HUMAN TOUCH

(Ως3 - ΜΑΡΤΙΟΣ 2004)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΕΡΑΚΗΣ

...Η έννοια της κίνησης εδώ έχει διπλή σημασία. Είναι και η κίνηση του σώματος αλλά και του μυαλού. Είναι όμως τελικά και το διαρκές ψάξιμο, κάτι που έχουμε ανάγκη όλοι μας. Να μην μένεις ποτέ σε ένα σημείο, να ψάχνεσαι συνεχώς...

Έχουν πλαισιώσει τις εμφανίσεις και τις ηχογραφήσεις μεγάλων ονομάτων της ελληνικής σκηνής. Έχουν βρεθεί δίπλα σε Γιώργο Νταλάρα, Χαρούλα Αλεξίου, Χάρη Πάνο Κατσιμίχα, Ελένη Καραϊνδρου, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Νίκο Ξυδάκη και τόσους άλλους. Είναι η γενιά των δυνατών μουσικών της χώρας μας που χωρίς αυτούς οι τραγουδιστές και οι συνθέτες θα είχαν πολύ πιο δύσκολη δουλειά. Είναι ο David Lynch-σύζυγος της Έλλης Πασπαλά, ο Σταύρος Λάντσιας και ο Γιώτης Κιουρτσόγλου. Με σπουδές στην Αμερική, με ταλέντο και φαντασία στον αυτοσχεδιασμό κάθε live τους δεν είναι ποτέ ίδιο. Αποφάσισαν να το περιγράψουν στον νέο τους δίσκο με τίτλο «Movin», ένα cd γεμάτο μελωδίες που μας παρακινούν να ονειρευτούμε...
Βρεθήκαμε με τον David Lynch και μιλήσαμε για την γοητεία της αναζήτησης λίγο πριν την περιοδεία τους στην Θεσσαλονίκη και την υπόλοιπη Ελλάδα...

Πότε και πως αποφασίσατε να δημιουργήσετε του Human Touch και τι θέλατε να καταφέρετε με αυτό το συγκρότημα;
Οι Human Touch ήταν μια ιδέα που άρχισε να δημιουργείται στο μυαλό και των τριών μας ύστερα από αρκετά live στα οποία παίζαμε μαζί από τα μέσα σχεδόν τις δεκαετίας του 90. Η ιδέα αυτή είναι απλή. Θέλαμε να δούμε πως μπορούμε να πειραματιστούμε ο ένας πάνω στον άλλο και τελικά τι μπορούμε να κάνουμε ως τρίο. Με ένα κουαρτέτο ο σχηματισμός φαίνεται πλήρης. Στο τρίο τα πράγματα είναι λίγο...ελλιπή... ή μάλλον φαίνονται ελλιπή. Γιατί μέσα από τα ηχοχρώματα, την δεξιοτεχνία και κυρίως την φαντασία που προσθέτει ο καθένας βγαίνει το αποτέλεσμα που λέγεται Human Touch.

Αν σας ζητάγαμε να δώσετε έναν χαρακτηρισμό σε καθέναν από εσάς και την μουσική του ποιος θα ήταν; (και για τον εαυτό σας και για τους άλλους).
Τέλειο. Νομίζω ότι θα ήταν οι εξής. Ο Σταύρος είναι ο...νοικοκύρης. Είναι ο απόλυτα ενορχηστρωμένος. Από την άλλη ο Γιώτης είναι το...πηγαίο ταλέντο αλλά χωρίς όρια, τελείως ελεύθερος. Μου θυμίζει τον άνθρωπο που έχει ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά και πράγματα ανακατωμένα αλλά που αν του τα τακτοποιήσεις δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει την δουλειά του. Μόνο έτσι και μόνο αυτός ξέρει που είναι το καθετί...
Όσο για μένα, νομίζω ότι παραμένω ένας αδιόρθωτος πειραματιστής...


Γιατί ονομάσατε τον δίσκο «Μovin»;

Πρόκειται για ένα κομμάτι δικό μου που νομίζω ότι αναδεικνύει και ταιριάζει στην φιλοσοφία του γκρουπ. Η έννοια της κίνησης εδώ έχει διπλή σημασία. Είναι και η κίνηση του σώματος αλλά και του μυαλού. Είναι όμως τελικά και το διαρκές ψάξιμο, κάτι που έχουμε ανάγκη όλοι μας. Να μην μένεις ποτέ σε ένα σημείο, να ψάχνεσαι συνεχώς...

Σε μια εποχή αρκετά εγωκεντρική που τα συγκροτήματα δεν έχουν πια τύχη (τα περισσότερα διαλύονται) τι σας κρατάει δεμένους;
Να αρχίσουμε από τα βασικά. Ο Σεβασμός που έχουμε ο ένας στον άλλο. Τώρα να πάμε στα πιο πρακτικά. Και μόνο το γεγονός ότι παίζουμε σε live μία φορά την εβδομάδα εδώ και τέσσερα συνεχή χρόνια είναι αρκετό για να δέσει η ομάδα, είναι όπως αυτή η απλή λογική όλων των τζαζ συγκροτημάτων που λέει ότι «Όσο πιο πολύ παίζείς τόσο πιο καλά παίζεις». Αυτό ξέρεις μας κρατάει σε μια εγρήγορση, μας κάνει κάθε φορά να πηγαίνουμε και λίγο πιο μακριά...Είναι σπουδαία λέξη το «μαζί», μεγάλη υπόθεση.

Είστε φίλοι και πέρα από την μουσική; Πόσο σημαντικό είναι να παίζετε μαζί σε live; Τι σημαίνουν οι ζωντανές εμφανίσεις για σας;
Δεν είμαστε απλά φίλοι αλλά και συγγενείς πια. Εγώ με την Έλλη έχουμε παντρέψει τον Γιώτη ενώ ο Σταύρος έχει βαφτίσει τον γιο μου. Έχουμε περάσει από την φιλία του studio και της σκηνής στην φιλία μιας ολόκληρης ζωής. Τώρα για τα live,  είναι όλη μας η δημιουργία. Στα live πειραματιζόμαστε πάνω στα νέα κομμάτια, εδώ βλέπουμε με άλλο μάτι τα ίδια, νομίζω πως ακόμα κι αν δεν μπορούσαμε να παίξουμε σε live θα βρίσκαμε μια αφορμή για να βρεθούμε μαζί και να το κάνουμε γιατί είναι κάτι που πραγματικά το έχουμε ανάγκη...

Ποιες είναι οι καλύτερες στιγμές σου σε συναυλίες ως μουσικός ξεχωριστά ή ως συγκρότημα;
Η καλύτερη στιγμή μου ως μουσικός είναι αδιαμφισβήτητα η συναυλία μου στο Μέγαρο Μουσικής το 1997 με την συμμετοχή πολλών μουσικών ανάμεσά τους και των φίλων μου, του Σταύρου και του Γιώτη. Τώρα ως Human Touch, θα έλεγα την συναυλία που είχαμε δώσει σε ένα ethnic festival της Κύπρου πριν 4-5 χρόνια. Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία...

Σε ποια χώρα θα θέλατε να έχετε γεννηθεί εκτός από την χώρα σας και ποιο άλλο μουσικό όργανο θα θέλατε να παίζατε εκτός από αυτό που παίζετε τώρα;
Νομίζω ότι θα μου... «πήγαινε» πολύ η Ιρλανδία αλλά δεν θα έλεγα όχι και για την Βραζιλία. Τώρα για τα άλλα μουσικά όργανα, φαντάζομαι αυτά τα πνευστά τους όπως οι γκάιντες ή τα περίεργα κρουστά-τρελαίνομαι για τα κρουστά και τον ήχο τους, όμως θα ήθελα να αναφέρω ότι με μαγεύει και η ιδέα κάποια στιγμή να μάθω ακουστική κιθάρα-την θεωρώ πολύ άμεση, σε κερδίζει πολύ εύκολα...

Σε ποια γυναίκα θα αφιερώνατε τον δίσκο σας ή κάποιο από τα κομμάτια αυτού του δίσκου;
Νομίζω ότι άνδρες ή γυναίκες θα κουνηθούν με αυτόν τον δίσκο, έχουμε ξεφύγει από τις μπαλάντες και εδώ δίνουμε έναν groovy ήχο. Κι επειδή όταν χορεύεις αυτό από μόνο του είναι μια καθαρά ερωτική στιγμή, νομίζω ότι όλος ο δίσκος θα μπορούσε να αφιερωθεί στον ερωτισμό που εκπέμπει μια γυναικεία παρουσία με χορευτική διάθεση....

Τελικά τι είναι η μουσική για σας;
Θεωρώ ότι είναι κάποιες στιγμές που λέω στον εαυτό μου να λέει ότι μόνο η μουσική θα με σώσει. Μόλις με πιάνει αυτή η μανία, κατεβαίνω κάτω, στο υπόγειο «ωδείο» μου και αρχίζω να παίζω και να γράφω. Μερικές φορές χωρίς κανένα ιδιαίτερο συναίσθημα. Άλλες φορές πλημμυρισμένος από αναμνήσεις, γοητευμένος από αρώματα και πάντα έτοιμος να κάνω βουτιά στο υποσυνείδητο γιατί θεωρώ ότι τις περισσότερες φορές αυτό ευθύνεται για την έμπνευση. Αρκεί να κάνεις την κατάλληλη κίνηση. Μια σωστή κίνηση και η μουσική είναι εδώ... just movin'.