ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΙ

(Ως3 - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2009)
Kείμενο/Συνέντευξη: Νατάσα Ξαρχάκου
Φωτογραφίες: Βάσια Αναγνωστοπούλου, Αρχείο "Απροσάρμοστοι"

«...Δεν είναι σιωπή, απλά δεν θέλαμε να μπλέξουμε το πραγματικό που ζήσαμε εμείς που ήταν και το αληθινό, με όλα αυτά τα κενά ουσίας και αλήθειας, που γράφτηκαν και ειπώθηκαν κατά καιρούς από ημιμαθείς δημοσιογράφους και ειδικούς...»

Γνώρισα τον Σιδηρόπουλο ένα ζεστό απόγευμα του Απρίλη. Το 2009. Ήταν εκεί, σε ένα στούντιο περιτριγυρισμένος από κιθάρες, τύμπανα και ενισχυτές. Τον είδα, μέσα από τα μάτια τριών ανθρώπων. Οι Απροσάρμοστοι, ο Οδυσσέας Γαλανάκης, ο Κυριάκος Δαρίβας και ο Αλέκος Αράπης, -το δικό του συγκρότημα- όλοι τους, μου έδειξαν τον Παύλο. Τον ανήσυχο, ευαίσθητο, ατρόμητο δημιουργό. Περιγραφές καταστάσεων και γεγονότων που δεν είχα ακούσει ποτέ, μέχρι τώρα. Είκοσι χρόνια μετά, μίλησαν. Τα λόγια τους πότε θυμωμένα και πότε ήρεμα και βαθιά. Τον έζησαν τον Πρίγκιπα, τον ήξεραν καλά. Πώς να χωρέσει όμως μια εικοσαετία σε μια συζήτηση μερικών ωρών; Ήταν τόσα πολλά, και θα μπορούσαν να ήταν άλλα τόσα, ανεξάντλητες οι αναμνήσεις τους, αμέτρητοι οι σταθμοί σε μια μεγάλη πορεία. Και δεν ήταν μόνο μουσική πορεία, ήταν ένας δρόμος που άνοιξαν όλοι μαζί, με το Παύλο σα φάρο, να δείχνει το προορισμό. Ήταν ο δικός τους Παυλάκης, που κάποιοι θέλησαν να τον «υιοθετήσουν». Άνθρωποι που δε τον γνώρισαν ποτέ, οι «Παυλολόγοι» όπως πολύ πετυχημένα είπε ο Αλέκος Αράπης. Μια συνέντευξη, -συζήτηση θα έλεγα- που μ' έκανε να αγαπήσω ακόμη περισσότερο μια μουσική, για τις αλήθειες της, το θράσος της, την αμεσότητά της. Γιατί φωτογραφίζει τη ζωή, ως έχει. Για μένα αυτό είναι το Ροκ, αυτό είναι και ο Παύλος... Νατάσα Ξαρχάκου.

Σε ποια στιγμή της πορείας του ήταν ο Παύλος όταν γνωριστήκατε; 
Κυριάκος Δαρίβας: Ήταν καλοκαίρι, το 1979. Ήμασταν ένα συνοικιακό γκρουπάκι του Κουκακίου, με τον Οδυσσέα (Γαλανάκη) παίζαμε από 15 χρονών μαζί, μπάσο έπαιζε ο Δημήτρης ο Δρίβας, και δεύτερη κιθάρα έπαιζε ο Βασίλης ο Πετρίδης. Και μια μέρα, εν ολίγοις, μάθαμε πως θα έρθει ο Παύλος ο Σιδηρόπουλος, γιατί έψαχνε για γκρουπ, να μας ακούσει. Τον Παύλο τον είχα τότε στο μυαλό μου, αλλά απροσδιόριστα, δεν είχα ακούσει πολύ Παύλο. Είχε βγάλει ήδη το «Φλου», και η πρώτη φορά που τον είχαμε δει ήταν το '76 με τον Μαρκόπουλο στο Κύτταρο. Ήρθε λοιπόν ο Παύλος, μας είδε, του αρέσαμε. Τότε εμείς παίζαμε Deep Purple, Led Zeppelin, Santana. ξένα κομμάτια.
Οδυσσέας Γαλανάκης: Ο Παύλος έψαχνε να βρει πιτσιρικάδες. Παίζαμε μεν, αλλά ήμασταν «άφτιαχτοι, ατσούμπαλοι αλλά έμμετροι», γι' αυτό και κάναμε 2 χρόνια πρόβες, μέχρι να εμφανιστούμε στο πρώτο live, στο γήπεδο μπάσκετ του ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ, το 1981. Είχε κάνει μέχρι τότε διάφορες συνεργασίες, με τον Παντελή Δεληγιαννίδη (Δάμων και Φιντίας),με την «Σπυριδούλα» βγάζοντας το Φλου, με την Εταιρία Καλλιτεχνών, κάνοντας live στην Αρχιτεκτονική της εποχής εκείνης, συνομήλικοι άνθρωποι, με διαμορφωμένη άποψη, όλοι τους μουσικάρες, παρ' όλα αυτά ο Παύλος σαν «ανήσυχο πνεύμα» έψαχνε κάτι άλλο, δεν ικανοποιούνταν με όλο αυτό, και έψαξε για πιτσιρικάδες, παρθένους, που γούσταραν να παίζουν, αλλά τώρα θα τους μάθαινε ο ίδιος το τι και το πως. Ευτυχής συγκυρία! Με το που ξεκινήσαμε τις πρόβες, αρχίσαμε να δουλεύουμε, τα κομμάτια για τον πρώτο δίσκο, «Εν λευκώ», που τον φτιάξαμε όλοι μαζί μαθαίνοντάς μας ταυτόχρονα το rock n' roll που αυτός ήξερε και αγαπούσε.
Κυριάκος Δαρίβας: Η μπάντα όμως, άλλαξε, καθώς εγώ το '80 πήγα φαντάρος, και ήρθε στη θέση μου ο Άκης Σημηριώτης, ο οποίος έπαιξε και στο συγκεκριμένο δίσκο.
Οδυσσέας Γαλανάκης:Επίσης ο Αλέκος (Αράπης), δεν ήταν εξαρχής μαζί μας στο σχήμα του Κουκακίου, όταν έφυγε ο Κυριάκος φαντάρος, ψάχναμε για ντράμερ, βάλαμε αγγελία και ήρθε ο Αλέκος. Και μετά ανέλαβε τη θέση του μπασίστα, ενώ δεν μας είχε ικανοποιήσει κανείς για αυτή τη θέση.
Αλέκος Αράπης: Η κίνηση του να ψάξεις να βρεις πιτσιρικάδες, έχει να κάνει με τη φρεσκάδα που αναζητούσε ο Σιδηρόπουλος, που έβλεπε πάντα μπροστά. Ήταν ανήσυχος, δεν είχε ικανοποιηθεί με το αποτέλεσμα του «Φλου», ούτε με το αντίκτυπο που είχε, και συνέχισε να κάνει και άλλα πράγματα, γνωρίζοντας πως μπορεί και να τον κατάστρεφε όλο αυτό. Δε φοβόταν, ήταν ατρόμητος σε αυτό το θέμα, ενώ με τα σημερινά δεδομένα, φαντάσου κάποιον να κάνει τεράστια επιτυχία με μια μπάντα και αμέσως μετά να αλλάζει συγκρότημα.

Ποια ήταν η κατάσταση τότε στο ελληνικό ηλεκτρικό τραγούδι;
Οδυσσέας Γαλανάκης: Εκφράσεις του Rock n' roll υπήρχαν χρόνια πριν, Πουλικάκος, Εξαδάχτυλος, Socrates. Ο Παύλος ξεκίνησε μέσα στην εξέλiξη μιας κατάστασης, και ενώ είχε επιρροές ήδη από τους Έλληνες, ήταν και «στοουνάς». Και όταν τον έβλεπες να περφορμάρει, έβλεπες Mick Jager και David Bowie, έβλεπες και καμιά φορά το «μολυβάκι στα μάτια».

Υπήρχε και υπάρχει μια υπεροικειότητα σε σχέση με το πρόσωπο του Σιδηρόπουλου. Έχετε δει πολλές φορές προσπάθειες ιδιοποίησης του φαινόμενου «Σιδηρόπουλος»;
Κυριάκος Δαρίβας: Χαρακτηριστικά θυμάμαι που ερχόταν π.χ. κάποιος και έλεγε «έχω παίξει με τον Παύλο», «A! Nαι;» του απαντούσαν, «αυτός είναι ο ντράμερ του Παύλου, τον ξέρεις;» και εκείνος καθόταν αποσβολωμένος «όχι δεν τον ξέρω.». Έχουμε ακούσει μερικά τέτοια. Είναι που ο κόσμος νιώθει την ανάγκη να ταυτίζεται με κάποια «είδωλα».
Αλέκος Αράπης: Μέχρι και κάποιοι γνωστοί καλλιτέχνες έχουν γίνει ξαφνικά ειδικοί «Παυλολόγοι», ενώ δεν έχουν ιδέα. Τα γνωστά καραγκιοζιλίκια των μίντια.
Κυριάκος Δαρίβας: Για όλους εκείνους τους επώνυμους που δηλώσανε πως ήταν «φιλαράκια» με τον Παύλο, τι να πω!!! Ανθρώπους κοντά στο Παύλο έχω δει ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού κι εκείνοι δεν είναι μέσα σ' αυτούς.
Οδυσσέας Γαλανάκης: Δε θέλω να δώσω σε κανέναν μεγαλύτερη αξία, ούτε να τον κάνω πιο γνωστό από ότι είναι. Απλά θα πω πως όταν ακούς από κάποιον να παίζει το «rock n' roll στο κρεβάτι», να έχεις υπόψη πως μπορεί ο ίδιος άνθρωπος, πρεζάκι να ανέβαζε τον Παύλο, πρεζάκι να τον κατέβαζε, υποτιμώντας τον αβασάνιστα, κριτικάροντας μια προσωπική του επιλογή, αλλά σε καμία περίπτωση το έργο και την ουσία του.
Κυριάκος Δαρίβας: Και όχι μόνο. Όλους αυτούς που καλούνε κατά καιρούς να μιλήσουνε για τον Παύλο, δεν τους είχα δει ποτέ, μα ποτέ, σε live του Παύλου. Μέχρι και ο Δηματάτης, έγραψε βιβλίο για τον Παύλο και έχει βάλει μέσα, είναι δηλαδή απίστευτο, λάθος στίχους τραγουδιού. Δε μπήκε καν στο κόπο να βάλει ένα πιτσιρικά να αντιγράψει τους στίχους από το εσώφυλλο του δίσκου!!
Ένα πράγμα όμως θέλω να πω. Παράκληση κάνω, να αφήσουν τον Παυλάκη στην ησυχία του. Εμείς τόσα χρόνια είμαστε στην άκρη, σεμνοί όσο γίνεται, είμαστε ένα γκρουπ «φάντασμα», που βγαίνουμε δυο φορές το χρόνο και κάνουμε δυο συναυλίες.
Αλέκος Αράπης: Υπάρχει μια παντελής ασχετοσύνη σε αυτό το θέμα. Από τη μια υπάρχει τρομερή έλλειψη πληροφόρησης για τον πραγματικό χρόνο που έγιναν κάποια πράγματα. Με πενιχρές γνώσεις γίνεται κάποιος ξαφνικά ειδικός. Και το κυριότερο, δεν φροντίζει καν από μόνος του να ρωτήσει αυτούς οι οποίοι, μπορεί να μην είναι «ασημένιοι» ή «χρυσοί» αλλά ήταν πιο κοντά στο «αντικείμενο» της έρευνάς τους. Ο Παύλος στον πραγματικό χρόνο, ήταν κάτι σαν απόκληρος. Και για το ότι επέλεξε να τραγουδήσει ελληνικά με ηλεκτρικό ήχο, ήταν κάτι για το οποίο τον κράξανε, και φυσικά για την πρέζα, όπου κρινόταν μόνιμα βάση αυτού.

Ελληνικός στίχος, ηλεκτρικός ήχος. Ποια ήταν η αποδοχή του κόσμου;
Αλέκος Αράπης: Ήταν περίεργες εποχές. Και τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ, απλά τώρα υπάρχει μια πιο «ελαφριά» αποδοχή. Σαν ελληνική κοινωνία ποτέ δεν μας άρεσαν Έλληνες να παίζουν με ηλεκτρικό ήχο ελληνικό στίχο. Κολλάνε τη ταμπέλα πως μιμείσαι, ακόμη και τώρα δεν σκέφτονται πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μην γεννήθηκαν στην Αμερική ή στην Αγγλία και όμως να εκφράζονται μέσα από αυτή τη μουσική. Οι νότες, η μουσική, δεν έχουν πατρίδα. Δεν υπάρχει «ελληνικό ροκ», ροκ υπάρχει, που παίζεται από Έλληνες.
Οδυσσέας Γαλανάκης: Όταν αποφασίσανε οι «λαϊκοί» να εντάξουν ροκ ηχοχρώματα, πιστεύω πως μπέρδεψαν με κάποιο τρόπο τον κόσμο, πάνω στο τι ακριβώς ακούει. Δηλαδή, εκεί που υπάρχει το Rockn' roll, που είναι αμιγές, ξαφνικά εμφανίζονται μουσικές που το δανείζονται με ένα τρόπο «αχτάρματιβ», με αποτέλεσμα να μπερδεύονται οι ταυτότητες. Μια σκληρή κιθάρα μόνη της δεν κάνει ροκ. Το ροκ δεν είναι η τέχνη της βαβούρας, αλλά ο αντισυμβατικός στίχος, το διονυσιακό, το ανθρώπινο και το άμεσο.
Αλέκος Αράπης: Κάποιος επιλέγει το ροκ για να θίξει ένα σοβαρό θέμα, γιατί έχουμε γίνει πολλοί και μέχρι να ακουστεί η φωνή σου μπορεί και να έχουμε πεθάνει, οπότε ο μόνος τρόπος για να σε ακούσουν ταυτόχρονα οι πολλοί μέσα σε ένα χώρο, είναι να χτυπήσεις το χέρι σου στο τραπέζι, να κάνεις «θόρυβο», και μετά να μιλήσεις. Αυτό ακριβώς είναι το ροκ. Το θράσος.

Μιλώντας για θράσος, ο Παύλος «προκαλούσε» μέσα από τους στίχους...
Οδυσσέας Γαλανάκης: Ο Παύλος μιλούσε ...σημαντικά. Καθόριζε με τον στίχο του έννοιες, αντικείμενα, πάθη, ανθρώπους. Όπως ο Lennon με το «Imagine» καθόρισε το αντιπολεμικό τραγούδι, έτσι ο Παύλος έγραψε για την ηρωίνη, τη γυναίκα, για πρόσωπα και καταστάσεις. Το «Η» είναι ένα τραγούδι ανυπέρβλητο σε σημαντικότητα, το λέει όλο το «κόλπο», ό,τι είναι, ξεκάθαρα, το λέει και έτσι και αλλιώς. Για αυτό και έχει απήχηση ο Παύλος στον κόσμο, γιατί μιλάει και λέει αλήθεια, ακόμη και τώρα, σε όλα του τα τραγούδια.

Ζήσατε (ζήσαμε) μια μεγάλη απώλεια πριν λίγα χρόνια. Μείνατε τρεις, μετά το χαμό του Βασίλη Πετρίδη.
Αλέκος Αράπης: Ο Παύλος που είχε τη συνήθεια να είναι σύντομος και σαφής είχε πει για το Βασίλη πως είναι ο πιο ιδιοφυής κιθαρίστας που γνώρισε ποτέ. Αυτό ήταν ο Βασίλης. Μουσική ιδιοφυία.

Ένα πρωινό, μαθαίνετε πως Παύλος δεν υπάρχει πια. Μόλις ξεκινούσατε ένα δίσκο ακόμη. Πόσο δύσκολο ήταν να βγει αυτός ο δίσκος τελικά;
Οδυσσέας Γαλανάκης: Ήταν πολύ δύσκολη εκείνη η περίοδος. Η χρονική στιγμή που μας ζήτησαν να βγάλουμε το δίσκο ήταν δύσκολη, όντας εμείς φορτισμένοι από τον πρόσφατο θάνατο του Παύλου, αυτοί (η εταιρία) μας έπαιρναν τηλέφωνα παζαρεύοντας το ποιος θα τραγουδήσει στο δίσκο και άλλα τέτοια.
Αλέκος Αράπης: Υπήρχε η δέσμευση, η χρονική και η χρηματική, έτσι, διεκδικούσαν τα δικά τους αυτονόητα, με το «γνωστό» μοναδικό τους τρόπο.
Οδυσσέας Γαλανάκης: Και έχοντας το υλικό από κασέτες που τους είχαμε πάει εμείς, demo, μας είπαν πως «αν δεν θέλετε να το κάνετε, θα το παίξουμε ως έχει με session μουσικούς και θα βάλουμε να τραγουδήσουνε άλλοι», ήταν μια εκβιαστική κατάσταση.

Κάθε χρόνο γίνονται τα λεγόμενα «επετειακά μνημόσυνα» που σας βρίσκουν όλους μαζί επί σκηνής...
Αλέκος Αράπης: Υπάρχει μια λεπτή πτυχή, που δεν τη ξέραμε αλλά μας την έμαθε η ζωή. Όταν πεθαίνει ο τραγουδιστής ενός συγκροτήματος, ο οποίος είναι ο performer, χάνεται θα έλεγα η μαγική συνοχή που υπήρχε, πόσο μάλλον όταν φεύγει η «ψυχή» του συγκροτήματος. Αναγκαστικά λοιπόν, εμείς ή θα έπρεπε να σταματήσουμε να «υπάρχουμε» ως συγκρότημα ή να συνεχίσουμε προσπαθώντας να βάλουμε σε μια τάξη όλα αυτά που μάθαμε από αυτόν τον άνθρωπο και να τα πούμε στους υπόλοιπους ανθρώπους που δεν τον γνωρίσανε.
Οδυσσέας Γαλανάκης: Έτσι κι εμείς, μια δυό φορές κάθε χρόνο ανεβαίνουμε στο πάλκο για να θυμηθούμε τις στιγμές που μας σημαδέψανε, να τις θυμίσουμε στους παλιούς φίλους και να τις γνωρίσουμε στους νέους. Αυτό το επετειακό είναι και ένας δείκτης για να βλέπουμε ποιοι και πόσοι «ακούνε» Παύλο, και κάθε φορά διαπιστώνουμε ότι είναι πιτσιρικάδες και κάθε φορά όλο και περισσότεροι, που σημαίνει ότι περνάει διαχρονικά από γενιά σε γενιά κι αυτό είναι η πιο ανεξίτηλη σφραγίδα της γνησιότητας και της σημαντικότητας του έργου του.

Μετά αποσπαστήκατε, λοιπόν, διαφορετικές πορείες;
Οδυσσέας Γαλανάκης: Παίζαμε σε προγράμματα άλλων, συμμετοχές σε δίσκους κλπ.
Αλέκος Αράπης: Εγώ την εποχή που παίζαμε με τον Παύλο, έπαιζα ταυτόχρονα και σε άλλα σχήματα... Χαριτοδιπλωμένος, Μαντώ, ήταν η «επαγγελματική» μου ιδιότητα, μεροκάματο.

Χωρίς να έχετε κάνει ένα προσωπικό δίσκο...
Οδυσσέας Γαλανάκης: Προσπάθειες έχουν γίνει. Το 2004, βγάλαμε με τους Νίκο Ακτύπη, Σταύρο Μεραμβελιωτάκη και Κυριάκο Δαρίβα ένα cd με τίτλο SAMATISTAS - απόψε κάνεις jam. Κυκλοφορεί νομίζω σε μερικά δισκοπωλεία, αλλά μπορείτε να ακούσετε και στο MySpace www.myspace.com/samatistas και να δείτε στο YouTube www.youtube.com/samatistas. Επίσης ο Αλέκος έκανε μια άριστη παραγωγή με τίτλο *i5 (*Γιώτα Πέντε). Αυτό μπορείτε να το προμηθευτείτε από τον ίδιο. Σαν Απροσάρμοστοι, έχουμε αρκετά δικά μας κομμάτια που όταν κάποτε επιχειρήσαμε να τα παίξουμε διαπιστώσαμε ότι έπρεπε να βγαίνουμε είτε με άλλο όνομα, είτε μεταμφιεσμένοι για να τα περάσουμε, μιας και το κοινό μας είχε ήδη συνδέσει με τα κομμάτια του Παύλου. Τώρα όμως αποφασίσαμε να παίξουμε μερικά από αυτά live, στο Κύτταρο στις 24 του Απρίλη. Επίσης θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα τραγούδι/clip που ανεβάσαμε στο διαδίκτυο τον περασμένο Δεκέμβρη με θέμα την κρατική βία και καταστολή και το οποίο είχε καλή απήχηση.
Την οπτικοποίηση έκανε ο φίλος και samatistas Νίκος Ακτύπης και μπορούν οι αναγνώστες του περιοδικού να το βρουν στη διεύθυνση:
www.youtube.com/watch?v=xJgdRe_Cy90.
Αλέκος Αράπης: Ίσως να μην τα υποστηρίξαμε και εμείς με τον κατάλληλο τρόπο. Πέσαμε και εμείς στην παγίδα. Δεν είχαμε βλέψεις να γίνουμε τραγουδιστές, ούτε στιχουργοί... μετά τον Παύλο γίναμε, ήταν όμως αλλιώς, ή έτσι πιστέψαμε.

Οι δισκογραφικές πως σας αντιμετωπίζουν;
Αλέκος Αράπης: Στη παρούσα φάση, για όλο αυτό με τις δυσκολίες πώλησης δίσκων, και το αντίκτυπο στις εταιρείες, εγώ θα πω πως δε νιώθω καμιά λύπη...

Γιατί το λες αυτό; Πρόσφατα δε κυκλοφόρησε ένα δικό σας CD με DVD από τη Lyra;
Αλέκος Αράπης: Πρόκειται για παλιές ηχογραφήσεις που ξανακυκλοφορούν με νέους τίτλους και πολύ πιο «ευγενείς» σκοπούς. Το DVD είναι το «ΧΩΡΙΣ ΜΑΚΙΓΙΑΖ», που είχε βγει το 1989 από την ΜΒΙ και τώρα έχει και την εικόνα της συναυλίας (έχει προβληθεί αρκετές φορές από την ΕΡΤ). Το δε CD είναι κάποια ηχογράφηση με κασετόφωνο της συναυλίας που έγινε στο RODEO, το Μάρτιο του '86. Περισσότερες πληροφορίες δεν έχουμε γιατί δεν μας ενημέρωσε κανείς. Έμαθα για την κυκλοφορία του CD/DVD από τον ανιψιό μου που το είδε στο internet... Μας κατασκλάβωσε η εταιρία με τη «διακριτικότητά» της και τη θαυμάσαμε για τους «ευγενείς» σκοπούς της...

Ραδιο-φονικά, λίστες, πως το «ακούτε» όλο αυτό...;
Αλέκος Αράπης: Υπάρχει μια διαρκής επιβολή του ίδιου και του ίδιου, επειδή πουλάει. Μια διαρκής «σαβούρα», μια λίστα κατεβατή, που όταν έχεις και κολλητό ένα παραγωγό, θα παίξει το κομμάτι σου, να μάθει η ΑΕΠΙ ότι παίζεται και να πάρει τα λεφτά του. Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο πλέον.
Οδυσσέας Γαλανάκης: Να πω εδώ, πως γίνεται μια προσπάθεια ενός σταθμού τελευταία, του Freedom, ο οποίος παίζει εκτός από παλιά συγκροτήματα, όπως πχ. «Σύνδρομο», Πιλάλα, Πουλικάκο, Παύλο και ένα μέρος της ροκ σκηνής όπως αυτή διαμορφώθηκε την τελευταία 20ετία, το κακό όμως είναι, ότι δε λένε ποιος παίζει τι. Όταν έχει παραγωγό ακούς μέσα στο «μπλα μπλα» και κάτι πετυχημένα, αλλά δεν μας λένε ποιού είναι το κάθε κομμάτι, γεγονός που θα δυνάμωνε και τη σχέση μεταξύ δημιουργού και ακροατή αλλά και την ίδια την σκηνή, μιας και ο ακροατής γνωρίζοντας ποιου είναι το τραγούδι που άκουσε και του άρεσε, θα πήγαινε να τον δει και στη συναυλία. Σε κάθε άλλη περίπτωση, μόνο χρηστική αξία για το σταθμό αποκτούν τα τραγούδια, για να διεκπεραιωθεί το πρόγραμμα... Κανείς δεν σκέπτεται την υγιή δύναμη και αξία που έχει το μέσο;

Εκτός από τα ΜΜΕ, υπάρχουν και οι μουσικές σκηνές και τα live... το κοινό τι συμμετοχή έχει;
Αλέκος Αράπης: Έχει τύχει ποτέ να παρακολουθήσεις πανηγύρι σε χωριό; Αυτό το πράγμα γίνετα...Πηγαίνουμε να ακούσουμε κάποιους να παίζουν live και καθόμαστε από κάτω και μιλάμε ακατάπαυστα. Την αγένεια την έχουμε μέσα μας.
Οδυσσέας Γαλανάκης: Πρόσφατα διάβασα σε κάποιο blog για ένα επεισόδιο με τον Λειβαδά. Έπαιζε τις προάλλες στα Γιάννενα, και κάποια στιγμή απηύδησε ο άνθρωπος, ήταν όλοι στο «μπούρου-μπούρου» και τους ζήτησε να σταματήσουν να μιλάνε, και ακολούθησε «θέμα»...
Αλέκος Αράπης: Ο Γιάννης ο Οικονόμου, από τους «Θέρος» που είναι ακουστικό σχήμα, είχε πει ένα πολύ καλό. Έπαιζε και κάποια στιγμή σταμάτησε και φώναξε: «Μας ακούτε;», «Ναιαιαι...», φώναξαν από κάτω, «Και εμείς!», απάντησε. Ξεκινάνε όλα στραβά, γιατί θεωρούμε πως είναι όλο αυτό πολύ εύκολο, το να βγεις δηλαδή και να «κάνεις» μουσική. Ένας μουσικός που περιπλανιέται με μια κιθάρα στον ώμο, δε θα τον πάρουν ποτέ σοβαρά. Θα ρωτήσουν «Ποια είναι δουλειά σου;» και θα απαντήσεις «Είμαι μουσικός», τότε θα πουν «Και τι δουλειά κάνεις;». Πάντως να πω ότι είναι γεγονός πως τα «μεροκάματα» είναι περιορισμένα. Έχει τύχει να φύγουμε νύχτα από ξενοδοχείο με τον Παύλο, γιατί δεν είχαμε πληρωθεί ούτε εμείς, ούτε το ξενοδοχείο! Δυστυχώς δεν το έχουμε μάθει πως όλο αυτό είναι σκληρή δουλειά. Στην επαρχία, εν τω μεταξύ, δεν γίνεται αυτό, πηγαίνουν στις συναυλίες και το «ρουφάνε» όλο αυτό που ακούνε. Και εμείς μέσα σε αυτό το κλίμα, παίζαμε καλύτερα.

Ήταν μια δύσκολη εποχή τότε, από πολλές πλευρές. Εσείς ήσασταν πολιτικοποιημένοι;
Οδυσσέας Γαλανάκης: Ναι, κι ο καθένας με τον τρόπο του. Ο Παύλος, ήταν πολιτικοποιημένος. «Ακουμπούσε» τις σκέψεις του στην «αριστερά», δεν συμφωνούσε απόλυτα βέβαια και οι απόψεις του ήταν καμιά φορά πιο ακραίες... Παίζαμε στα φεστιβάλ του Ρήγα. Στο ΚΚΕ δεν είχαμε παίξει ποτέ, όμως αυτό δεν ήταν μόνο επιλογή του Παύλου.
Αλέκος Αράπης: Μας είχανε ως «αλλοτριωμένους». Θυμάμαι εκείνη την εποχή σε εξώφυλλο του πρώτου τεύχους «Μουσική», ήταν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, και έγραφε: «ΤΟ ΡΟΚ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ»...

Παύλος-γυναίκα.
Οδυσσέας Γαλανάκης: 1-0... (γέλια)
Ο Παύλος μάλλον ερωτεύτηκε δύο γυναίκες στη ζωή του, τη μητέρα του την κυρία Τζένη (που είναι και η νονά των Απροσάρμοστων) και την καλή ποιήτρια Γιόλα Αναγνωστοπούλου που αποδείχθηκε και μοιραία για αυτόν. Δεν νομίζω ότι μπόρεσε να συνδεθεί με καμία άλλη τόσο ουσιαστικά. Από την άλλη, καθώς ήταν και πολύ όμορφος, συν όλα τα άλλα, αγαπήθηκε από αμέτρητες γυναίκες. Χαρακτηριστικό είναι, οι διάφορες χήρες που παρουσιάστηκαν αμέσως μετά το θάνατό του και διεκδικούσαν τον τίτλο, πρόσωπα άγνωστα σ' εμάς. Φαινόμενα λατρείας, πρωτόγνωρα στην Ελλάδα, αντίστοιχα με αυτά που συνέβησαν σε αστέρια τύπου Μόρισον... Το '86 νομίζω, σε ένα φοβερό live μέσα στο σταθμό του Ηλεκτρικού στον Πειραιά μπροστά σε χιλιάδες κόσμο και ενώ παίζαμε την «Ύστατη Στιγμή», ανέβηκαν στο πάλκο δύο κούκλες, άγνωστες, που χορεύοντας γδύθηκαν τελείως... παραλίγο να χαλάσει η συναυλία. Παρεμπιπτόντως αν κάποιος διαθέτει φωτογραφίες από εκείνο το live, ας μας τις προμηθεύσει μέσω του περιοδικού...

Υπήρχε τρακ πριν τα live; Ο Παύλος «φοβόταν»;
Οδυσσέας Γαλανάκης: Δεν μάσαγε κανένας, άλλωστε με μπροστάρη τον Παύλο τι να φοβηθείς. Θυμάμαι στη Biennale της Βαρκελώνης το '85, είχαμε πάει δυο σχήματα, ο Παπάζογλου με την Ταχεία Θεσσαλονίκης (με τον Ανδρέου στα πλήκτρα,  Σταρόβα στην κιθάρα, Λιόλιο στο μπουζούκι και Γκέτη στα κρουστά) ως εκπρόσωπος του «νεορεμπέτικου» και εμείς ως εκπρόσωποι του Ροκ. Έπρεπε να δεις τον Παύλο λοιπόν, πως χειρίστηκε το κοινό της Βαρκελώνης. Η πρώτη συναυλία ήταν full και στη δεύτερη δεν έπεφτε καρφίτσα και άκουγες από κάτω να φωνάζουν «Zorba the freak». Είχαμε αλλάξει το όνομα τότε σε Zorba the freak, και θα το ξαναλλάζαμε μετά, ήθελε να αφαιρέσει το όνομά του και να λεγόμαστε απλώς «Απροσάρμοστοι», έτσι αισθανόταν. Ο Παύλος στη σκηνή έκανε τους καταλανούς να τραγουδούν ελληνικούς στίχους... Αυτό είχε ο Παύλος. Έκανε τον Χριστό, πάνω στο πάλκο και σε έπιαναν τα κλάματα. Ήταν αληθινός performer.

Γιατί τα 20 χρόνιας σιωπής;
Αλέκος Αράπης: Δεν είναι σιωπή, απλά δεν θέλαμε να μπλέξουμε το πραγματικό που ζήσαμε εμείς που ήταν και το αληθηνό, με όλα αυτά τα κενά ουσίας και αλήθειας, που γράφτηκαν και ειπώθηκαν κατά καιρούς από ημιμαθείς δημοσιογράφους και ειδικούς...

Σ.τ.Σ.: Ευχαριστίες στο Κώστα Λειβαδά για τη πολύτιμη βοήθειά του.

Στα αφιερώματα του "Ως3" το αφιέρωμα στον Παύλο Σιδηρόπουλο.