ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ & ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ

(Ως3 - ΜΑΪΟΣ 2006)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

Αφού είσαι η φωνή μου βρε μπαγάσα...

Μια παλιά φιλία, αυτή που έδενε το Γιώργο Ανδρέου και το Χρήστο Θηβαίο που τη χαρακτήριζαν και στοιχεία αλληλοεκτίμησης, θαυμασμού, σεβασμού, αναγνώρισης (Σημ.συν. Δεν εξυπακούονται σε κάθε φιλική σχέση) ήρθε η ώρα να περάσει σε ένα επόμενο στάδιο και να γίνει μια καλή δισκογραφική συνεργασία, για την ακρίβεια η αρχή έγινε μόλις με το δίσκο «Μυστήριο τρένο» και έπεται συνέχεια. Πριν λίγο καιρό, όταν βρέθηκα με το Χρήστο Θηβαίο και το Γιώργο Ανδρέου, να μου πουν για το δίσκο τους που εκείνες τις μέρες ετοίμαζαν, εντυπωσιάστηκα από τα όσα καλά είχαν να αποδώσουν ο ένας στον άλλον.

Γιώργος Ανδρέου: Υπάρχει μια performance μέσα στην ερμηνεία του Χρήστου. Αυτό είναι και το εντελώς δικό του στοιχείο. Πέραν του ότι είναι καταπληκτικός τραγουδιστής έτσι κι αλλιώς, και με φωνή και με μεσογειακό ταμπεραμέντο, πέρα από αυτά έχεις της αίσθηση ότι όταν τραγουδάει, και αυτό το άκουσα στο μπαράκι του Βασίλη που δεν είχε ούτε ενισχυτές ούτε μικρόφωνα δηλαδή, είδα ότι ο άνθρωπος ενσάρκωνε το τραγούδι με μια performance, χωρίς όμως να γίνεται θεατράλε και ξεφεύγει από το μέτρο. Δηλαδή ήτανε και λαϊκό αυτό το πράγμα ταυτόχρονα. Μου θύμιζε λίγο τα στοιχεία της κομέντια ντελ άρτε, μερικούς λαϊκούς  πανηγυρτζήδες δικούς μας που παίζουν με φοβερή επισημότητα.
Χρήστος Θηβαίος: Ήταν από τις μεγαλύτερες επιθυμίες μου να συνεργαστούμε με το Γιώργο, που τον θεωρώ πολύ σημαντικό συνθέτη. Όμως εκεί που ένιωσα πραγματικά ευτυχής ήταν όταν μου είπε: Αφού είσαι η φωνή μου, βρε μπαγάσα! Και επίσης σημαντικό, το ότι βγαίνει προς τα έξω ένας φοβερός στιχουργός, για το Γιώργο λέω τώρα, σ' αυτό το δίσκο. (Γελάς εσύ!...προς το Γιώργο Ανδρέου). Πέρα από αυτό το πολύ προσωπικό τραγούδι που έχει γράψει για μένα τη «Σπηλιά από πανί», το «δικό μου», υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα τραγούδια για το τέλος του αιώνα. «Το μπαλκόνι του Αρχάγγελου»,  «Ζωή δεν είναι' και ο 'Αχιλλέας» τα οποία ξεφεύγουν τελείως από το ερωτικό. Θα μπορούσαν να 'ναι ερωτικά τραγούδια για την ίδια μας την ύπαρξη. Νομίζω ότι είναι ακραιφνώς κοινωνικά, τραγούδια, όχι το ραπάρισμα πάνω στην πολιτική, άλλο πράγμα. Υπάρχει και κάτι τέτοιο.

