iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

Νέα Υόρκη
Do you get it?

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΘΕΗ ΖΕΡΒΑΚΗ

Όταν σου ζητούν να γράψεις ένα άρθρο για τη Νέα Υόρκη δεν ξέρεις από που ν' αρχίσεις και με τι να πρώτο πιαστείς. Κοίταξε και στο αρχείο του Ως3 ...μου είπε η αρχισυνταξία. Με συγκρατημένο ενθουσιασμό διάβασα μερικές από τις Αποστολές του αρχείου χωρίς να συμφωνήσω ιδιαίτερα με τις περιγραφές για τις πόλεις που έχω βρεθεί. Παράξενα τα μάτια του κάθε δημοσιογράφου ή συγγραφέα. Γράφουν  αυτό που βλέπουν μέσα από τα γυαλιά που φοράνε -εάν τα γυαλιά είναι μαύρα όλα μεταφορτώνονται σε μαυρίλα, εάν έχουν την εθνική σημαία όλα  θυμίζουν Ελλάδα ή την Ελλάδα ψάχνουν να βρούνε ακόμα κι αν η πόλη που περιγράφεται βρίσκεται σε άλλη ήπειρο. Κι αν με δυσκολία βγάλουν τα γυαλιά, γίνοται η πρώτη προσπάθεια για μια πιο συνολική παρουσίαση των πραγμάτων.  Τα γυαλιά είναι μεταφορική έννοια, σημαίνει ενίοτε τις προσωπικές εμπειρίες, τη στάση απέναντι στη ζωή, την πολιτικοκοινωνική προσέγγιση - όλα τα παραπάνω βάφουν τα γυαλιά με το δικό τους χρώμα...
Σήμερα θα μιλήσω για τη Νέα Υόρκη που γνώρισα εγώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια που ζω εδώ.  Φορώντας πολλών ειδών γυαλιά αλλά όμως  και με πολύ προσωπική ακραία θεώρηση και σηκώνοντας ψηλά τα χέρια στην παραδοσιακή, mainstream δημοσιογραφία - με την οποία διαφωνώ κάθετα αλλά όχι τώρα- που θέλει να κάνει συνεχώς αρνητική κριτική χωρίς να προτείνει τίποτα καινοτόμο. Τη Νέα Υόρκη στα 40 μου αδιαφορώντας για τους ουρανοξύστες,  τις αμέτρητες  χρωματιστές σακούλες γεμάτες με ψώνια από την  Πέμπτη Λεωφόρο, την Times Squares και το Άγαλμα της Ελευθερίας.



Η Νέα Υόρκη λοιπόν. Χτές περπατούσα στην έβδομη λεωφόρο σκεφτόμενη το εν λόγω άρθρο και χωρίς κανένα απολύτως κόλλημα ή αρνητική διάθεση είδα τον  τύπο που έψαχνε στα σκουπίδια βγάζοντας πλαστικές και χάρτινες σακούλες και τελειωμένους από το Starbucks καφέδες. Τον κοίταζα για ώρα και με έκπληξη αφού η υπομονή του για να βρει κάποιο μισοφαγωμένο σάντουιτς  που αφέθηκε από αλαζόνα Νεοϋορκέζο με περίσσευμα δολαρίων ήταν άξιο περιέργειας και μάλλον αποτέλεσμα μεγάλης πείνας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Η σκηνή αυτή επαναλαμβάνεται μέρα με την ημέρα εδώ και καιρό. Αυτοί που ψάχνουν για απομεινάρια φαγητού στους κάδους απορριμμάτων δεν είναι λίγοι και αγγίζουν άτομα διαφορετικών χρωμάτων και κοινωνικών στρωμάτων. Σίγουρα έχουν κάτι κοινό. Μάλλον έλλειψη χρημάτων για να αγοράσουν μια φέτα ψωμί, ένα μπουκάλι γάλα, ένα μήλο...Ο τύπος βρήκε μισό πιάτο φαγητό σε πλαστικό, μάλλον  take out. Χωρίς δυσκολία και χωρίς να χρειάζεται πιρούνι, το πήρε σε μια γωνιά και το έφαγε με τα χέρια. Μετά κρυφοκοίταξε γύρω του και χωρίς καμιά ντροπή έφυγε μπροστά. Μάλλον όταν πεινάς τόσο, η λέξη ντροπή σβήνεται αυτόματα από το λεξιλόγιο σου...



Ήρθα στη Νέα Υόρκη το 2006 ως αποτέλεσμα συμπτωματικού συμβάντος και αφού είχα περάσει από διάφορες πόλεις μετακομίζοντας από το μεγαλεπήβολο Λονδίνο. Μετά το Λονδίνο και λίγους μήνες μετά, η ιδέα που σχημάτισα ήταν ότι η Νέα Υόρκη έμοιαζε περισσότερο με τριτοκοσμική πόλη που καμιά σχέση δεν είχε με το κέντρο του καπιταλισμού, της μόδας και του Sex and the City. Λακκούβες στους δρόμους, ποντίκια και κατσαρίδες στα διαμερίσματα των εκατομμυρίων δολαρίων, πανάθλιο μετρό με βρόμικες αποβάθρες και αγενέστατοι κάτοικοι που κάνουν τις ταινίες του Γούντι Άλεν μάλλον να μοιάζουν με διαφημιστικά σποτάκια (παρ' όλο που δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικές για τους κατοίκους της πόλης).
Μετά μπήκα στο γνωστό παγκοσμίως για την βρομιά του μετρό. Στην πόλη που ευελπιστεί να θεωρείται το κέντρο του κόσμου, το μετρό δεν έχει σχεδόν σε καμιά από τις στάσεις τους κυλιόμενες σκάλες, ανελκυστήρες ή πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες. Είναι κακοσυντηρημένο και πολλές φορές όταν βρέχει πλημμυρίζει στο εσωτερικό του δηλαδή χρειάζεσαι ομπρέλα ..και όταν είσαι μέσα στη σκεπαστή στάση. Και δεν θα πω τι γίνεται όταν τύχει και πλημμυρίσουν οι υπόνομοι... ο νοών νοείτω.



Εκτός αυτού, δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά ρολόγια να ενημερώνουν σε πόση ώρα έρχεται το επόμενο τρένο (κάτι που στη Γαλλία το 1989 υπήρχε ακόμα και για λεωφορεία!). Δηλαδή με λίγα λόγια περιμένεις εν αγνοία σου...Και όλα αυτά ανέρχονται στην τιμή των 89 δολαρίων για την μηνιαία κάρτα απεριορίστων διαδρομών ή με το ποσό των 2,2 δολαρίων ανά απλή διαδρομή... Παρ' όλα αυτά, οι Νεοϋορκέζοι είναι περήφανοι που λειτουργεί 24 ώρες το 24, 7 μέρες την εβδομάδα. Αναρωτιέμαι για πιο λόγο. Μια φορά που το πήρα στις 3 το πρωί Τετάρτης ήμουν η μόνη λευκή γυναίκα που δεν κοιμόταν. Μετά τα μεσάνυχτα μέσα στην εβδομάδα οι μόνοι επιβάτες είναι άστεγοι, άνεργοι ή bloggers που στο όνομα της διαδικτυακής δημοσιογραφίας ξενυχτούν σε άδεια βαγόνια... Χάσιμο χρημάτων  από ανεύθυνους μάνατζερς. «Μα γιατί κανένας σοβαρός δημοσιογράφος δεν λέει ή κάνει τίποτα;» ρώτησα έναν ντόπιο, γέννημα θρέμμα φίλο μου. «Γιατί είναι όλοι πουλημένοι» μου  απάντησε λέγοντας ότι οι διάσημοι τοπ δημοσιογράφοι δεν το παίρνουν ποτέ γιατί έχουν το σοφέρ τους...



Do you get it?
Οι κατσαρίδες, τα ποντίκια και οι κοριοί (ναι αναβιώνουν οι κοριοί ) που κάνουν την εμφάνισή τους σε κρεβάτια και είναι αόρατοι επομένως δεν τους βλέπεις αλλά ξυπνάς με φαγούρα, είναι ένα άλλο φαινόμενο. Εάν είσαι από τους «τυχερούς» της πόλης και βρεθούν στο σπίτι σου, την έβαψες. Χρειάζεσαι οπωσδήποτε αλλαγή κρεβατιού και τραπεζιού και ίσως και ρούχων.... δηλαδή έξοδα κάποιον χιλιάδων δολαρίων. Καλή τύχη. Οι κατσαρίδες και τα ποντίδια χρειάζονται μόνο την υγειονομική υπηρεσία που είναι ιδιωτική εταιρεία και πληρώνεται για να σε «απολυμάνει». Εν έτει 2010 στο κέντρο του κόσμου υποτίθεται. Μπορείτε να το φανταστείτε;
Όλα τα παραπάνω δεν είναι και τόσο σοβαρά. Το χειρότερο απ' όλα είναι οι άνθρωποι. Οι Νεοϋορκέζοι είναι ο χειρότερος συνδυασμός αγένειας και εγωκεντρισμού. Χωρίς ποτέ να ρωτάνε για σένα και πως εσύ αισθάνεσαι, περιαυτολογούν και πολυλογούν για τα καθημερινά τους προβλήματα, που εγώ θεωρώ μηδαμινά, με τόσο θυμό και εμπάθεια που νομίζεις ότι είναι μικρά, κακομαθημένα παιδιά που δεν θέλουν να μεγαλώσουν  ποτέ και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Μαλώνουν μέσα στη μέση του δρόμου και βρίζονται στο τηλέφωνο, είναι έτοιμοι για καβγά με το παραμικρό και δεν σέβονται ποτέ τα όρια του άλλου. Ότι ώρα θέλουν, κάνουν ότι σχόλιο θέλουν για σένα μπροστά σου ή και πισώπλατα χωρίς κανένα σεβασμό. Είναι άραγε ένα υπερδιογκωμένο εγώ ή παιδική αφέλεια;  Ένα είναι σίγουρο. Τίποτα δεν μπορεί να τους σώσει. Ούτε αυτός ο ψυχαναλυτής στον οποίο πηγαίνουν με θρησκευτική ευλάβεια, οι μόνοι στον κόσμο αφού η ψυχανάλυση μάλλον έχασε την αίγλη της σε άλλα μέρη.



Προχωρώντας στη λεωφόρο,  μια διαφημιστική εταιρεία μοίραζε δωρεάν γιαούρτια. Ένας μικρός βιάστηκε να πάρει πρώτος όταν τα είδε. «Θα περιμένεις τη σειρά σου» του είπε η κοπέλα μου τα  μοίραζε. «Υπάρχουν άλλοι πριν από σένα». Ο εξάχρονος συννέφιασε, έφυγε και πήγε στη μαμά του και άρχισε να κλαίει με ορυγμούς. Μια κυρία τον αγριοκοίταξε αφού τσιρίδες παιδιών είναι ο λιγότερο  αισθητικά ωραίος ήχος. Αφού πήρα κι εγώ το γιαουρτάκι μου, ακούω την μαμά του αγοριού να λέει στον σύζυγο «γιατί αγριοκοιτάζει;» αναφερομένη μάλλον στην κυρία με το άγριο βλέμμα.  Έλλειψη ορίων που έλεγα. Και χωρίς κανένα επιεικές σχόλιο, λέω ότι και τα παιδιά της Νέας Υόρκης πλάθονται κατ' εικόνα και ομοίωση των αγενέστατων γονιών τους ..και είναι κρίμα.
Και ας μην αρχίσω με τα ταξί και τους ταξιτζήδες που ως γνωστόν είναι οι ίδιοι στον χαρακτήρα παγκοσμίως. Οι locals εδώ τρέχουν χωρίς να υπολογίζουν πεζούς, σταματούν όπου βρουν χωρίς να υπολογίζουν τα αυτοκίνητα που έρχονται πίσω ή παράπλευρα και δεν τους νοιάζει καθόλου τι θα πει  ο κόσμος.



Συνεχίζουν να οδηγούν, να σταματούν ξαφνικά στη μέση του δρόμου χωρίς προειδοποίηση, να περνούν σχεδόν με κόκκινο, να μη μιλούν αγγλικά και να έχουν  το θράσος να σε ρωτούν με ποιο τρόπο θα σε πάνε στον προορισμό σου. «Εμένα ρωτάς;» του είπα. «Εγώ δεν ξέρω, δική σου δουλειά είναι να ξέρεις από ποιο δρόμο θα πάμε» απάντησα με την ίδια αυθάδεια.  Δηλαδή εάν ήταν γιατρός τι θα έκανε; Θα ρωτούσε τον ασθενή τι εγχείριση να κάνει ή τι φάρμακο να δώσει;
Άλλα αυτό είναι. Θα παραφράσω το γνωστό ρητό «Το Παρίσι είναι ωραίο χωρίς τους Παριζιάνους». Η Νέα Υόρκη σίγουρα θα ήταν καλύτερη χωρίς τους Νεοϋορκέζους.



Υπάρχουν όμως και μερικές αχτίδες ήλιου. Χθες στο δρόμο είχα μια τεράστια τσάντα με βιβλία, μπλοκ σημειώσεων και το λάπτοπ από την δεξιά μεριά. Και από την αριστερή μια σακούλα βαριά με ψώνια. Δεν κρύβω ότι ένιωθα τους ώμους  μου να πονάνε και να ζητούν με σφοδρή επιθυμία βοήθεια. Προχωρούσα χωρίς σκέψεις προς την κοντινότερη στάση του άθλιου μετρό. Απρόσμενα όμως,  ένας άντρας με πλησίαζε τραβώντας τη σακούλα με τα ψώνια από πάνω μου λέγοντας «σίγουρα χρειάζεσαι βοήθεια». Ήταν έκπληξη αλλά ήταν γνωστός μου. Η χειρονομία ήταν ευγενική και σίγουρα ιδιαίτερα «ξελαφρωτική» πραγματικά. Και ίσως μια ένδειξη ότι κάποιοι Νεοϋορκέζοι εξακολουθούν να παραμένουν άνθρωποι.
Το επόμενο άρθρο για τη Νέα Υόρκη υπόσχομαι ότι θα έρθει σε μορφή φαγητού ακολουθώντας τη διεθνή γαστρονομία της πόλης. Υπόσχομαι ότι θα είναι ιδιαίτερα γευστικό.



 

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή