iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

ΙΣΛΑΝΔΙΑ
Ο πλανήτης που αναπνέει...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΣΠΥΡΟΣ ΓΚΕΛΗΣ

Η Ισλανδία δε χωράει εδώ. Δε χωράει σε τέσσερις σελίδες. Δε χωράει σε φωτογραφίες. Δε χώρεσε σε 1700 φωτογραφίες που έφερα από εκεί. Σαν να μη χωράει και στον χάρτη. Σαν να έχει κάνει λίγο στην άκρη για να μην μπαίνει ακριβώς στο πλάνο. Η Ισλανδία δεν χωράει σε 2000 λέξεις. Δε χωράει ούτε καν στο μυαλό σου. Δεν την βάζει ο νους σου. Η Ισλανδία είναι ο πλανήτης που αυτήν τη στιγμή σχηματίζεται. Είναι ο πλανήτης που αναπνέει. Η Ισλανδία είναι η γη που θα ήθελες να ζεις. Αυτή που έχεις δει μόνο στον δέκτη σου. Είναι αυτό το πρωταρχικό και είναι και τόσα άλλα.

Η Ισλανδία είναι αυτή η πρώτη εικόνα από το αεροπλάνο. Είναι η προσγείωση στη μέση αυτού, που ο δυτικός «πολιτισμένος» κόσμος μας, θα έλεγε τίποτα. Ένα αεροδρόμιο στη μέση του «τίποτα» με ένα δρόμο σχεδιασμένο από έναν πιτσιρικά στη ζωγραφιά του. Μπορείς να κάνεις ατελείωτα χιλιόμετρα στους δρόμους της, αλλά αυτή η πρώτη αίσθηση δεν σου φεύγει. Κόβεις χιλιόμετρα σε δρόμους που σχεδίασε ένας πιτσιρικάς στη ζωγραφιά του. Ένας πιτσιρικάς με χιούμορ. Αφού έβαλε και χωματόδρομους σ' αυτό που στον δυτικό «πολιτισμένο» κόσμο λένε αυτοκινητόδρομο. Εδώ, αυτή η έννοια δεν υπάρχει. Γιατί δεν υπάρχει η ανάγκη της.
Και μετά βγαίνεις και πατάς το ζεστό ξύλινο αεροδρόμιο. Και μετά βγαίνεις και πέφτεις πάνω σε χαμόγελα. Και σε καλησπέρες. Πέφτεις πάνω σε ανθρώπους που μέσα στη χρονιά πέρασαν το μεγαλύτερο οικονομικό σοκ της ιστορίας τους αλλά δεν ξέχασαν το αυτονόητο. Να ζουν. Και με ένα μαγικό τρόπο πατάνε το κουμπάκι σου κι αρχίζεις να ζεις κι εσύ. Δένουν το κουμπάκι στην άκρη της κλωστής και όταν απογειώνεσαι πέφτει ο διακόπτης. Και ανάβει η ανάγκη. Να γυρίσεις πίσω.



Και μετά βγαίνεις στο δρόμο για το Reykjavik και έχουν στρώσει ένα χοντρό πράσινο χαλί σε όλο τον δρόμο δεξιά και αριστερά. Οι πέτρες των ηφαιστείων έχουν φορέσει ένα χοντρό πράσινο χαλί. Όσο φτάνει το μάτι σου. Και όταν φτάνεις στο Reykjavik νομίζεις ότι κάποιος σου έχει κάνει πλάκα. Αυτό δεν μπορεί να είναι μια Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα. Και δεν μιλάω για το μέγεθός της, ούτε για τον πληθυσμό της. Μιλάω για τον ρυθμό της. Μιλάω για την ανάσα της. Το Reykjavik αναπνέει. Το Reykjavik αναπνέει και κάνει και τους ανθρώπους του να αναπνέουν. Αυτό που λέμε εμπορικό κέντρο μιας πόλης, εδώ υπάρχει για έξι μόνο ώρες την ημέρα. Γιατί οι άνθρωποι αυτής της πόλης ζούνε με τους ανθρώπους και για τους ανθρώπους, όχι με τα αντικείμενα και για τα αντικείμενα. Και μετά έρχεται Παρασκευή απόγευμα και όλο το Reykjavik πλημμυρίζει ανθρώπους. Παντού. Σε κάθε του γωνία. Παντού.

Άνθρωποι που μιλάνε δυνατά. Γελάνε δυνατά. Χορεύουν. Ζουν δυνατά. Σου την πέφτουν άνετα. Δέχονται και την άρνησή σου άνετα. Φαντάζομαι ότι δέχονται και την κατάφασή σου άνετα. Ξημερώνονται. Γίνονται κομμάτια. Και το Σάββατο από το απόγευμα το ίδιο. Δύο μέρες την εβδομάδα η πόλη βουίζει. Και το κεφάλι σου βουίζει. Δεν θέλω να γράψω για μουσεία και αξιοθέατα. Μπορείς να τα βρεις σε τουριστικούς οδηγούς που δεν χωράνε όμως αυτό που είναι η Ισλανδία. Και μετά λες να κάνεις τον γύρο της Ισλανδίας. Και εκεί είναι που την έχεις πατήσει. Βγαίνεις στον δρόμο. Ο σκληρός σου δίσκος αρχίζει να γράφει. Δεν σταματάει λεπτό. Γεμίζει η μνήμη σου εικόνες. Γεμίζεις. Φοβάσαι ότι δεν υπάρχει πια χώρος για να καταγράψεις. Ότι δεν έχεις χώρο για μια μνήμη ακόμα. Ότι δεν έχεις μνήμη για μια εικόνα ακόμα. Η Ισλανδία δεν χωράει εδώ πάντως. Δεν χωράει σε λέξεις.



Γιατί δεν μπορώ να σου βάλω την αίσθηση σε λέξεις. Δεν μπορώ να εξηγήσω το πώς είναι να βρίσκεσαι στα West Fjords, σε ένα χωριό των τεσσάρων σπιτιών, να είναι μεσάνυχτα, να βρίσκεσαι μέσα σε μια φυσική γούρνα που το νερό της είναι στους 40ο C και από πάνω βρέχει. Και από πάνω να κάνει ένα φεγγάρι. Και από πάνω να κάνει τόσα αστέρια. Ή και να μην κάνει τόσα αστέρια, αλλά εσύ να νομίζεις ότι τα βλέπεις.



Δεν μπορώ να εξηγήσω την αίσθηση του να βρίσκεσαι στο Δυτικότερο σημείο της Ευρώπης να έχεις ακούσει στην διαδρομή από το i-phone ολόκληρο το Takk των Sigur Ros, να έχεις καταλάβει γιατί τελικά μπορείς και χορταίνεις εικόνες από την μουσική τους χωρίς να καταλαβαίνεις λέξη και να ζεις τις εικόνες που μόλις σου γέννησε η μουσική. Δεν το χωράει το συναίσθημά σου.
Και την άλλη μέρα το πρωί βρίσκεσαι στην λίμνη Myvatn. Ηφαίστεια έχουν αφήσει την λάβα τους γύρω σου. Ψευδοκρατήρες στον δρόμο σου. Και ένας κρατήρας μπροστά σου. Αν σου έλεγαν να ζωγραφίσεις ένα ηφαίστειο σε ένα χαρτί θα ζωγράφιζες αυτό. Περπατάς στην πλαγιά της ζωγραφιάς σου. Ανεβαίνεις στην κορυφή της. Θέλεις να τσουλήσεις μέσα στον κρατήρα για να δεις αν καίει. Χαζεύεις γύρω από εκεί ψηλά. Και μάλλον είσαι ο «Βασιλιάς του κόσμου». Λίγο παραδίπλα η γη βγάζει ατμούς. Με πίεση και θόρυβο. Δίπλα σου το νερό κοχλάζει και παντού μυρίζει θειάφι. Η γη έχει ζωή. Παραδίπλα 2 σπηλιές που το νερό τους είναι λίγο πάνω και λίγο κάτω από τους 40οC. Μπορείς να μπεις. Εννοείται.



Και την άλλη μέρα το πρωί βρίσκεσαι στην γλώσσα του παγετώνα. Αναρωτιέσαι το πώς έγινε αυτό. Την μια ημέρα ήσουν πάνω σε ένα ηφαίστειο και τώρα πατάς στο πόδι σου σε μία από τις γλώσσες του παγετώνα που καλύπτει το 1/3 της επιφάνειας της Ισλανδίας. Πάλι χαζεύεις. Χαζεύεις τα μικρά παγόβουνα που έχουν ξεκολλήσει και επιπλέουν στην λίμνη. Χαζεύεις τις φώκιες που αποφάσισαν να σου ποζάρουν. Χαζεύεις.
Και μετά βρίσκεσαι στην Νο1 τουριστική ατραξιόν της Ισλανδίας. Το Blue Lagoon είναι σαφώς μια επιχείρηση πια. Φαντάζομαι ότι θα υπήρξε ο καιρός που δεν θα ήταν. Αλλά ακόμα κι έτσι το σκηνικό μπορεί να σε αφήσει άφωνο. Μάλλον και αυτό το σκηνικό μπορεί να σε αφήσει άφωνο.



Για εμένα η Ισλανδία δεν μπαίνει σε ένα κείμενο. Η Ισλανδία είναι ο πλανήτης που αυτήν την στιγμή σχηματίζεται. Είναι ο πλανήτης που αναπνέει. Η Ισλανδία είναι η γη που θα ήθελες να ζεις. Αυτή που έχεις δει μόνο στον δέκτη σου. Είναι αυτό το πρωταρχικό και είναι και τόσα άλλα.

Και μερικά χρηστικά:
- Αυτό που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ακριβό και δύσκολο τα τελευταία χρόνια έχει γίνει φτηνό και εύκολο. Από την μία η υποτίμηση της Ισλανδικής Κορώνας και από την άλλη η προσθήκη μιας δεύτερης αεροπορικής εταιρίας έχουν κάνει το ταξίδι στην Ισλανδία εύκολο.
- Η πτήση για Reykjavik από Λονδίνο διαρκεί περίπου 2 ώρες. Αν ψάχνετε το φτηνό εισιτήριο αναζητήστε το στην Iceland Express, αν ψάχνετε το άνετο ταξίδι στη διπλή σχεδόν όμως τιμή αναζητήστε στο στην Iceland Air.
- Στο κέντρο του Reykjavik υπάρχουν πάρα πολλά ενοικιαζόμενα διαμερίσματα σε πάρα πολύ καλές τιμές. Το «Room with a view» στο οποίο έμεινα, είναι στην καρδιά του Reykjavik και τώρα είναι και στην καρδιά μου. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.
- Τα πάντα στην Ισλανδία γίνονται με πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες. Ακόμα και ένα πακέτο τσιγάρα. Προτιμήστε τις. Δεν πληρώνετε ένα κάρο λεφτά σε προμήθειες.
- Στο Blue Lagoon μπορείς να κάνεις μια σειρά από περιποιήσεις και μασάζ, ακόμα και μέσα στο νερό, αλλά θα πρέπει να έχεις κλείσει ραντεβού από πριν.
- Παρασκευή βράδυ και Σάββατο βράδυ στο κέντρο του Reykjavik όλα τα bar ασφυκτιούν και χορεύουν. Για να είμαστε ακριβείς όλη η πόλη πίνει και χορεύει. Το κάπνισμα δεν επιτρέπεται στους κλειστούς χώρους. Σε πολλά bars υπάρχουν ταράτσες που βγαίνεις για τσιγάρο. Το ποτό τους λέγεται Opal. Δοκιμάστε το. Μην στραβώνετε με το πιεστικό φλερτ, απλά διασκεδάστε το.
- Για τις δημόσιες πισίνες, το blue lagoon και όποια ανάλογη δραστηριότητα θα χρειαστεί να κάνετε ντουζ πριν μπείτε χωρίς το μαγιό σας. Σημασία στη γύμνια σας δίνετε μόνο εσείς, κανείς άλλος γύρω σας.



 

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή