ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑKΛΕΑΣ

(Ως3 - MΑΡΤΙΟΣ 2008)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ


Το Μάθημα, η Φαλακρή τραγουδίστρια και οι Καρέκλες

...Μια διάθεση από λόγια του ίδιου του Ευγένιου -για μια καινούργια πραγματικότητα- διέπει την παράσταση: "Δεν ξέρω αν θυμάμαι τη ζωή μου ή αν την ονειρεύτηκα"...

Όταν ο Γιάννης Κακλέας σκηνοθετεί Ιονέσκο...σέβεται τις επιθυμίες του κατ' εξοχήν θεατρικού συγγραφέα του θεάτρου του παραλόγου. Αυτές τις επιθυμίες, που κρύβονται πίσω από τις αράδες των κειμένων του ή είναι σημειώσεις στο περιθώριο του κειμένου. Όμως, αλίμονο, σκηνοθετεί μια θεατρική παράσταση την οποία η φαρδιά πλατιά υπογραφή του ευοδώνει.

Στο θέατρο Αργώ, ανέβηκε αυτή τη σαιζόν η παράσταση «Ιονέσκο live» (σ.σ.: σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ) οπότε και ξανασυναντήθηκε η «Ομάδα Θέαμα» με τον Γιάννη Κακλέα, μετά από πέντε χρόνια. Μια κοινή διαδρομή ετών πίσω τους. Παγοποιείο Φιξ (σ.σ. Θυμάστε τότε; Η «Ομάδα Θέαμα» σε σκηνοθετική επιμέλεια του Γιάννη Κακλέα και με την επιτυχημένη σειρά κόμικς-παραστάσεων του Αρκά: «Στο βάθος... Ωμύθος», «Στο βάθος... κτήνος» «Στο βάθο... βάθος αμέτρητο» και μετά Τεχνοχώρος (σ.σ. Μπερνάρ Μαρί Κολτές «Ρομπέρτο Τσούκο», «Καπέλο από ψάθα Ιταλίας» του Ευγένιου Λαμπίς...)
«Θέλαμε να ξαναβρεθούμε με τα παιδιά, για να δουλέψουμε κάποια κείμενα. Επρόκειτο να είναι και η Ιφιγένεια Αστεριάδη, για να είναι πιο ολοκληρωμένη η ομάδα, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Ήταν μια απελευθερωτική συνάντηση αυτή, που τη χαρήκαμε πάρα πολύ όλοι μας.»

«Ιονέσκο live» σημαίνει τρία μονόπρακτα του Ιονέσκο: Το μάθημα, Η φαλακρή τραγουδίστρια και Καρέκλες. Βρήκα διαφορετική την αντιμετώπιση κάθε μονόπρακτου. Ήταν ιδέα μου;
«Είναι διαφορετική. Το πρώτο μονόπρακτο, δείχνει-αποδεικνύει την αγάπη για το θέατρο, το δεύτερο κινείται στα πλαίσια του αντι-θέατρου και το τρίτο είναι μετα-θέατρο και θυμίζει περισσότερο Μπέκετ παρά Ιονέσκο.
Μια παράσταση που ξεκινάει από τα θεατρικά τεχνάσματα θύτης-θύμα, μοναξιά, μετά γίνεται απογειωτική και τέλος πιο ξεκάθαρα μετα-θεατρική.
Άλλωστε κι ο Ιονέσκο, είχε μια τάση πέρα από το θέατρο, αλλά όχι τη θεατρική πραγματικότητα. Ονειρευόταν ένα θέατρο, περισσότερο σουρεαλιστικό και ντανταϊστικό.»
Τη σκηνή κρύβει -μόλις σβήνουν τα φώτα και αρχίζει η παράσταση- μια επιφάνεια προβολής, όπου βλέπουμε home videos του Ιονέσκο και σιγά σιγά, όταν σηκώνεται η επιφάνεια, μας αποκαλύπτεται το σχεδόν συνεπές θεατρικό σκηνικό του πρώτου μονόπρακτου.
Δυο παλιοί συνεργάτες της Ομάδας θεάματος, η Βάνα Πεφάνη και ο Γιώργος Γιαννούτσος, ερμηνεύουν τους ρόλους του καθηγητή και της μαθήτριας.

Το πέρασμα στο επόμενο μονόπρακτο, γίνεται με τα αποκλειστικά made in Κακλέας σκηνοθετικά ευρήματα.
Οι πειραματισμοί που κάνω τα τελευταία χρόνια, έχουν να κάνουν με την εικόνα. Οι βίντεο άρτιστ, είναι σχεδόν σκηνογράφοι μου (Σ.σ.: Χάρης Λαλούσης, Πίνδαρος Ανδριόπουλος). Εκτός από τον παλιό καλό Μανώλη Παντελιδάκη. Επίσης η Ειρήνη Τσακίρη, είναι μια νέα ενδυματολόγος, με την οποία, μετά τον Τεχνοχώρο, δουλεύουμε μαζί.

Τόσες εικόνες παράλληλα με το λόγο του Ιονέσκο, τη συνήθως «σφιχτή» σκηνοθεσία σας και τους ερμηνευτικά από διεκπεραιωτικά καλούς μέχρι πολύ καλούς συνεργάτες σας ηθοποιούς, σας έχουν πει πως προβληματίζουν;
Κακό είναι να φεύγουμε από το θέατρο με απορίες και προβληματισμούς;

Τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια», υποδέχεται το «Anarchy in UK» των Sex Pistols, ενώ προβάλλονται σκηνές από τους δρόμους του Λονδίνου.
Με τον Ιάκωβο Δρόσο, που έκανε τη μουσική επιμέλεια, συνεργάζομαι χρόνια. Σ' αυτή την παράσταση μάλιστα, στις «Καρέκλες», έγραψε και πρωτότυπη μουσική σύνθεση, σε ύφος ατονικό και σύγχρονο.

Επί σκηνής, έρχονται οι βαριεστημένοι Σμιθς (Αιμιλία Υψηλάντη και Κώστας Φλωκατούλας), οι «βαρεμένοι» Μάρτινς (Βάνα Πεφάνη και Γιώργος Γιαννούτσος) και οι «ευρηματικοί» ρόλοι: Υπηρέτρια (Νικολίνα Μουαΐμη) και ο Λοχαγός της Πυροσβεστικής (Γιάννης Στεφόπουλος).
Η μουσική, ακολουθεί τα τεκταινόμενα, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα: από κλασικά κομμάτια, πιο ποπ ακούσματα του '60 και μέχρι τις μέρες μας. Η μοναξιά, είναι μια διαχρονική υπόθεση στο κάτω κάτω.
Η «Φαλακρή τραγουδίστρια», παρουσιάζεται σα μια τραγική φάρσα αντι-θεάτρου.
Εδώ, χρειάζεται όντως ένα διάλειμμα, διότι ακολουθούν οι «Καρέκλες» μια μετα-θεατρική πρόταση, μια καταστροφή της θεατρικής πράξης. Εκεί πια, το ύφος και η αισθητική, έχουν να κάνουν μόνο με την καθημερινή σκληρότητα της ζωής.
«Όλη η παράσταση, έχει να κάνει με μια πορεία στο χρόνο της ίδιας της σκέψης του Ιονέσκο, ενός συγγραφέα, που ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα.
Δουλεύοντας τον Ιονέσκο, συνειδητοποίησα την ομοιότητά του με τον Μπέκετ, ως προς τη βαθύτητα με την οποία βλέπουν τον κόσμο, τη ζωή και το θάνατο. Μόνο που ο Ιονέσκο, έχει την τάση του σαρκασμού και της ειρωνείας, περισσότερο από τον Μπέκετ. Πιστεύω ότι θα ξαναανακαλύψουμε τον Ιονέσκο πάρα πολύ σύντομα, γιατί είναι ένας κλασικός συγγραφέας.

Μια διάθεση από λόγια του ίδιου του Ευγένιου -για μια καινούργια πραγματικότητα- διέπει την παράσταση: «Δεν ξέρω αν θυμάμαι τη ζωή μου ή αν την ονειρεύτηκα.»
Παράλληλα, οι «Νύχτες ραδιοφώνων» στο «Διάνα» πηγαίνουν πολύ καλά εισπρακτικά.
«Έχουμε δέσει με την Ελένη Ράντου και το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, αλλά και τον Φ. Μουρατίδη, τη Β. Χριστοδουλίδου, τον Μ. Ιατρόπουλο και τον Ορφ. Αυγουστίδη κι έχουμε κάνει μια καλή ομάδα επίσης».
Και το μέλλον; Για την Ομάδα Θέαμα εννοώ.
«Ή θα κάνουμε το δικό μας χώρο, που είναι το βασικό μας ζητούμενο ή θα είμαστε οι πλάνητες, που όταν βρίσκουμε κερκόπορτες, όπως αυτή του θεάτρου «Αργώ», θα τρυπώνουμε. Το μόνο που μπορώ να σας υποσχεθώ, είναι πως δε θα χαθούμε. Τώρα που ξαναβρεθήκαμε, σας κλείνουμε ένα επόμενο ραντεβού· ορατό, κοντινό»...