Γιώργος Ανδρέου: Γενικά,  είμαι ολιγογράφος. Ο τελευταίος μου δίσκος βγήκε το Δεκέμβριο του 1999 και είναι «Τα χελιδόνια της βροχής». Από εκεί και πέρα με την εξαίρεση κάποιων αποσπασματικών τραγουδιών που έδωσα στο Μανώλη Λιδάκη στο «Υλικό ονείρων»  και στην Ελένη Τσαλιγοπούλου δηλαδή όλα αυτά μαζί να είναι στην πενταετία 10 τραγούδια σύνολο. Έχω συμπυκνωμένη ενέργεια γιατί δεν είμαι άνθρωπος που αισθάνεται ότι πρέπει να κάνει ένα δίσκο. Πιστεύω απλά πρέπει να κάνω ένα δίσκο όταν έχω να πω κάτι βαθύτερο. Μάλιστα συνειδητοποιώ τώρα ότι αυτό το πράγμα ακολουθούσε πάντα στη ζωή μου. Ποτέ δεν έκανα αυτό που λένε τακτική δισκογραφία και ποτέ δεν είχα τραγούδι στο συρτάρι με την έννοια ότι η δύναμη ή η αδυναμία μου, πρέπει να προσωποποιήσω την ερμηνεύτρια. Δεν μπορώ δηλαδή να γράψω ένα τραγούδι και μετά να πούμε «ποιος θα το πει; αυτός εκείνος ή ο άλλος». Ποτέ. Όλες τις συνεργασίες μου είτε είναι με την Τσαλιγοπούλου, ή την Τσανακλίδου τη Βιτάλη, ή η Μουτσάτσου, τις έκανα με πρόσωπα που είχε προηγηθεί μια σχέση μαζί τους. Τους είδα σαν πρόσωπα, τους αισθάνθηκα σαν ανθρώπους και έγραψα για αυτούς. Και βέβαια πρέπει να πω και κάτι άλλο. Έφτασα σε αυτή τη ηλικία που είμαι τώρα, 44-45, και δεν έχω κάνει ακόμα ένα αντρικό δίσκο. Εννοώ ότι μέχρι τώρα με απασχολούσαν οι γυναικείες περσόνες. Δηλαδή οι κυρίες ερμηνευτικές προσωπικότητες ήταν γυναίκες. Αυτό όμως  συσσώρευε μέσα μου μια ενέργεια για την πλευρά αυτή, αυτό που λέμε το τραγούδι έχει μια ανδρική περσόνα. Υπάρχουν τραγούδια που δεν έχουν περσόνα καθόλου, υπάρχουν άλλα που έχουν σαφώς γυναικεία περσόνα και κάποια που έχουν σαφώς ανδρική.
Χρήστος Θηβαίος: Αν θες το γράφεις αν θα δεν το γράφεις.Σκέφτομαι τόση ώρα ότι εγώ σαν τραγουδιστής, όχι σαν τραγουδοποιός, αν και συμβάλει το γεγονός ότι ξέρω τι λέω όταν τραγουδάω, είναι ότι κατά κάποιο έχω τη θεατρικότητα της Τάνιας και την ζεστασιά στη φωνή της Ελένης. Στην αρχή αρχή με φώναζαν ο Ελενίτσος.

Γιώργος Ανδρέου: Έτσι, στην περίπτωση του Χρήστου τα βρήκα όλα σε ένα!
Χρήστος Θηβαίος: Σ' αυτό το δίσκο έτυχε να είναι ένα σύνολο καλών τραγουδιών -δεν θέλω να ευλογήσω τα γένια μας- το λέω ξεκινώντας από ένα πολύ συναισθηματικό εφαλτήριο, με την έννοια ότι εγώ, ως performer θέλω, περιμένω πώς και πώς τη στιγμή να βγω να τα τραγουδήσω ζωντανά. Προς στιγμήν, δεν τα λέω στο πρόγραμμα, περιμένω να ξεκινήσουμε με τον Γιώργο. Είναι τραγούδια που έχουν ένα υπαρξιακό χαρακτήρα και σίγουρα υπάρχουν και τραγούδια ερωτικά, αλλά από την πλευρά των 43άρηδων, που είμαστε.

Γιώργος Ανδρέου: Εγώ ποτέ δεν πίστευα ότι όταν σε ρωτάει κάποιος «είσαι καλά;» το ναι ή όχι θα πρέπει να έχει να κάνει με το πώς είσαι ερωτικά. Ζούμε σε ένα σύνολο, δεν μπορούμε να κολλήσουμε σε ένα πράγμα μόνο μέσα. «πώς είσαι;» και λέει καλά ή χάλια, και αν τα πάει καλά με την γκόμενα του, με τη γυναίκα του, ή με τον άντρα της. Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Είναι πολύ πιο πολύπλοκη η ύπαρξη μας και το 'καλά' είναι πολύ πιο πολύπλοκος συνδυασμός, για να απαντήσεις και να πεις αυτό, ή εκείνο. Η θεματική έχει το χαρακτηριστικό βασικά, της ανδρικής σκοπιάς. Δηλαδή όποιος ακούσει αυτά τα τραγούδια θα αντιληφθεί ότι είναι τραγούδια τα οποία μπορεί να τα τραγουδήσει ένας άντρας. Δεν είναι τραγούδια που έχουν γυναικεία περσόνα.
Χρήστος Θηβαίος: Δεν τελειώνει η ιστορία στο δίσκο, αλλά αρχίζει. Θα παίξουμε όλο τα καλοκαίρι μαζί και όλο το χειμώνα μέχρι το επόμενο Πάσχα  σε όλη την Ελλάδα όπως μπορούμε. Αυτό είναι κάτι που το συμφωνήσαμε εξ αρχής. Θα πάμε και με πιάνο και κιθάρα ακόμα και εκεί που δεν μπορεί να πάει ολόκληρο σχήμα. Θα πάμε παντού. Θα παίξουμε το καλοκαίρι και θα πιάσουμε από τον Οκτώβριο μέχρι το Πάσχα να παίξουμε παντού το υλικό, όχι μόνο αυτό το δίσκο αλλά και ένα σύνολο από πράγματα που προτείνουμε, που αγαπάμε που μας αρέσει εκτός από δικά μας.

Γιώργος Ανδρέου:  Ας πούμε ένα Τσιτσάνη, ή ξαφνικά να διασκευάσουμε, επειδή μας αρέσει πάρα πολύ, ένα τραγούδι του Αττίκ. Εγώ ονειρεύομαι να παίξουμε ένα κομμάτι του Αττίκ με τον Χρήστο ή του Σουγιούλ. Να παίζαμε ένα κομμάτι από αυτά τα συγκλονιστικά του μεσοπολέμου, ή να παίζαμε με το δικό μας τρόπο, πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα ένα κομμάτι του Βαμβακάρη. Πώς βλέπουμε εμείς σήμερα ένα κομμάτι σαν το Χαϊδάρι, ας πούμε.
Θέλω να πω επίσης, ότι μπορεί σε αυτή την παρούσα φάση να κάνουμε ένα δίσκο που να έχω εγώ την συνθετική και στιχουργική ευθύνη, και να δανείζομε την ερμηνεία του, επειδή το έφερε η συγκυρία, αλλά θα υπάρξει volume 2.
Χρήστος Θηβαίος: Ναι, το ανακοινώνουμε από τώρα!

Γιώργος Ανδρέου: Και στον επόμενο δίσκο θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Θα είναι η στίχο -συνθετική πλευρά του Χρήστου κι εγώ θα κάνω παραγωγή- ενορχήστρωση.
Χρήστος Θηβαίος: Θα είναι πολύ σημαντικό αν αυτός ο δίσκος αποτελέσει και μια αφορμή όχι για ζήλια, αλλά άμιλλα, για ευγενή άμιλλα. Πώς μείς βγαίνουμε χέρι - χέρι και παίζουμε μουσική, ας το κάνουν κι άλλοι.

Γιώργος Ανδρέου: Εγώ έχω και αρνητική εμπειρία απ' αυτό. Έχω προτείνει κατά καιρούς όλα αυτά τα χρόνια ανάλογες κινήσεις και εισέπραξα από παντού άρνηση.
Χρήστος Θηβαίος: Όχι ότι δεν θέλουν να παίξουν μαζί, αλλά αρχίζει το μπουρου-μπουρου, η γκρίνια. Και «πώς;» «και το γραφείο μου.το γραφείο σου, το γραφείο του» Όλα αυτά που μας έχουν ζημιώσει και σαν prestige και σαν μερίδιο επικοινωνίας με τον κόσμο.
Είμαι περήφανος γι' αυτό το δίσκο γιατί έχει υπόβαθρο, πώς να το πω, έχει πει μια σοφή κουβέντα ο Κούτρας γι' αυτό που θέλω να πω. Χαίρομαι που γίνομαι ο ταχυδρόμος, για να φτάσει στον κόσμο αυτή η δουλειά.

Η ιστορία ενός τραγουδιού

Χρήστος Θηβαίος: Μου είπε κάποια στιγμή ο Γιώργος, σου έχω γράψει ένα τραγούδι!
Κι όταν μου έφερε αυτό το τραγούδι και το διάβασα, και το άκουσα, χρειάστηκα κάποια λεπτά, για να μπορέσω να αναπνεύσω...
Γιώργος Ανδρέου: Το «Σπηλιά από πανί», που υπάρχει στο δίσκο μας «Μυστήριο τρένο».

Χρήστος Θηβαίος: Δηλαδή ήτανε σαν να το 'χα γράψει εγώ με τη μόνη διαφορά πως κανείς δεν μπορεί να μιλήσει τόσο ανοιχτά για τον εαυτό του. Το έκανε ο φίλος μου για μένα. Την πρώτη κουβέντα, όταν μου το έπαιξε στο πιάνο, την πρώτη κουβέντα που άκουσα, γιατί εμένα με είχαν πιάσει τα κλάματα, μου την είπε η Ελένη (Τσαλιγοπούλου) που ήταν δίπλα μου. Μου λέει: «Εγώ ένα πράγμα θέλω να σε ρωτήσω...Πώς θα το τραγουδήσεις; Αυτό δεν τραγουδιέται.»
Γιώργος Ανδρέου: Ναι, αλλά πες και την συνέχεια. Άκου να δεις τι κάνει η ζωή η οποία είναι απίστευτη σεναριογράφος. Με παίρνει τηλέφωνο μετά από αρκετό καιρό, αφότου έχουμε κάνει αυτό το τραγούδι και μου λέει ξέρεις το ΣΕΗ (Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών) φέτος αφιερώνει τη βραδιά στο Ηρώδειο στα μπουλούκια και με κάλεσαν να συμμετέχω. Ο μπαμπάς του ήταν χρόνια στο σύλλογο...

Χρήστος Θηβαίος: ...Ήταν και ταμίας και γραμματέας!
Γιώργος Ανδρέου: Πάμε στη βραδιά με τα μπουλούκια και στη μέση της βραδιάς που έχουνε βγει όλοι οι παλιοί, βγαίνουμε πιάνο-φωνή και παίζουμε αυτό το κομμάτι και παγώνουν όλοι και με ρωτάει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος: «Το έγραψες το τραγούδι για τη σημερινή βραδιά; Τι είναι αυτά μου λέει, πώς έγινε αυτό;» Η ζωή το έκανε μόνη της.
Χρήστος Θηβαίος:Είναι φοβερό γιατί ξανά είδα αυτούς τους ανθρώπους, με τους οποίους μεγάλωσα, όσοι ζούνε πια, και βγήκα να τραγουδήσω ένα τραγούδι που έγραψε ο Γιώργος για τη ζωή μου και όχι μόνο να τραγουδήσω αυτό το τραγούδι αυτή τη βραδιά. μπροστά σε όλους αυτούς. Τρόμαξα!..

Γιώργος Ανδρέου: Δες τι κάνει η ζωή!. Είναι απίστευτο.
Χρήστος Θηβαίος: Δεν στο είπα εκείνο το βράδυ, Γιώργο, γιατί ήμουν πολύ φορτισμένος συναισθηματικά, αλλά είχα στην τσέπη μου, είχα πάρει τις ατέλειες τους. Αυτές που έχω στο σπίτι, τις παλιές ατέλειες που είχαν οι ηθοποιοί τις έβγαλα και τις πήρα να τις έχω μαζί μου. Φυλακτό. Ήταν φοβερό εκείνο το βράδυ, τρομερό. Η γυναίκα του Αντώνη του Παπαδόπουλου ήταν εκεί, εκτός από όλους τους άλλους.

Γιώργος Ανδρέου: Τρομερά πράγματα. Μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Τη μητέρα του Χρήστου την είχα δει σε φωτογραφία, σε ένα αφιέρωμα της «Καθημερινής» στα μπουλούκια. Και να η Μαρία Παπαδοπούλου - Θηβαίου. Έπαθα πλάκα. Είδα το Χρήστο γυναίκα, έμοιαζε φοβερά. Τότε μου πρωτομπήκε η ιδέα ότι αυτό το τραγούδι, ξέρεις ψηνόταν μέσα μου, από τότε που είδα την μάνα του στη φωτογραφία...

 

Σπηλιά από πανί

Γεννήθηκα σε μια σπηλιά από πανί, σε μια σκηνή
που άλλοτε έπαιζε  Μακμπέθ, άλλοτε Γκόλφω,
Γενοβέφα, ή Ντον Ζουάν με το σπαθί
κι άλλοτε πάλι τη ζωγράφιζε η βροχή.
Γεννήθηκα σε μια σπηλιά από πανί, σε μια σκηνή.
«Στα ψέματα θα σκοτωθώ» μου είπε ο πατέρας
και η μητέρα μου βαφόταν γελαστή.
Είδα ζωή να παριστάνει τη ζωή.
Κανείς τον άνεμο δεν βλέπει, όμως εκείνος ξεριζώνει δέντρα από το χώμα
και φυσάει πανιά, που σπρώχνουν τα καράβια μεσοπέλαγο.
Κανείς δεν είδε την ψυχή κι όμως αυτή τον άνθρωπο διατάζει
να γελάει και να κλαίει, να σωπαίνει, μάσκες να φοράει,
να παίζει θέατρο, του κόσμου την αδιάβατη παγίδα.
Μπουλούκι ιερό μπουλούκι ξεχασμένο
ζωή μου παιδική, κουρέλι ευλογημένο
στον κόρφο μου κρυμμένο μη βραχεί.
Μπουλούκι ιερό, μπουλούκι τρελαμένο
ζωή μου παιδική σαν κάστανο ανοιγμένο
στα κάρβουνα ριγμένο να καεί.
Γεννήθηκα μ' ένα κρυμμένο μυστικό, έναν γκρεμό
μέσα του πέφτω και ρωτώ
σε ποιον καθρέφτη ραγισμένο
σε ποιο ρόλο να κρυφτώ,
που είχα πατέρα και μητέρα ηθοποιό,
που έχω πατέρα και μητέρα ηθοποιό.