ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

(Ως3 - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2004)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΟΛΓΑ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ

...Φωτεινή στιγμή ήταν η συνεργασία μου με τον Μάνο Λοΐζο. Καιγόταν το Πολυτεχνείο, την προηγούμενη μέρα είχαμε τελειώσει το «Καλημέρα Ήλιε.» Φωτεινή στιγμή στη ζωή μου ήταν η συνάντηση μου με την Λίνα Νικολακοπούλου, πολύ ξεχωριστός άνθρωπος! Ήταν η συνάντηση μου με τον Μάνο Χατζιδάκι...

Τι μπορεί να πει κανείς για την Χαρούλα Αλεξίου;
Οι συνάδελφοι της την χαρακτηρίζουν ιέρεια του ελληνικού τραγουδιού και πραγματικά ίσως να συμφωνείτε κι εσείς μ' αυτόν τον χαρακτηρισμό, εφόσον μπορούμε ακόμη να μιλάμε για ελληνικό τραγούδι που αντέχει να εκφράζεται μέσα από μια φωνή, την φωνή που αντηχεί χρώματα της μνήμης αλλά  και σκιές του τώρα. Όπως και να' χει όμως ένα είναι βέβαιο, πως για την περίπτωση της Χαρούλας Αλεξίου δεν μπορεί να μιλήσει κανείς παρά μόνο η ίδια.
Βοτανικός, απόγευμα Κυριακής, με το ελαφρύ ανοιξιάτικο αεράκι να κάνει αυτή την γνώριμη μας μελαχρινή φωνή να χαίρεται, να χαμογελάει.

Άνοιξη.
Επιτέλους άνοιξη, επιτέλους! Θέλω να αδειάσω λίγο την ντουλάπα, να πάρω φετινά ρούχα. Η άνοιξη σε κάνει να θες να τα αλλάξεις όλα.

Η άνοιξη με την Μεγάλη Εβδομάδα που έρχεται σε λίγο, με την αναγέννηση;
Εντάξει, αυτό δεν το σκέφτομαι τόσο.

Λόγω κούρασης ίσως; Κουραστήκατε φέτος;
Ήταν μια πάρα πολύ έντονη χρονιά. Βέβαια είναι μια από τις πιο ευτυχισμένες χρονιές της ζωής μου γιατί έκανα μια συνεργασία καταπληκτική πραγματικά με τον Γιάννη και δεν υπάρχει καλλίτερο πράγμα από το να είσαι στη σκηνή μ' έναν άνθρωπο που τον σέβεσαι, που σ' αρέσει κατ' αρχήν να τον ακούς και να είναι και ο άνθρωπος αυτός ο συγκεκριμένος που είναι σαν άνθρωπος.

Μου έκανε εντύπωση όταν στο πάρτι που κάνατε για την Εστία  είπατε ότι μετά από δυο όχι τόσο επιτυχημένες δισκογραφικές δουλείες κάνατε επιτέλους επιτυχία με το τελευταίο album. Μου έκανε έκπληξη ότι το είπε αυτό η Χαρούλα Αλεξίου!
Γιατί;

Έμοιαζε σαν ένα στοίχημα που είχατε βάλει ή κάτι το οποίο δεν είχατε υπολογίσει ότι θα συνέβαινε;
Η Εστία ξεκίνησε με το «Παράξενο Φως.» Ξεκινούσα ένα μοναχικό δρόμο που δεν ήξερα που θα με βγάλει και πρέπει να πω ότι αυτός ο δίσκος δεν είχε την αποδοχή που έχει αυτός που έκανα τώρα παρ' όλο που ήταν και εκείνος πολυσυλλεκτικός όπως και αυτός τώρα. Ένα καινούργιο label, μια καινούργια εταιρεία, περιμένει. Είναι κάτι που την απασχολεί και αυτό, εάν πραγματικά το πετύχει. Δεν έγινε από την αρχή, έγινε τώρα στον τρίτο δίσκο. Αυτό σου δίνει φτερά.

Οι δυο τελευταίοι δίσκοι ήταν πολυσυλλεκτικοί όμως υπάρχουν κάποιες διαφορές στον τρόπο συλλογής τραγουδιών. Στο «Παράξενο Φως.»
Είχαμε συνθέτες που είχα συνεργαστεί μέχρι τότε.

Για τον τελευταίο δίσκο πως προέκυψε  η επιλογή;
Ήθελα να ανοιχτώ και σε καινούργιος ανθρώπους που δεν έχω συνεργαστεί. Και ήξερα από την αρχή ότι θα είναι τραγούδια πιο βατά που να μπορεί ο κόσμος να το ψιθυρίσει, να τα κάνει πιο γρήγορα δικά του. Πάνω σ' αυτό το σκεπτικό δούλεψα τον δίσκο.

Όταν λέτε «πιο βατά» τι ακριβώς εννοείτε; Και σε μια άλλη συνέντευξη σας είχατε πει ότι θα θέλατε να τραγουδάμε πια λαϊκά τραγούδια ξανά. Δηλαδή χρειάζεται να επαναπροσδιοριστεί το λαϊκό τραγούδι κι αν ναι πως μπορεί να γίνει;
Δεν ξέρω πως θα μπορούσαμε να το αναπροσδιορίσουμε το λαϊκό τραγούδι. Ένας τρόπος είναι να λέμε ότι όταν ο κόσμος μπορεί και τραγουδάει τραγούδια που έχει κάνει δικά του τότε γίνονται λαϊκά. Το λαϊκό τραγούδι την εποχή που ήταν πιο ολόκληρο ήταν ο Τσιτσάνης, ήταν οι λαϊκοί μας συνθέτες. Δεν είναι το ίδιο πράγμα σήμερα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι σ' ένα τραγούδι επειδή  βάζουμε μπουζούκια ή επειδή έχει το ρυθμό του ζεϊμπέκικου είναι λαϊκό. Περάσαμε πάρα πολλά χρόνια με το έντεχνο, δηλαδή με το ψαγμένο τραγούδι και φτάσαμε σήμερα να λέγονται και λαϊκά σουξέ της εποχής τραγούδια  που δεν έχουν σχέση με το γνήσιο αίσθημα του τραγουδιού που λέγεται λαϊκό. Άρα δεν είναι εύκολο να το προσδιορίσεις ξανά. Λαϊκό τραγούδι είναι το πηγαίο, αυτό που είναι εμπνευσμένο μέσα από ένα αγνό αίσθημα αλλά που έχει και μια ποίηση- ποίηση υπάρχει και στο λαϊκό τραγούδι-και που μπορεί να πηγαίνει κατευθείαν στο βάθος γιατί υπάρχουν και πάρα πολύ ρηχά πράγματα σήμερα όπως είναι και η ζωή μας πιο ρηχή.

Κατά τη γνώμη σας, γιατί πήρε τέτοια μοναχική πορεία το έντεχνο τραγούδι;
Έχουν βγει μεγαλειώδη τραγούδια από την έντεχνη σκηνή. Εγώ αισθάνομαι ότι είμαι με το ένα πόδι στο έντεχνο και με το άλλο στο λαϊκό. Από το λαϊκό έρχομαι, με τους έντεχνους συνθέτες κυρίως δούλεψα, με τους έντεχνους στιχουργούς και μέσα από αυτούς τους ανθρώπους γνώρισα περισσότερα πράγματα. Καλλιέργησα την αισθητική μου περισσότερο και ψάχτηκα κι εγώ η ίδια περισσότερο. Δεν ξέρω πως θα ήμουν αν δεν είχα συναντηθεί μ' αυτό το τραγούδι. Δεν ξέρω, μπορεί το έντεχνο κάποια στιγμή, οι άνθρωποι αυτού του τραγουδιού να απογειώθηκαν λίγο περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.

Επαναπαύτηκαν ίσως;
Όχι, δεν νομίζω ότι επαναπαύτηκαν γιατί οι δημιουργοί  του έντεχνου τραγουδιού έτσι κι αλλιώς είναι άνθρωποι που έχουν υποφέρει περισσότερο από τον καθένα. Πολλές φορές έχει τύχει να ακούσω ένα ζεϊμπέκικο, ένα τραγούδι που είναι εύκολο να το πει ο κόσμος και το βάζουν στην άκρη. Φοβούνται ότι θα γίνουν απλοϊκοί.

Απλό δεν πρέπει να είναι το τραγούδι;
Το τραγούδι πρέπει να είναι απλό αλλά πάνω απ' όλα πρέπει να λέει κάποια πράγματα και ο δημιουργός πρέπει να τα λέει πριν από τους άλλους κι αυτή είναι κι η κατάρα του, να πρέπει να μιλήσει αυτός πριν από όλους. Είναι κι ο ρόλος του αυτός. Έτσι, καταλαβαίνω και πόσο πολύπλοκο είναι να  φτάσει εκεί σκάβοντας, ψάχνοντας μέσα στην ψυχή σου, στον νοητικό σου χώρο. Σίγουρα, όσο κανείς ανακαλύπτει την τρέλα του τόσο πιο πολύπλοκος μπορεί να γίνει αλλά δεν μπορεί να μην έχεις αυτήν την τρέλα.

Μιλήσατε πριν για την αισθητική. Η αισθητική έχει μια ηθική προέκταση και κάποιους σκοπούς. Οι δικές σας αγωνίες- επειδή κι εσείς γράφετε-ποιες είναι;
Ο μοναδικός στόχος είναι το αισθητικό επίπεδο κι είναι νομίζω και το τελευταίο άκρο που μας έχει μείνει σε ότι άσχημο μας περιβάλλει.

Ο ηθικός στόχος ποιος είναι; Για παράδειγμα ο τελευταίος σας δίσκος έχει γίνει 3 φορές πλατινένιος και πάει για 4, δηλαδή πολλοί άνθρωποι σίγουρα τον έχουν αγοράσει και τον ακούν και σίγουρα και πολλά νέα παιδιά. Τι θέλατε να επικοινωνήσετε με αυτή τη δουλειά;
Αυτό είναι μια επιτυχία που δεν είναι δυνατό να την επαναλαμβάνεις συνέχεια. Έχουν κι ένα αστέρι κάποιες δουλειές. Αυτή είχε ένα άστρο, έλαμψε, πέρασε σε πάρα πολύ κόσμο, δεν σημαίνει ότι κάθε φορά θα υπάρχει τέτοια αποδοχή. Ο δικός μου ο λόγος δεν είναι να κυνηγάω αυτό το πράγμα. Κι εγώ δεν ήξερα, μπήκα στο studio, άρχισα να ηχογραφώ τραγούδια, άκουγα συνέχεια κι άλλα και στο τέλος διάλεξα αυτά που νόμιζα ότι μ' εκφράζουν περισσότερο. Μπορεί η επόμενη δουλειά μου να μην έχει αυτή την αποδοχή αλλά να έχει την αποδοχή την δική μου, να είναι πράγματα που θέλω εγώ να πω και να συνεργαστώ με ανθρώπους που να ταιριάξουμε και να έχουμε την χημεία κι ένα κοινό όραμα.

Δεν σας απασχολεί δηλαδή οπωσδήποτε να κάνετε επιτυχία;
Όχι, παρ' όλο που η επιτυχία σε στερεώνει μέσα στον χώρο. Είναι χρήσιμη γιατί θέλεις να ξέρεις κι εσύ την αποδοχή του μεγαλύτερου κοινού αλλά δεν είναι ο στόχος και δεν μπορείς να το κάνεις και στόχο. Εγώ δεν ξέρω να το κάνω αυτό. Όποτε έκανα στη ζωή μου επιτυχία, έγινε γιατί έκανα μια σπουδαία συνεργασία που εκείνη η έλξη που υπήρχε ανάμεσα μας ήταν αυτή που δημιούργησε ένα δίσκο.  Ο συνθέτης που έγραψε, ο στιχουργός που έγραψε, εγώ που τραγούδησα, η παρέα αυτή κι η συγκυρία, η συγκεκριμένη στιγμή γιατί ήταν εμπνευσμένο αυτό το trio. Δεν έρχεται πάντα την ίδια στιγμή σ' όλους. Για το επόμενο βήμα, λοιπόν, πάντα ξεκινάω με το τι θα μου δώσει χαρά, με το ποιους καημούς θέλω να τραγουδήσω, σε ποια γλώσσα θέλω να μιλήσω τώρα. Κάθε τώρα δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο καινούργιο είναι αυτό αλλά με το τι σου κάνει εσένα, τι σε συγκινεί.

Μιλήσατε για την παρέα κι εγώ τώρα θα αναγκαστώ να κάνω μια ερώτηση που φαντάζομαι θα σας έχει κουράσει ίσως με τον καιρό αλλά θέλω να μεταφέρω ένα αίτημα της δικής μου γενιάς, των 30, αλλά επίσης και της νεότερης. Εμείς θα μπορέσουμε να δούμε στη σκηνή αυτή την τριάδα της Χαρούλας Αλεξίου του Γιώργου Νταλάρα, και της Δήμητρας Γαλάνη; Γιατί δεν μπορείτε να βγείτε ξανά μαζί, έστω για ένα σκοπό;

Δεν το αποκλείω, ούτε κανείς από τους άλλους δυο συγκεκριμένους ανθρώπους και συναδέλφους το έχουν αποκλείσει αυτό. Απλά, μεγαλώνοντας, αναγκαστικά τραβάς δρόμο δικό σου. Νομίζεις ότι θα ολοκληρωθείς, θα ολοκληρώσεις κάτι, θα κοιτάς να έχεις όλη την ευθύνη πάνω σου, η πρόταση που θα κάνεις στον κόσμο κι η δουλειά που θα κάνεις να είναι όλη μέσα από σένα παρ' όλο που μέσα σ' αυτό υπάρχει -όχι μόνο στο πίσω μέρος του μυαλού αλλά και μπροστά- το «να είναι όλο δικό μου, να είναι δική μου επιτυχία, να είναι δική μου η πρόταση». Δεν μπορείς να το σταματήσεις αυτό το πράγμα, δεν μπορείς να μην έχεις σύγκρουση κάποια στιγμή με τον άλλο καλλιτέχνη. Ούτε διαλέξαμε εμείς από παιδιά να είμαστε ομάδα για όλη μας τη ζωή. Όπως και σήμερα οι νεότεροι άνθρωποι είναι μαζί και συνεργάζονται, δεν ξέρουμε πως θα είναι μετά από 10-20 χρόνια. Έρχεται κάποια στιγμή που θυμάσαι αυτό που έχει περάσει, νοσταλγείς, το αγαπάς αυτό που έχεις ζήσει παλιά. Ξέρω ότι δεν μπορούν να γίνουν τα πράγματα ποτέ ξανά όπως ήταν πριν αλλά μπορούν να γίνουν αλλιώς. Σημασία έχει να μην το έχεις αποκλείσει. Είναι και η τάση μας να γνωριζόμαστε με άλλους ανθρώπους, να κάνουμε άλλες συνεργασίες.

Να τώρα σκέφτομαι ότι αφού εσείς γράφετε, γιατί να μην τραγουδούσε κάτι η Δήμητρα Γαλάνη ή ο Γιώργος Νταλάρας, απλά για το παιγνίδι;
Αυτό θα γίνει μόλις το καρδιοχτύπι και των τριών χτυπήσει ταυτόχρονα!

Εσείς δεν ξέρω αν είχατε αστέρι στην πορεία σας, δεν ξέρω αν το έχετε ψάξει αυτό το θέμα.
Ε, κάτι θα έχω κι εγώ.

Πείτε μου πόση δουλειά έχετε ρίξει; Ας πάμε λίγο στο παρελθόν.
Αν σκεφτεί κανείς ότι εγώ στην ουσία ενηλικιώθηκα μέσα στο τραγούδι και στο μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου είμαι τραγουδίστρια. Έχω δώσει τόση πολλή ενέργεια μέσα σ' αυτό. Ο τρόπος της ζωής μου έχει προσαρμοστεί, έχει διαμορφωθεί μέσα από την δουλειά μου. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι δεν θα μπορείς να έχεις ένα πρόγραμμα που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Πάντα όλα αυτά πρέπει να βρίσκεις τρόπους να τα ισορροπείς. Να μαθαίνεις να αποχωρίζεσαι δικούς σου ανθρώπους και να προσπαθείς μέσα σε μικρούς χρόνους να δώσεις αυτά που δεν τους έχεις δώσει αλλά και να πάρεις κι εσύ αυτά που δεν έχεις προλάβει να πάρεις. Έχω μάθει επίσης να παίρνω αγκαλιά από την δουλειά μου κι αυτή η αγκαλιά να με ξελογιάζει κιόλας.

Σας έχει σκληρύνει η δουλειά;
Η δουλειά μου είναι σκληρή. Ο τραγουδιστής δεν έχει να κάνει μόνο  με το τραγούδι, με την μουσική, με το να τον βλέπει ο κόσμος. Έχει και την κόπωση της αυτή η δουλειά, έχει και το «τώρα δεν θέλω αλλά είμαι υποχρεωμένος». Ν' ανεβαίνεις στη σκηνή και ας μην θέλεις αλλά να βρίσκεις έναν τέτοιο τρόπο που το σώμα πια στον έχει μάθει. Το ίδιο το σώμα είναι σαν να μαθαίνει  ότι «ανέβηκα στη σκηνή, τελείωσε.»

Ο τρόπος που θα πείτε ένα τραγούδι μια ημέρα που έχετε ένα πρόβλημα, αλλάζει;
Το ελέγχεις αυτό κι είναι και σωστό να το ελέγχεις. Δεν μπορεί ο τραγουδιστής να είναι λυπημένος και να είναι έρμαιο των συναισθημάτων του. Δεν μπορεί να λέει ένα τραγούδι και να κλάψει πάνω στη σκηνή, δεν είναι τέχνη αυτό. Βεβαίως, δεν παύεις να είσαι άνθρωπος, να έχεις τις αδύναμες στιγμές σου.

Ο κόσμος από κάτω πόσο επηρεάζει αυτές τις ισορροπίες;
Η
συμμετοχή του κόσμου παίζει καταλυτικό ρόλο. Μπορεί να σε κάνει καλά, όμως μπορεί να σε διώξει από την σκηνή. Να, μια αδύναμη στιγμή ενός καλλιτέχνη μπορεί να πάρει δύναμη αν έχει καλό κοινό από κάτω. Κάποιες ώρες όμως μπορεί και να είναι δυστυχής, αν δεν έχει καλό κοινό.

Με την καινούργια δισκογραφική εταιρεία, που είναι δική σας, έχετε σκοπό να βγάζετε μόνο δικές σας δουλειές ή και άλλων ή ακόμη και να δώσετε ευκαιρία σε νέους ανθρώπους;
Θα ευχόμουν κάποια στιγμή να ασχοληθώ μ' αυτό.

Η ίδια ως παραγωγός;
Θα έδινα την ευκαιρία και σε νέους παραγωγούς. Δεν ξέρω ακόμη αν είμαι έτοιμη γιατί μια δισκογραφική εταιρεία χρειάζεται, για να προωθήσει ανθρώπους ,έναν μηχανισμό τον οποίο δεν έχω. Απλά, κάνω ανεξάρτητες παραγωγές και το ρίσκο είναι μόνο δικό μου. Δεν αισθάνομαι ότι είμαι έτοιμη να πάρω ρίσκο και γι' άλλους και κυρίως για νέα παιδιά.

Τα super idols κι όλο αυτά τα πανηγύρια πως σας φαίνονται;
Πουλάμε εποχές. Δεν υπάρχει σχέση με τέχνη. Ωραίο θα μπορούσε να ήταν, αν ήταν ένα σχολείο να εκπαιδευτούν. Ας βγάζανε έναν- έναν-τραγουδιστή να το χαρούμε όλοι.

Εσείς είχατε κάποιους δασκάλους έστω και ερήμην τους;
Βεβαίως! Είχα πάρα πολλούς δασκάλους γιατί εγώ ξεκίνησα στη χρυσή εποχή του ελληνικού τραγουδιού. Δηλαδή, τραγουδούσες κι έλεγες « αν αυτό το ακούσει ο Χατζιδάκις τι θα πει;». Είχες αναφορές, ανθρώπους να υπολογίζεις, να σέβεσαι, να τους αρέσεις. Πιο λίγες έχουν τα νέα παιδιά σήμερα. Είχα και την τύχη να συνδεθώ μ' αυτές. Έγραφε ο Θεοδωράκης στην μεταπολίτευση σ' ένα studio με κάποιον και πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε. Θέλαμε να ήμαστε εκεί. Ήταν εποχές λατρείας και συνέβαιναν πράγματα!

Δεν νιώθετε κι εσείς με την σειρά σας πια ότι κι οι νέοι άνθρωποι τώρα είναι υπόλογοι απέναντι σας και περιμένουν ένα λόγο; Δεν νιώθετε υπεύθυνη απέναντι τους;
Ναι, έχει συμβεί να νιώσω την ευθύνη που έχω απέναντι στους νεότερους ανθρώπους. Πολλές φορές σκέφτομαι πως ότι κάνω πρέπει να το μετράω αλλιώς, πρέπει να σκέφτομαι διαφορετικά. Μπορεί να κάνεις λάθη κι ο άλλος να το θεωρεί σωστό αλλά να είναι λάθος.

Μπορεί να αλλάζετε τον τρόπο ερμηνείας ή τεχνικής και να λένε ότι αφού το έκανε η Αλεξίου περνάει;
Όχι μόνο για το τραγούδι αλλά και σαν στάση γενικότερα.

Τα επόμενα βήματα ποια είναι;
Μια μεγάλη ξεκούραση, γιατί χωρίς αυτή δεν έρχεται η συνέχεια.

Θα μπείτε στο studio να γράψετε δικά σας τραγούδια;
Όχι τώρα, ή live κάνεις ή studio.

Τραγούδια γράφετε όπως οι εργάτες του τραγουδιού με ωράριο;
Δεν μπορώ έτσι. Βέβαια πολλές φορές όταν είμαι στη διαδικασία του γραψίματος έχει τύχει  να καθίσω 12 ώρες και την άλλη μέρα και και.

Ποιες στιγμές φωτεινές από το παρελθόν σας έρχονται τώρα στο μυαλό;
Φωτεινή στιγμή ήταν η συνεργασία μου με τον Μάνο Λοίζο. Καιγόταν το Πολυτεχνείο, την προηγούμενη μέρα είχαμε τελειώσει το «Καλημέρα Ήλιε.» Φωτεινή στιγμή στη ζωή μου ήταν η συνάντηση μου με την Λίνα Νικολακοπούλου, πολύ ξεχωριστός άνθρωπος! Ήταν η συνάντηση μου με τον Μάνο Χατζιδάκι..

Συναυλίες;
Ιδιαίτερη στιγμή ήταν η πρώτη μου συναυλία στο Παρίσι. Ήταν κάτι που δεν το είχα καν ονειρευτεί.

Να κάνουμε μια παρένθεση εδώ, γιατί δεν το συνεχίσατε αυτό και σε άλλα μέρη; Μιλάω για διεθνή καριέρα.
Γιατί έπαιζε πάρα πολύ μεγάλο ρόλο η οικογένεια μου. Είχα ήδη ένα μωρό. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα αφήσω το παιδί μου σε μια νταντά και θα βάλω μπρος μια διεθνή καριέρα. Από κει και πέρα έχω προσκλήσεις από διάφορα μέρη του κόσμου. Έφτασα μέχρι την Ιαπωνία. Έχω γυρίσει σχεδόν όλο τον πλανήτη. Αλλά ήταν και είναι ένα πράγμα που μου δίνει χαρά να τραγουδήσω και αλλού, να με γνωρίσουν καινούργιοι άνθρωποι.

Τα βράδια, πριν πέσετε για ύπνο, αισθάνεστε μια ικανοποίηση ότι έχετε καταφέρει εκείνα που θέλατε; Το τώρα ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του παρελθόντος;
Απόλυτα, γιατί συνέβησαν πράγματα που δεν τα είχα καν ονειρευτεί. Αυτό που σκέφτομαι τώρα- έχοντας αποκτήσει την δύναμη μες στο χώρο- τι θα ήθελα, τι θα μου άρεσε- είναι πάντοτε ένα σαν λίγο μακρινό όνειρο και δεν ξέρω γιατί είναι μακρινό, να ξαναβρώ μια σχέση ή να ξαναφτιάξω μια σχέση που έχει να κάνει με την μουσική με έναν αγνό τρόπο. Δηλαδή, να μπορέσω να τραγουδήσω με 2-3 μουσικούς αν είναι δυνατόν σαν ερασιτέχνης.

Με ποιους στίχους που έχετε τραγουδήσει θα θέλατε να κλείσουμε αυτή την κουβέντα;
«Δι  ευχών των Αγίων ημών»...