ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΑΤΑΣ

(Ως3 - OKTΩΒΡΙΟΣ 2009)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

«...Εγώ που κατά κάποιον τρόπο υπηρετώ την κωμωδία και με ενδιαφέρει και ιστορικά, επίσης κουβαλάω και μια άλλη λογική προσέγγισης, δεν υπήρξα απλώς ηθοποιός κωμωδίας, ούτε ένας διεκπεραιωτής ηθοποιός, αλλά θέλω να είμαι ένας δημιουργός και ένας ερευνητής...»

Λίγο μετά τις εκλογές οι μαρκίζες στα θέατρα της Ιπποκράτους άναψαν. Μια θεατρική πιάτσα που έχει αλλάξει προφίλ, αλλά παραμένει εν ζωή και εν δυνάμει στα θεατρικά αυτής της πόλης. «Γκλόρια», «Διάνα» και λίγο πιο πέρα το θέατρο «Χατζηχρήστου» που φέτος θα ανέβει το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Η βεντάλια της λαίδης Ουίντερμιρ». Το «Στραβόξυλο» του Δημ. Ψαθά θα παρουσιάσει ο Δημήτρης Πιατάς στο θέατρο «Γκλόρια»

Ο Δημήτρης Πιατάς «θυμάται» και μιλάει για τη καινούργια του παράσταση:
Είχα ανεβάσει παλιές καλές κωμωδίες πριν από χρόνια με επιτυχία, «Ένας βλάκας και μισός», «Ο Μανωλάκης ο βομβιστής», που τότε ήταν πρωτοποριακές δουλειές. Αργότερα, η πρωτοπορία έγινε μόδα. Τώρα που κι αυτό καταλάγιασε θεωρώ πως μπορώ να επιστρέψω με Ψαθά και με άποψη γι' αυτά τα θεατρικά έργα.
Συγκεκριμένα, στο Γκλόρια ανέβηκε ο «Μανωλάκης ο βομβιστής» σε σκηνοθεσία του Αλέκου Σακελλάριου που ήταν και η τελευταία του σκηνοθεσία. Έπαιζαν, ο Πάνος Σκουρολιάκος, η Κοραλία Καράντη και η Μαρία Σπαντιδάκη. Το έργο πραγματευόταν την τρομοκρατία και τότε το κυρίαρχο θέμα ήταν η 17 Νοέμβρη.
Θυμάμαι, είχα γεμίσει με οθόνες τηλεόρασης όλη τη σάλα του θεάτρου που έπαιζαν αποσπάσματα από ειδήσεις. Είχαμε κάνει μια πολύ μοντέρνα σκηνοθεσία. Τη μουσική μας την είχε γράψει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Ήταν μια πολύ προσεγμένη παράσταση, που όμως δεν ευτύχησε λόγω πολιτικών γεγονότων, είχε βγει το θέμα Ανδρ. Παπανδρέου-Δήμητρα Λιάνη κι όλοι άλλαξαν εκείνο το χειμώνα κι ανέβασαν επιθεωρήσεις. Υπέκυψα στην εμπορικότητα του χώρου μου κι αυτή ήταν και μία αιτία που αποφάσισα τότε πως δεν ήθελα να παίζω με αυτούς τους κανόνες της αγοράς, με ενοχλούσαν. Γιατί η αγορά σε αναγκάζει να κάνεις πράγματα, για να τα κάνεις. Έτσι αποφάσισα να αυτονομηθώ και να ανεξαρτητοποιηθώ κι ήταν και μια αιτία που στην πραγματικότητα μετά το «Γκλόρια» άρχισα να αποχαιρετώ το εμπορικό θέατρο.
Τώρα επιστρέφω με πολύ χαρά με αυτό το έργο του Ψαθά το οποίο γράφτηκε το 1940. Είναι το πρώτο θεατρικό έργο που έγραψε. Ήδη είχε δημιουργήσει ένα προσωπικό μύθο ως αρθρογράφος. Πήγε το κείμενο στη Μαρίκα Κοτοπούλη, γιατί ήθελε να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Ηλίας Λογοθετίδης. Η Κοτοπούλη του το απέρριψε, πιθανόν διότι ο ρόλος της ήταν μικρός κι εκείνος θύμωσε και το έδωσε στη συνέχεια στον αντίπαλο του Λογοθετίδη, το Βασ. Αργυρόπουλο, που το έκανε μεγάλη θεατρική και κινηματογραφική επιτυχία. Δεν έγραψε ποτέ για τη Μαρίκα Κοτοπούλη ο Ψαθάς έκτοτε, θέλοντας προφανώς έτσι να την εκδικηθεί. Ο Ψαθάς λοιπόν, εν μια νυκτί έγινε μεγάλο αστέρι του θέατρο, ήταν ήδη γνωστός δημοσιογράφος, βέβαια.
Στο «Στραβόξυλο» εν σπέρματι υπάρχουν ήρωες από όλες τις μεγάλες μετέπειτα επιτυχίες του.
Μου αρέσει πολύ αυτό το έργο και μου αρέσει πάρα πολύ που θα βρεθώ σε χώρους που έχω δουλέψει και στον παρελθόν. Εγώ που κατά κάποιον τρόπο υπηρετώ την κωμωδία και με ενδιαφέρει και ιστορικά, επίσης κουβαλάω και μια άλλη λογική προσέγγισης, δεν υπήρξα απλώς ηθοποιός κωμωδίας, ούτε ένας διεκπεραιωτής ηθοποιός, αλλά θέλω να είμαι ένας δημιουργός και ένας ερευνητής. Όλα αυτά δεν είναι δηλωμένα, αλλά νομίζω πως στην πράξη τα έχω αποδείξει τόσα χρόνια τόσο από τις επιλογές μου, όσο και από τις δουλειές μου στο δικό μου χώρο, στο «Πολύτεχνο», με τη «Νόνα», «Περιμένοντας τον Γκοντό» που ήταν το επιστέγασμα της ποιοτικής κωμωδίας που ήθελα να κάνω.

Οι συνεργάτες σας σε αυτή την παράσταση;
Η παρουσία του σκηνοθέτη Κώστα Τσιάνου είναι καταλυτική. Ξέρει πολύ καλά την ατμόσφαιρα που πρέπει να δημιουργήσει. Η ποιότητά του άλλωστε είναι δεδομένη. Ο Άγγελος Μέντης ανήκει στην κατηγορία των πολύ ταλαντούχων σύγχρονων σκηνογράφων και ενδυματολόγων, άρα η ματιά του μπορεί να είναι νοσταλγική σε σχέση με τη δεκαετία του «50, αλλά παράλληλα διαθέτει και μια πολύ σύγχρονη άποψη. Η επιλογή των συνεργατών μου έγινε με γνώμονα τι ακριβώς απαιτήσεις έχει κάθε ρόλος. Στην παράσταση παίρνουν μέρος ο Τάκης Παπαματθαίου, η Νικολέτα Βλαβιανού, ο Κώστας Φλωκατούλας, η Αντιγόνη Δρακουλάκου, ο Γρηγόρης Σταμούλης, η Γεωργία Καλλέργη, ο Γεννάδιος Πάτσης, η Λουκία Στεργίου και η Ελένη Καρακάση.
Δηλαδή είναι ένας άκρως επαγγελματικός θίασος και μια δουλειά που την πιστεύω ιδιαίτερα, διότι θεωρώ πως προτείνουμε ένα έργο που δεν έχει πολιτική ιδεολογία. Σε μια περίοδο που η Ελλάδα είναι μέσα στα πολιτικά θέματα και πιεσμένη. ας σκάσει το χείλι του θεατή με μια κωμωδία ηθών. Θεωρώ πως είναι και μια δουλειά που μπορεί να του χαρίσει δυο χαλαρές ώρες, να τον κάνει να ξεφύγει από τον καναπέ την τηλεόραση, την πολιτική καθημερινότητα και παράλληλα μπορεί να του προσφέρει την ευφορία μιας τίμιας επαγγελματικής και καλής παράστασης.

Έρχεστε από μια πολύ μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία με το «Δον Κιχώτη»...
Μπορώ να πω πως όλες οι παραστάσεις που δώσαμε αυτό το καλοκαίρι με το Γ. Κιμούλη έφτασαν στο κοινό. Η ανταπόκρισή του μας το απέδειξε.
Ξέρετε, όλοι εμείς που συμμετέχουμε σε κάποιες θεατρικές δουλειές είμαστε ίδιοι χρόνια τώρα, αυτό που έχει αλλάξει είναι το κοινό, και θα άξιζε τον κόπο κάποιος να ψάξει την αιτία. Αλλάζουν οι ανάγκες πιθανόν, και το κοινό πλέον είναι θετικό ή αρνητικό, σίγουρα δεν είναι ουδέτερο.
Θέλω να πιστεύω πως το επίπεδο των θεατών είναι πολύ καλύτερο στις μέρες μας.
Αυτός ο κόσμος που στην περίπτωση του καθενός είναι πελάτης ή ψηφοφόρος νομίζω πως έχει αποκτήσει υψηλότερο επίπεδο από εκείνους που προσπαθούν να τον πλησιάσουν ή να τον δελεάσουν.
Είμαι πεπεισμένος πια πως το θέατρο, αδιάφορα από το είδος του έργου, πρέπει να είναι μια πολύ μεγάλη αγκαλιά πρέπει να είναι ανοιχτό για όλο τον κόσμο. Το ουσιαστικό θέατρο πρέπει να αγκαλιάζει όλους.
Και το κυριότερο, επειδή πολλές φορές έχω υπηρετήσει την ελληνική κωμωδία, άρα έχω δικαίωμα να μιλήσω, μπορώ να πω πως εξ ίσου με ενδιαφέρει το ευρύ κοινό, αλλά άλλο τόσο με ενδιαφέρει και το ψαγμένο θεατρόφιλο κοινό, η «ελίτ».
Είναι ενδιαφέρουσα η εξειδίκευση, δηλαδή ο υδραυλικός που είναι καλός στα καζανάκια ή στην τοποθέτηση φυσικού αερίου. πρέπει να μπορεί να φτιάξει τις βρύσες όλου του κόσμου. Έτσι κι ένας καλλιτέχνης είναι για όλο τον κόσμο.

Δια ταύτα...
Πιστεύω ότι η χώρα μου στερείται -ακόμη και πολιτικά- αισθητικής. Και η αισθητική δεν είναι «γεννιόμαστε στα σαλόνια», αλλά μαθαίνουμε να ζούμε στα σαλόνια. Η κωμωδία, παρότι δεν έχει ως ένα από τα βασικά ζητούμενά της την αισθητική, διότι μπορεί να γελάσεις και με μια τούρτα που τρώει κάποιος στο πρόσωπο, χρειάζεται την αισθητική των συντελεστών της.
Πιστεύω πως η παράσταση που θα ανεβάσουμε φέτος στο θέατρο «Γκλόρια», το «Στραβόξυλο» του Δ. Ψαθά είναι πολύ κοντά σ' αυτό που διεκδικώ σε σχέση με το κοινό που με έχει εμπιστευτεί χρόνια τώρα.