ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ

(Ως3 - ΜΑΡΤΙΟΣ 2003)

KEIMENO/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:ΟΛΓΑ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ

Στην περίπτωση του Φοίβου Δεληβοριά, η γνώση και η τύχη ρίχνουν ζάρια κάθε φορά στο τραπέζι των συναντήσεων, των συνεργασιών, των συμπορευόμενων με αυτόν.

Η αρχαίας καταγωγής ρήση «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» στις ημέρες των τρελών και σαρωτικών ταχυτήτων φρενάρει για να βάλει καινούργια καύσιμα.
Ποιο είναι το λάθος και ποιος είναι ο σοφός; Σαφώς και οι δυο αυτές λεξούλες μπορούν να γίνουν ένα γίνουν ένα παιγνίδι επιτραπέζιο όπου ανοίγονται οι κάρτες με τις πολλές- πολλές απαντήσεις κι ο καθένας τις επιλέγει από γνώση ή από τύχη.
Στην περίπτωση του Φοίβου Δεληβοριά και η γνώση και η τύχη ρίχνουν ζάρια κάθε φορά στο τραπέζι των συναντήσεων, των συνεργασιών, των συμπορευόμενων με αυτόν.
Σε μια ηλικία νεαρή, η ενυπάρχουσα σοφία σε σπρώχνει να κάνεις το πρώτο βήμα, τα υπόλοιπα έρχονται με τις ευλογίες της τύχης. Τότε ρίχνεις τη ζαριά κι έχεις τη σοφία του δεκαεξάχρονου, αν όμως αυτό αργότερα δεν υπηρετεί κάτι με συνέπεια και πίστη εγκλωβίζεται στον καθρέφτη σου, και τότε δεν πρέπει να παίζεις ζάρια με τη ζωή.
Ο Φοίβος στα είκοσι εννέα του πια χρόνια επινοεί συνέχεια και συνέχεια τεχνάσματα για να είναι και να μένει ελεύθερος, χωρίς καθρέφτη κι αντικαθρεφτίσματα. Το τότε νεανικό όραμα αντικαθρεφτίστηκε στον Χατζιδάκι και τον Σαββόπουλο. Τα μεγαλώματα όμως απαιτούν να σπάσει κανείς το γυαλί των βιωμάτων, να λυτρώσει τις εικόνες που γίνονται βολικές για όλους. Για να απενοχοποιηθεί, λοιπόν, από το «κουλτουριάρικο» της υπόθεσης άρχισε να γράφει τραγούδια πιάνοντας το νόημα της ζωής από τον γύρω κομματιασμένο κόσμο, από το τσιφτετέλι ως το hip hop. Συγχρονίζοντας τον Cohen με τον οποιονδήποτε Eminem του καιρού, ζώντας σε μια πόλη που δίδαξε το μεγαλείο της δημιουργίας και μαγεία της πτώσης γράφει συνεχώς τραγούδια ξαναπαντρεύοντας νίκες και ήττες. Τώρα πια ψάχνει άλλους τρόπους για να φωτιστούν αυτοί οι ίδιοι πάντα λόγοι, οι λόγοι που από τη νιότη φανερώνονται και σιγά-σιγά αποκαλύπτονται κάνοντας το σοφό παιδί σοφότερο. Η τέχνη σαν το δεκανίκι του πιτσιρικά, σαν το αποκούμπι για τη παρηγοριά και τη γιατρειά των ερώτων, των φιλιών των οποιωνδήποτε δεσμών, η τέχνη του τραγουδιού έχει πλέον γίνει η βαθύτερη ανάγκη ανακάλυψης όλων εκείνων των πραγμάτων που το εμψυχώνουν. Το «κόλλημα» δεν είναι πια το τραγούδι ή η μουσική αλλά η ίδια η ζωή. Κι η ζωή παραχωρεί στον καθένα ένα στρεμματάκι να ανθίζει τα λουλούδια του σαν να είναι πρώτη η κάθε φορά, να ρίχνει τη ζαριά του γνωρίζοντας ότι το «δις» μπορεί και να φέρει τους άσσους. Σε αυτό το στρεμματάκι που του αναλογεί, προσπαθεί κάθε φορά, ο Φοίβος Δεληβοριάς με τα τραγούδια του να δίνει κάτι από τις ανάσες της ψυχής του στον αέρα που όλοι μοιραζόμαστε.