ROGER HODGSON

(Ως3 - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2008)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:ΜΑΡΙΑ ΣΤΕΡΓΙΟΥ

...Αντίθετα με το τι πιστεύει ο κόσμος, οι Supertrampm δε διαλύθηκαν επειδή εγώ ήθελα να κάνω σόλο καριέρα, υπήρχαν πολλοί λόγοι που δικαιολογούσαν, ότι ήταν πια, ώρα για αλλαγή...

Ο Ρότζερ Χόντσον, έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους πιο ταλαντούχους συνθέτες και τραγουδοποιούς των τελευταίων χρόνων. Ως φωνή των Supertramp, μας χάρισε αξέχαστες επιτυχίες, όπως τα Logical Song, Dreamer, Take the Long Way Home, Breakfast In America, School και πολλά άλλα, που σημάδεψαν την εποχή μας. Ο μοναδικός του τρόπος να γράφει αισιόδοξους στίχους και μελωδίες, βρήκε τον δρόμο προς τις καρδιές των ανθρώπων, κάνοντας τα τραγούδια του να αντέχουν στο χρόνο και το Roger μαζί με τους Supertramp, να κερδίζουν τη λατρεία του κοινού σε όλο τον κόσμο.
Το 1969, μαζί με τον Rick Davies, ιδρύει τους Supertramp, μια από τις καλύτερες rock 'n roll μπάντες όλων το εποχών, και παραμένει η ψυχή του συγκροτήματος για 14 χρόνια. Το 1983, αφήνει τους Supertramp στο απόγειο της επιτυχίας τους, για να αφοσιωθεί στην οικογένειά του, να ζήσει μια ήρεμη ζωή στη φύση και να ακολουθήσει στις πνευματικές του ανησυχίες. Στο θέατρο Badminton, θα απολαύσουμε 2 μαγικές βραδιές με την υπέροχη φωνή και τη μουσική του Roger Hodgson, σε τραγούδια των Supertramp, όπως δεν τα έχουμε ξανακούσει ποτέ, και σε προσωπικές του επιτυχίες... Μιλάει στο Ως3 για τη συναυλία του στην Αθήνα και για την επανεμφάνισή του στο μουσικό χώρο.
 
 Μετά τα τόσα χρόνια απουσίας από τη μουσική σκηνή, τι σας ώθησε να ξεκινήσετε πάλι τις εμφανίσεις σας;  

Όταν έφυγα από τους Supertramp το 1983, έπρεπε να ακολουθήσω την καρδιά μου, η οποία μου έλεγε ότι πια ήταν ώρα να βάλω ως πρώτες προτεραιότητες να κάνω οικογένεια και να είμαι κοντά στα παιδιά μου, καθώς μεγάλωναν, να ζήσω μια πολύ απλή ζωή και να επικεντρωθώ περισσότερο στην πνευματική ζωή. Είχα δώσει 14 χρόνια από τη ζωή μου στους Supertramp και εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να μην επικεντρωθώ τόσο στην καριέρα μου, όσο στην οικογένειά μου. Ήθελα να προχωρήσω. Όταν έφυγα από το συγκρότημα το 1983, έφυγα επίσης και από τη μουσική βιομηχανία, για να πάω την οικογένεια μου σε ένα πιο υγιές μέρος και να μεγαλώσουν τα παιδιά μου κοντά στη φύση, στα βουνά της Βόρειας Καλιφόρνια. Έφυγα από το Los Angeles και έχτισα ένα home studio για να μπορώ να συνεχίζω να γράφω μουσική στο σπίτι. Και παρόλο που έκανα κάποια albums, ποτέ δεν έκανα περιοδεία. Τώρα λοιπόν που μεγάλωσαν τα παιδιά μου, είμαι πολύ χαρούμενος που ξαναγυρνάω «στο δρόμο» και ανακαλύπτω ότι ο κόσμος ακόμα με θυμάται και με υποδέχεται ξανά πολύ θερμά. Και πολλοί λένε ότι η φωνή μου, είναι πιο δυνατή από ποτέ, κάτι το οποίο είναι πραγματικά μια έκπληξη για μένα και ποτέ δε σταματά να με συναρπάζει.

Γιατί αποφασίσατε να αφήσετε τους Supertramp στις αρχές της δεκαετίας του '80,που ήταν μια καταπληκτική περίοδος για το συγκρότημα; Και τώρα πώς είναι οι σχέσεις σας με τους άλλους μουσικούς των Supertramp;
Αντίθετα με το τι πιστεύει ο κόσμος, οι Supertramp δε διαλύθηκαν επειδή εγώ ήθελα να κάνω σόλο καριέρα ή εξαιτίας προβλημάτων με εμένα και τον Rick. Υπήρχαν πολλοί λόγοι που δικαιολογούσαν ότι ήταν πια ώρα για αλλαγή. Και άλλοι έφυγαν, το έκτο μέλος και ο ηχολήπτης, ο Russell Pope, όπως επίσης και ο manager. Η καρδιά μου, έλεγε ότι έπρεπε να σταματήσω και να μάθω πώς να είμαι σωστός γονιός και να είμαι με τα παιδιά μου καθώς μεγάλωναν. Ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση, αλλά τώρα είμαι πολύ χαρούμενος με αυτά που έχω κάνει σήμερα. Πραγματικά, δεν έχω μετανιώσει, πήρα τη σωστή απόφαση.
Οι Supertramp, συνέχισαν να περιοδεύουν και αφού έφυγα, έγινε πια το συγκρότημα του Rick. Πολλοί προτιμούν το πιο jazzy/blues στυλ του, ενώ άλλοι προτιμούν τους Supertramp την εποχή που ήμουν εγώ στο γκρουπ, τη χρυσή εποχή των BreakfastinAmerica και CrimeoftheCentur.
Συνεχίζω να είμαι σε επαφή με όλα τα μέλη, παρόλο που ο καθένας έχει τη δική του ζωή και ζούμε σε διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Αυτήν την περίοδο πολλά συκγροτήματα των '70 & '80's ξαναενώνονται: οι θαυμαστές σας μπορούν να ελπίζουν ότι θα ξαναγίνει το ίδιο και με τους Supertramp;
Υπήρξε μια περίοδος που ήμουν ανοιχτός σε μια επανένωση των Supertramp τα τελευταία χρόνια, αλλά ο Rick και η γυναικα του, η Sue, που είναι επίσης και η manager του, δε συμφώνησαν. Για αυτό κι εγώ, προχώρησα και είμαι πολύ χαρούμενος με αυτό που κάνω, που θα ξανασυναντηθώ με τους θαυμαστές μου -και από το feedback που λαμβάνω- το κοινό απολαμβάνει την καρδιά και τη μαγεία των Supertramp στις συναυλίες μου.

Συνεχίζοντας για τους Supertramp: ποιο ήταν το μοντέλο που είχατε στο μυαλό σας όταν φτιάξατε το συγκρότημα; Και ποιοι ήταν οι καλλιτέχνες ή τα συγκροτήματα που σας επηρέασαν περισσότερο, όταν συνθέτατε τη μουσική σας;
Δεν υπήρχαν πολλά σπουδαία συγκροτήματα αυτές τις δυο δεκαετίες. Jethro Tull, Spooky Tooth, Free, Traffic, The Who όπως επίσης οι The Beatles και οι Rolling Stones, φυσικά. Αν υπήρχε ένα γκρουπ που εγώ και ο Rick θαυμάζαμε, ήταν οι Steve Winwood and Traffic.

Το πρώτο σας σόλο άλμπουμ; «In
The Eye of The Storm» ήταν η ιδανική εκπλήρωση της δουλειάς των Supertramp: με το δεύτερο (Hai Hai) αλλάξατε τελείως στυλ και με το τρίτο «Open The Door» επιστρέψατε στη μουσική των Supertram, γιατί; Ο δρόμος που ανοίξατε με το Hai Hai δεν σας ικανοποίησε ή μετά από αυτό το πείραμα, συνειδητοποιήσατε ότι ο τρόπος που προτιμάτε να «φτιάχνετε» μουσική ήταν ο πρώτος;
Με το Hai Hai, ήθελα να πειραματιστώ, χρησιμοποιώντας τους καλύτερους μουσικούς τους Los Angeles. Ήμουν πιο ελεύθερος, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να συνεισφέρουν στα τραγούδια μου και γι' αυτό υπήρχε πιο πολύ χρώμα στις διασκευές των τραγουδιών που συμμετείχαν και οι άλλοι μουσικοί.


Ποιο τραγούδι από αυτά που γράψατε σας αρέσει πιο πολύ;
Πραγματικά τα αγαπάω όλα, Give a Little Bit, Logical Song, Dreamer,Take the Long Way Home, It's Raining Again... ποτέ δεν κουράζομαι να τραγουδώ κάποιο από αυτά...
Fool's Overture, Only Because of You, Lovers in the Wind, Soapbox Opera, Lord is it Mine... είναι πολύ αγαπητά και μου αρέσει πολύ να τα τραγουδάω, αλλιώς δε θα μπορούσα να κάνω συναυλίες. Όταν θα με δεις στο Estivale, θα δεις έναν άνθρωπο που είναι πολύ χαρούμενος και αγαπά πολύ αυτό που κάνει.
Πολλοί με ρωτάνε πώς είναι να γράφεις τραγούδια με τον Rick Davis, αλλά αυτό που δε συνειδητοποιούν, οι περισσότεροι είναι ότι στην πραγματικότητα, γράφαμε ξεχωριστά. Τα τραγούδια μου είναι πολύ προσωπικά και παρόλο που διατηρήσαμε ένα παρόμοιο στυλ, η αλήθεια είναι ότι από το Indelibly Stamped και μετά, γράφαμε ξεχωριστά, αλλά κρατήσαμε ένα κοινό μοτίβο, κάτι παρόμοιο με αυτό που έκαναν οι Lennon και McCartney.

Τη δεκαετία του 80 είχατε ένα φοβερό ατύχημα (τι στα αλήθεια συνέβη;) και οι γιατροί, σας είπαν ότι δε θα ξαναπαίζατε ποτέ μουσική...
Δε συνηθίζω να μιλάω γι' αυτό πολύ συχνά... ήταν μια στιγμή που μου άλλαξε τη ζωή, συνέβη, την εβδομάδα που κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ μου, το Hai Hai. Έπεσα από μια σοφίτα όπου κοιμόμουνα, 15 πόδια ύψος, στο σκληρό πάτωμα και συνέτριψα και τους δυο καρπούς μου. Όταν έφτασα στο νοσοκομείο, το πρώτο πράγμα που είπε ο γιατρός όταν άκουσε ότι παίζω μουσική, ήταν: «Δε θα ξαναπαίξεις μουσική». Ήμουν πραγματικά σοκαρισμένος και όπως μπορείς να φανταστείς, ήταν ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να ακούσει ένας μουσικός. Δεν πίστεψα το γιατρό, και πάντα ένιωθα ότι θα έπαιζα ξανά. Ήξερα ότι απλώς ήταν θέμα χρόνου.
Ήταν πραγματικά μια μεγάλη αλλαγή ζωής για μένα αυτό. Το μεγαλύτερο δώρο από αυτήν την εμπειρία, ήταν που ξανασυνδέθηκα με το Θεό - το δικό μου εσωτερικό Θεό - και από εκεί, προήλθε η αληθινή βοήθεια και γιατρεύτηκα. Στα είκοσι μου χρόνια, «ψαχνόμουνα» πολύ και πάντα είχα βαθιά λαχτάρα να γνωρίσω το Θεό. Και αυτή η λαχτάρα είναι το μέρος όπου τα περισσότερα από τα τραγούδια μου γεννήθηκαν.

Τι γνώμη έχετε για την κατάσταση της pop μουσικής σήμερα; Πιστεύετε ότι η «χρυσή» εποχή της pop έχει περάσει;
Για κάποιο λόγο, σπουδαίες συνθέσεις και τραγούδια, σπανίζουν σήμερα. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. Η βιομηχανία της μουσικής, έχει γίνει πια περισσότερο μια μηχανή marketing, ενώ η καρδιά, η πίστη και το πάθος πια, λείπουν. Και επίσης, η ουσιαστική στήριξη και προώθηση των νέων καλλιτεχνών, είναι σπάνια.

Τι είδους συναυλία θα δούμε; 
Ο κόσμος θα ακούσει τραγούδια που έχω γράψει κατά τη διάρκεια όλου του ταξιδιού μου στη μουσική. Θα περιμένετε να ακούσετε τα Dreamer, Logical Song, Take the Long Way Home, Give a Little Bit, School, Breakfast in America κτλ. Όπως, επίσης, και πιο καινούριο υλικό και μπορεί και ένα ή δυο τραγούδια που ακόμα δεν έχουν καν ηχογραφηθεί.
Έχω κάνει σόλο συναυλίες στην Ευρώπη και πίστευα ότι στη Νότια Αμερική, θα έκανα κάτι πολύ ιδιαίτερο και για αυτό δημιούργησα μια μπάντα στη Βραζιλία. Τώρα, φέρνω μαζί μου έναν μπασίστα και ένα ντράμερ για να συνοδέψουν εμένα και το σαξοφωνίστα μου.