iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

MULTI CULTI LONDON

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΜΠΟΛΑΣ

Περπατώντας στο Λονδίνο. Ινδοί οδηγοί λεωφορείων με τουρμπάνια. Το Βρετανικό Μουσείο. Ακούς μουσική με beat. Κουστουμαρισμένοι Κύπριοι. Τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Μαύροι μπράβοι από την Καραϊβική. Βλέπεις κάτι μεθυσμένους Εγγλέζους. Ύστερα το Μπιγκ Μπεν. Σλάβοι εργάτες να καπνίζουν στο διάλειμμα τους. Φτάνει το σούρουπο. Κινέζοι ταβερνιάρηδες που ψάχνουν πελάτες. Πίνεις χλιαρές εγγλέζικες μπύρες. Μόνο τα κτίρια παραμένουν Βρετανικά. Στην Αμερική της Ευρώπης, στο Λονδίνο.

Το Πρωί...
Όλα στο fast forward. Εδώ είναι η παρτίδα της ταχύτητας. Μια αγχωμένη μεταμεσονύχτια άφιξη στο Λονδίνο. Ένα κλασικό λονδρέζικο ταξί με τον βαριεστημένο Τζαμαϊκανό οδηγό του σε αφήνει στο ξενοδοχείο. Απλά πανάκριβο. Γρήγορος ύπνος και βαρύς. Πολύ βαρύς όμως. Το καλωσόρισμα της περίφημης αγγλικής υγρασίας. Όλες τις μέρες έκανε καλό καιρό. Η βροχή που είναι «must» δεν έπεσε ποτέ. Αρκούσε βέβαια να βρεθείς στη σκιά για να καταλάβεις τι πάει να πει λονδρέζικη μελαγχολία. Αυτή πρέπει να ένιωθε και ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Αυτή η πόλη έχει τόσα να δεις. Αυτή η πόλη δεν αφήνει το μάτι σου ποτέ να ησυχάσει. Μπαίνεις στο «Underground» και νιώθεις μικρός. Σταθμοί που χτίστηκαν τον 19ο αιώνα και μυρίζουν ακόμα τη μούχλα του. Σταθμοί που φτιάχτηκαν τον 21ο αιώνα και θυμίζουν Star Trek. Περπάτημα για το μουσείο. Μια πόλη φτιαγμένοι για φετιχιστές. Για όσους έχουν φετίχ με μουσεία. Είναι ο παράδεισος τους. Μουσεία για κάθε γούστο. Στο Βρετανικό μπορείς να δεις την ιστορία του κόσμου μέσα σε βιτρίνα. Αιγυπτιακές μούμιες και κέλτικα σπαθιά. Τα Ελγίνεια μάρμαρα. Τοτέμ Ινδιάνων και πιο δίπλα τοιχογραφίες από τη Βαβυλώνα. Θα' θελες μέρες για να δεις όλα τα ευρήματα. Θα 'πρεπε να 'σαι Θεός για να ζήσεις όλες αυτές τις εποχές. Διάλειμμα για τσάι και scones (υφάλμυρα κεκάκια βρετανικής κοπής). Άλλη μέρα, άλλο μουσείο. Ένας βιομηχανικός όγκος, ένα κτίριο ναός της μοντέρνας τέχνης, η πινακοθήκη Tate. Κόντρα ανάμεσα σε Πάμπλο Πικάσο, Τζάκσον Πόλοκ και Άντι Γουόρχολ. Πολλά δε τα κατάλαβα. Next time. Άλλη μέρα, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Μια πραγματική χρονομηχανή. Μετά άλλο μουσείο, κι άλλο κι άλλο. και μετά μνημεία, πολλά μνημεία. Και θα μπορούσες να περάσεις μήνες στα μουσεία του Λονδίνου. Γιατί όχι;

Το Απόγευμα!
Το Λονδίνο θέλει ξύπνημα νωρίς. Θέλει εγγλέζικο πρωινό με δέκα χιλιάδες θερμίδες. Γιατί έχει πολύ περπάτημα. Και πραγματικά αξίζει να περπατήσεις πολύ. Μέχρι να έρθει εκείνη η μεσημεριανή ώρα να ξαπλώσεις αποκαμωμένος στα πάρκα του. Στο Hyde Park με πιτσιρικάδες να κάνουν σκέιτ κάτω από την ησυχία των δέντρων. Με κορίτσια που βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους. Με παππούδες που κοιτάνε τη λίμνη με τις πάπιες, ενώ πίνουν τσάι. Με σένα τον Αθηναίο να μη μπορείς να αντέξεις τόσο πράσινο και τόσο καθαρό αέρα. Φέρτε λίγο καυσαέριο! Είναι ώρα για shopping. Στην αγορά του Portobello οι αντίκες έχουν την τιμητική τους. Από κομψοτεχνήματα μέχρι κιτς κοσμήματα. Σκωτσέζικα κασκόλ και ρετρό δερμάτινες μπάλες ποδοσφαίρου. Πολύς κόσμος, πολλή φασαρία, καθόλου ατμόσφαιρα, πολύ κακό για το τίποτα, εκτός και αν είσαι συλλέκτης. Στην αγορά του Camden τα πράγματα έχουν αλλιώς. Ένας δρόμος με μαγαζάκια που πουλάνε «έξυπνα» ρούχα. Τζίν σωλήνες και χίπικα φορέματα. Μοβ και ροζ αρβύλες, γελαστοί πωλητές με αυτοσχέδιους πάγκους. Χαϊμαλιά από τη δεκαετία του 1960 και ρετρό γυαλιά. Μπλουζάκια με punk στάμπες και φορέματα από ύφασμα αλεξίπτωτου. Ένας «ζωολογικός κήπος» αφιερωμένος σε ρούχα υπό εξαφάνιση. Και λίγο πιο κει αρχίζει το πραγματικό Camden. Ένας λαβύρινθος από σοκάκια που θυμίζουν Αγγλία του 19ου αιώνα. Τούβλα και πλακόστρωτο. Μυρωδιές από αραβικά μπαχαρικά, βρετανική μπύρα και αρωματικά στικς. Το αγγλικό Μοναστηράκι. Πιο μεγάλο, πιο εντυπωσιακό και ναι, πιο φτηνό. Δίσκοι, ρούχα και βιβλία όλα second hand. Εκεί που τώρα είναι μαγαζάκια μέσα σε ημιυπαίθριους χώρους, κάποτε ήταν νοσοκομείο αλόγων. Εκεί που κάποτε Άγγλοι γιατροί μίλαγαν με Ιρλανδούς αποθηκάριους τώρα μπορείς να δεις Γιαπωνέζο να ρωτάει έναν Άραβα για το που μπορεί να φάει μεξικάνικο. Κάθε Κυριακή σε μια μικρή πλατεία εκεί κοντά βρίσκεις όλες τις κουζίνες του κόσμου. Αργεντινή και Βραζιλία, Πολωνία και Ταϊλάνδη. Κάθε μέρα στη Camden βρίσκεις το Λονδίνο των 60s, των 70s, των 80s να ζει ακόμα και σήμερα. Να ζει με πινελιές παγκοσμιοποίησης. Να ζει προστατευμένο από το χρόνο.

Το βράδυ...
Τα φώτα χαμηλώνουν και χαμηλώνουν νωρίς. Η νύχτα εδώ ξεκινάει γρήγορα. Οι Άγγλοι μεθάνε και κάνουν καμάκι από τις 6 η ώρα. Οι pub είναι γραφικές. Οι pub έχουν χλιαρές εγγλέζικες μπύρες. Και όχι τα fish n' chips δεν είναι ωραία. Βρίσκεις όμορφα μπαράκια στο κέντρο, κοντά στο Covent Garden και στο Soho. Όμορφα αλλά έχουν Άγγλους μέσα. Άγγλους που θέλουν να γίνουν «λιώμα», να τραγουδήσουν κομμάτια των Take That και να ξεράσουν στις τουαλέτες. Μείνε μακριά! Για κάτι διαφορετικό υπάρχει η Ανατολική πλευρά και κάποια μαγαζάκια στη Camden. Το East side έχει κακή φήμη και δεν αποκλείεται να δει κανείς τσαμπουκάδες με σπασμένα μπουκάλια. Αλλά αυτά δεν απέτρεψαν ποτέ κανέναν. Τα βλέπεις και στην Αθήνα. Μαγαζάκια με ηλεκτρονική μουσική, ωραία cocktails, και άπειρη μπύρα. Κορυφαίο μπαράκι που είδα ήταν το «Proud Camden». Πολυχώρος με εκθέσεις φωτογραφίας για τους AC/DC και την ταινία «Withnail and I». Τεράστια μπάρα μπαρ και δύο χώροι για χορό. Διαφορετική αρχιτεκτονική σε κάθε ξεχωριστό δωματιάκι, σε διάταξη στάβλου. Φόρος τιμής στην ιστορία της περιοχής, που υπήρξε νοσοκομείο αλόγων. Ότι πιο καλαίσθητο. Στο Λονδίνο μπορείς να πιεις και μηλίτη, τον βρίσκεις παντού. Αλλά γιατί να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Πιες μπύρα. Αλλά μέχρι τις 11, γιατί μετά είναι όλοι μεθυσμένοι και είναι ώρα να πας σπίτι. Εκτός αν θες clubs με πορτιέρηδες. Το Λονδίνο είναι το κέντρο του κόσμου για αυτό. Και πρέπει να αξίζει. Δε ξέρω, δεν πήγα, δεν έμαθα. London by night vs Αθήνα by night. Sorry, μα το Λονδίνο έχασε. Ίσως στα σημεία αλλά έχασε.

Τελευταία νύχτα με μια μικρή μελαγχολία, όπως σε κάθε ταξίδι. To Λονδίνο είναι μητρόπολης. Είναι ήδη, αυτό που θα είναι ο κόσμος σε λίγα χρόνια. Είναι multi culti. Και είναι μια πόλη που λειτουργεί ρολόι. Αλλά είναι μουντό και δεν έχει ήλιο από τη Μεσόγειο. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος μόνο του. Και θέλει χρόνια για να το μάθεις. Μέχρι την επόμενη φορά. Bye Bye London!



 

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή