματα, κίονες με περίτεχνα κιονόκρανα και, κυρίως, φύλλα χρυσού συνολικού βάρους είκοσι τριών κιλών που καλύπτουν κάθε σημείο του ναού! Η ανέγερση διήρκεσε εκατόν εξήντα χρόνια και η «Εκκλησία της Κοινωνίας του Χριστού» παραδόθηκε στη λατρεία. Εκεί αναπαύεται η πολιούχος του Κίτο, η αγία Μαριάννα του Ιησού. Μια νέα κοπέλα, η οποία, στα 1645 έσωσε την πόλη από τις επιδημίες που θέριζαν, προσφέροντας στον Θεό τη ζωή της σε αντάλλαγμα της απαλλαγής από το θανατικό. Λέει ο θρύλος πως, αμέσως μετά την κατανυκτική προσευχή της, έπεσε βαριά άρρωστη και, με την τελευταία της πνοή, καθάρισε τον αέρα του Κίτο. (Κάτι άλλο αξιοπερίεργο, άσχετο με τη θρησκεία και τους θρύλους, είναι ο τρόπος ελέγχου των εισιτηρίων. Επειδή, με την πολυκοσμία εμπρός στο ταμείο, μπορεί να αποφύγει κάποιος την πληρωμή, το εισιτήριο ακυρώνεται κατά την έξοδο, καθώς ο σεκιουριτάς δεν τραβάει τον σύρτη και ο «δεν πληρώνω». τι να κάνει; Πληρώνει. Ξεφτιλίζεται κιόλας.)
Στην πλατεία Ανεξαρτησίας (ένα ακόμη αξιοθέατο) βλέπει ο τουρίστας και το προεδρικό μέγαρο. Με στολές δέκατου ένατου αιώνα οι φρουροί και με δόρατα εκείνης της εποχής, δίνουν μια νότα νοσταλγική. Η δε εβδομαδιαία αλλαγή της φρουράς, με μπάντες, ιππικό, εμβατήρια, εθνικούς ύμνους και παράτες, είναι καλή ευκαιρία να δει και να θαυμάσει ο λαός τον πρόεδρό του: εμφανίζεται στον εξώστη κάθε Δευτέρα στις έντεκα και χαιρετάει μέχρι τις εντεκάμισι, τη σημαία μεν κατά την έπαρσή της, τα πλήθη δε όποτε τον επευφημούν.



Μουσεία υπάρχουν; Ναι, αλλ' όμως δεν προλάβαμε. Προτιμήσαμε να ανέβουμε με το τελεφερίκ κάπως ψηλότερα, κοντά στην κορυφή ενός από τα πολλά ηφαίστεια της περιοχής. Το υψόμετρο ανήγγελλε 4.100 μέτρα. Πολλές πινακίδες απέτρεπαν τους επισκέπτες από το τρέξιμο. Και η ταχυκαρδία μάς υπέδειξε τον άμεσο δρόμο της επιστροφής!



 

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσημερινός
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή