iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

KAΪΡΟ

H μητέρα του κόσμου...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΜΙΖΑΡΑΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΚΙΡΙΤΖΙΩΤΗΣ, ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΙΖΑΡΑ



Χιλιάδων χρόνων ιστορίας και πολιτισμών, αφήνοντας μνημεία και ανεξίτηλες παραδόσεις... συνθέτουν, απ' την αρχή της ιστορίας, έναν από τους πιο πολυσύχναστους τόπους στη γη. Τα λόγια είναι λίγα εξάλλου, όταν μιλάς για τη μητέρα του κόσμου... το Κάιρο.

Ελάχιστες πρωτεύουσες εξουσιάζουν κατά τέτοιον τρόπο τις χώρες τους, για τους Αιγυπτίους το Κάιρο είναι η ίδια η Αίγυπτος, καθόσον με το όνομα Masr αποκαλούν και την πόλη και τη χώρα. Παρόλο που αποτελεί κατοικημένη περιοχή εδώ και αρκετές εκατονταετίες, και παρόλο που πυραμίδες είναι ορατές από αρκετά σημεία της πόλης, το Κάιρο δεν υπάρχει απ' την εποχή των Φαραώ. Τα πρώτα θεμέλια της πόλης, δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Fatmid το 960 μ.Χ.- που ήταν ισλαμιστές- και η επιλογή της τοποθεσίας της πόλης έγινε μάλλον κατά λάθος...
Περιμένοντας το σινιάλο των αστρολόγων της εποχής, το οποίο ήταν να κουδουνίσουν κάτι καμπανάκια στα σχοινιά που οριοθετούσαν την περιοχή εκσκαφής, ένα κοράκι προσγειώθηκε στα σχοινιά. Τα σχοινιά κουδούνισαν και επειδή ο πλανήτης ¶ρης (Al-Qahir) ήταν στην άνοδό του, ο Χαλίφης αποφάσισε να ονομάσει την πόλη Al-Quahira, απ' όπου οι Ευρωπαίοι επινόησαν αρκετά αργότερα το Κάιρο.

Το Κάιρο στις Χίλιες και Μια Νύχτες
Στην αρχή ενός παραμυθιού απ' τις Χίλιες και Μια Νύχτες, συναντάμε μια παρέα αντρών σ' ένα τζαμί, να συζητάνε για ξένες χώ-ρες και τα θαύματα των πόλεων τους, «Η Βαγδάτη είναι ο παράδεισος» λέει κάποιος, «Αυτός που δεν έχει δει το Κάιρο, δεν έχει δει τίποτα απ' τον κόσμο» του απαντάει ένας πιο ηλικιωμένος «Η άμμος του χρυσός, ο Νείλος του είναι ένα από τα θαύματα του κόσμου, οι γυναίκες του είναι σαν τις μαυρομάτες παρθένες του Παραδείσου... και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού το Κάιρο είναι η μητέρα του κόσμου»

Κάιρο, πρώτη εικόνα
Έχοντας αυτές τις εικόνες στο μυαλό μου -και άλλες, πλασμένες απ' τη δική μου φαντασία-, φτάνοντας στο Κάιρο την πρώτη φορά απογοητεύτηκα, αλλά κυρίως τρόμαξα. Αυτή η πόλη των 16 εκατομμυρίων κατοίκων παράγει θόρυβο πιο πολύ απ' οτιδήποτε άλλο, θόρυβος που -αν του αντισταθείς- σε αφήνει άλαλο και ζαλισμένο. Η δραστηριότητα στους δρόμους... ξέφρενη, όπως και η ταχύτητα με την οποία κινείται αυτή η δραστηριότητα. Αυτοκίνητα, λεωφορεία, ποδηλάτες που κουβαλούν εμπορεύματα πάνω σε τάβλες στερεωμένες στο κεφάλι τους, γυναίκες καλυμμένες απ' την κορυφή ως τα νύχια, μικροπωλητές με καροτσάκια και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, όλα τρέχουν στους δρόμους κουβαλώντας και πουλώντας τα πιο απίθανα πράγματα.
Στο σύγχρονο Κάιρο ουρανοξύστες έχουν παραταχθεί γύρω απ' τον Νείλο, ενώ οι πύργοι των μιναρέδων πετάγονται σαν βέλη προς τον ουρανό, δίνοντάς σου την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μουσείο θρησκευτικής αρχιτεκτονικής. Η έλλειψη περιοχών οικοδόμησης, έδωσαν και δίνουν τη δυνατότητα για την πιο άναρχη ρυμοτομία που μπορεί να διανοηθεί κανείς, έτσι που σίδερο, γυαλί και πηλότουβλα, αποτελούν υλικά δόμησης σε σπίτια και πολυκατοικίες που βρίσκονται στον ίδιο δρόμο. 180.000 άνθρωποι ζουν μέσα στις νεκροπόλεις: τα αρχαία νεκροταφεία που χρονολογούνται στην εποχή των Μαμελούκων, σε συνθήκες κάτι λιγότερο από υποφερτές, που όμως καλλίτερο από το να μένεις στο δρόμο...


Κυκλοφορία, κυκλοφοριακό το ακυκλοφόρητο...
Οι δρόμοι της Αθήνας με τα έργα για την ολυμπιάδα, αλλά και κατά τη διάρκεια πανελλαδικής απεργίας το μεσημέρι, είναι παράδεισος μπροστά στην καθημερινές -κυκλοφοριακές- συνθήκες του Καΐρου. Τα αυτοκίνητα, τα ταξί -που είναι και τα πιο πολλά-, τα λεωφορεία, τα φορτηγά, τα ποδήλατα και γενικά ότι όχημα υπάρχει, κινούνται στους δρόμους με μια και μόνη διάθεση: να κυριαρχήσουν! Τα φλας, αποτελούν άγνωστη πτυχή της αυτοκίνησης, ενώ συνήθεις πρακτικές είναι οι αναστροφές σε λεωφόρους, το «ξέσκισμα» της κόρνας και οι προσπεράσεις αυτοκτονίας στους δρόμους και τις αμέτρητες γέφυρες της πρωτεύουσας της Αιγύπτου. Πιο εντυπωσιακό απ' όλα τα τεκταινόμενα της μετακίνησης είναι τα λεωφορεία. Όχι τόσο πολύ που, ως τουρίστας, αναγκάζεσαι να παζαρέψεις το εισιτήριο, αλλά που για να ανέβεις και να κατέβεις από αυτά πρέπει να έχεις παρακολουθήσει σεμινάριο για κασκαντέρ. Το σύστημα πρωτοποριακό... Βασικά, δεν υπάρχει η έννοια της στάσης, στάσεις υπάρχουν, αλλά το λεωφορείο δεν σταματά σ' αυτές. Είναι ευθύνη σου -ως πιθανού επιβάτη- να ανέβεις στο λεωφορείο που περνά, παρέχοντάς σου την ευκαιρία να πηδήξεις πάνω μόνο στο γεγονός ότι χαμηλώνει ελαφρώς ταχύτητα. Αντίστοιχα και κατά τη διάρκεια την αποβίβασής σου, είναι δική σου ευθύνη να υπολογίσεις πότε ο οδηγός έχει κόψει αρκετά, για να πηδήξεις και να φτάσεις -αν δεν σε έχουν πατήσει- στον προορισμό σου. Σημείωση, αυτό δεν συμβαίνει πάντα στη δεξιά πλευρά του δρόμου, κοντά στο πεζοδρόμιο, αλλά σε όποιο σημείο αποφασίσει ο οδηγός να ελαττώσει ταχύτητα.

Απ' τη βεράντα του ξενοδοχείου
Καθισμένοι στη βεράντα του δωματίου μας στο Midan Hussein, με θέα την εν λόγω πλατεία (Midan σημαίνει πλατεία), παρατηρούσαμε κάθε βράδυ τη ζωή και τις δραστηριότητες της πόλης. Οι ντόπιοι που πουλούσαν κάθε λογής καλούδια, πρέπει να ήταν οι ίδιοι που επισκέφτονταν την αγορά του Αλ-Χαλίλι, στο πίσω μέρος της πλατείας. Οι τουρίστες έφταναν στην πλατεία με λεωφορεία και έφευγαν με τη μορφή μπουλουκιού προς την αγορά. Μετά από μια σχετικά μικρή βόλτα επέστρεφαν στο ίδιο σημείο, δείχνοντας ο ένας στον άλλο τι είχε αγοράσει. Φυσικά -εφόσον υπήρχαν τουρίστες- στην πλατεία παρευρίσκονταν και αρκετοί ντόπιοι, που προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να σε πείσουν να αγοράσεις κάτι απ’ την πραμάτεια τους. Το «κάτι» μπορούσε να είναι από μια μικρή πυραμίδα χειρός -βολική, καθότι χωράει παντού-, μέχρι ένα χαλί από γούνα αλεπούς -με το κεφάλι του ζώου να σε κοιτά απ' το κέντρο του-.
Η διαδικασία λάμβανε χώρα διαρκώς, έτσι που οι καινούργιοι τουρίστες που έφερναν τα λεωφορεία, οι τουρίστες που ήταν ήδη εκεί, οι ντόπιοι πωλητές, η τουριστική αστυνομία, αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος που απλά περνούσε, έμοιαζαν να μην χωράνε πια στην πλατεία, που είχε χαθεί κάπου κάτω απ' το πλήθος. Πράγμα που γινόταν κάθε βράδυ και κρατούσε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Από κει και έπειτα, η εικόνα ήταν διαφορετική. Οι αγοραστές έφευγαν και μαζί τους όλοι οι διεκδικητές τους. Μέχρι της 10 το πρωί, η πλατεία ήταν άδεια, εφόσον οι ξένοι δεν είχαν πάρει ακόμα τους δρόμους για τις αγορές, τα καφενεία και τα παζάρια. Μόνο αυτές τις λίγες ώρες η περιοχή έμοιαζε φυσιολογική με μόνη κίνηση που διατάρασσε τη γαλήνη, μερικούς Αιγυπτίους που διέσχιζαν την πλατεία φουριόζικα -όπως πάντα- για να πάνε νωρίς στην αγορά ή στο τζαμί να προσκυνήσουν. Καθώς μεσημέριαζε, τα τραπεζάκια από τα καφενεία και όχι μόνο, είχαν ήδη καταλάβει μέρος της πλατείας και η μάχη για μια θέση στο χάος είχε ήδη ξεκινήσει.
Μια απ' τις μυθικές πόλεις του Αραβικού κόσμου, το Κάιρο χρειάζεται να μπει κανείς στο κλίμα και τη νοοτροπία που διέπει τους κατοίκους του, να ψάξει για τη σύγχρονή γραφικότητα -και όχι για τα παραμύθια απ' τις Χίλιες και Μια Νύχτες-, για να εκτιμήσει τη μαγεία της σημερινής Αιγύπτου. Και αυτό γιατί είναι μια πόλη -ίσως θα λέγαμε καλλίτερα, μια χώρα- σαν την Ελληνική... με ένδοξο παρελθόν και υποτιμημένο μέλλον...



 

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή