ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΖΟΥΛΗΣ

(Ως3 - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2004)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

Ένας ευγενικός τραγουδοποιός...

Ο Βασίλης Καζούλης γεννήθηκε στον Ασκληπειό της Ρόδου. Σε ηλικία τεσσάρων ετών μετακομίζει με την οικογένεια του στην Αθήνα. Η κλίση του στο τραγούδι φαίνεται από τα παιδικά του χρόνια. Αρχίζει να μαθαίνει μόνος του μουσική, στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου, όταν ο πατέρας του χαρίζει σ' αυτόν και τον αδερφό του μια κιθάρα. Από τότε, και μ' ένα ολιγόμηνο διάλειμμα μουσικών μαθημάτων στο Ωδείο της γειτονιάς, θα συνεχίσει να παίζει κιθάρα ως αυτοδίδακτος. Στα φοιτητικά του χρόνια, παράλληλα με τις σπουδές του στην ΑΣΟΕΕ, δημιουργεί με φίλους του ερασιτεχνικό συγκρότημα όπου παίζει κιθάρα και φυσαρμόνικα, τραγουδά.
Παίρνει το πτυχίο του από την ΑΣΟΕΕ και υπηρετεί για δύο χρόνια στην Αεροπορία, ενώ συνεχίζει να γράφει μουσική και στίχους. Όταν απολύεται έχει ήδη έτοιμη μια πρώτη συλλογή τραγουδιών. Ο Σταμάτης Σπανουδάκης ακούει τη δουλειά του και τον ενθαρρύνει να ασχοληθεί επαγγελματικά με την μουσική και να κάνει το πρώτο του βήμα στη δισκογραφία. Την ίδια περίπου εποχή -αρχές 1987- επιλέγεται ως «νέο ταλέντο» από τον Διονύση Σαββόπουλο για να εμφανιστεί στην τηλεοπτική εκπομπή «Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι», όπου ερμηνεύει το τραγούδι του «Φανή».
Στα τέλη του ίδιου έτους κυκλοφορεί ο πρώτος του δίσκος με τίτλο «Μπλε Μωρό», από την εταιρία «Λύρα», με μουσική, στίχους και ερμηνεία από τον ίδιο. Ακολουθούν, το 1989, τα «Τρύπια Καπέλα». Το 1990, με το τραγούδι «Γράμματα στην Σκόνη» από τη συλλογή αυτή, λαμβάνει μέρος στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής του Λάχτι (Φιλανδία), όπου και διακρίνεται.
Οι επόμενες δισκογραφικές του δουλειές είναι το «Κάτι να γυαλίζει» 1992 «Βορινό λιμάνι» 1995, «Τα φιλιά του Αυγούστου» 1997, «Τόσες αποστάσεις» 2000 και το «Ραντεβού στην εθνική» 2001. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και μια επιλογή από τις επιτυχίες του με τον τίτλο «Τα αγαπημένα μου τραγούδια». Τελευταίος δίσκος του «Μόνο να μου γελάς». Όπως και στις προηγούμενες συλλογές μουσική και στίχοι είναι γραμμένοι απ' τον ίδιο. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, παρουσιάζει τη μουσική του σε συναυλιακούς χώρους και μουσικές σκηνές της Αθήνας και της επαρχίας. Επίσης μπόρεσε και πραγματοποίησε ένα όνειρο του, έπαιξε στο Liverpool την γενέτειρα των Beatles καθώς και στο Cardiff στο Λονδίνο.

Θα αργήσω πέντε-δέκα λεπτά.
Άργησε και μια ώρα. (Τον άκουσα να μου απαντάει καλόκαρδα και χαμογελαστά)
Σε λίγο.
Είναι πολύ όμορφος ο κήπος σου!
Τον περιποιούμαι, ασχολούμαι αρκετές ώρες μαζί του. Ναι, η μουσική, αλλά όχι μόνο αυτή, χρειάζονται κι άλλες ασχολίες, για να νιώσεις καλά. Βάζω φυτά, βγάζω φυτά, κλαδεύω.Έχει κρυώσει ο καφές;

Καλύτερα. Μες στο ντάλα καλοκαίρι.Καλοκαιρινός κι ο δίσκος σου και χαμογελαστός, αισιόδοξος, ευγενικός.
Ναι, γενικά μου βγαίνει μια αισιοδοξία, αλλά αυτή τη φορά απ' ό,τι μου λένε είναι σε μεγαλύτερη δόση. Κοίτα, και στη Φανή, που έγινε 17 ετών φέτος, που ο στίχος ήταν ψιλο-χυλοπιτικός η μουσική που ήταν σχεδόν κάντρι και up ερχόταν και ισορροπούσαν. Αν κι εμένα μου λένε πως και στα μελαγχολικά μου τραγούδια βρίσκω μια διέξοδο.

«Με συγχωρείς καρδιά μου/ γιατί έφτασα/ στην πόρτα σου απ' έξω/ και προσπέρασα.» Σπάνια άποψη.
΄Ε, ναι έχουμε ξεχάσει να λέμε με συγχωρείς, ενώ δε θα 'πρεπε. Όλοι λένε μου 'κανες μου 'ρανες... Έπειτα συμβαίνει συχνά κάποιος άνθρωπος να σε θέλει, αφού σε φέρει στα μέτρα του, πράγμα που δεν το δέχεσαι. Αυτό περιέγραψα σ' αυτό το τραγούδι.

Σ' αυτό το δίσκο σου έκανε την παραγωγή ο Μανώλης Φάμελλος.
Ναι κι έχουν παίξει δικοί του μουσικοί. Είναι άλλο άκουσμα, το ήθελα αυτό και το αποτέλεσμα μου αρέσει. Σ' αυτό το δίσκο συνεργάστηκα με τον Γιώργο Νταλάρα. Λέει πολύ καλά σαφώς «Τα τραγούδια μου», που νομίζω πως του ταίριαζε κιόλας. Μετά από εφτά δίσκους μπορούσα να ζητήσω κι εγώ από κάποιους ανθρώπους να συνεργαστούμε. Συμμετέχει επίσης η Καίτη Κουλλιά. Το τραγούδι που λέει πηγαίνει στο ύφος της και το λέει καταπληκτικά. Και με το Μανώλη Φάμελλο κάναμε ένα λίγο χιουμοριστικό ντουέτο.

Συναυλίες το καλοκαίρι;
Μερικές ναι. Δεν το κυνήγησα ιδιαίτερα. Ήμουνα στο στούντιο από το Πάσχα και δεν πρόλαβα. Άλλωστε είναι και κύκλοι που γίνονται και δεν μπορείς να τους κοντράρεις. Άλλος κύκλος που γράφεις, μετά που παίζεις στον κόσμο. Στο κάτω κάτω έχουμε και «προσωπικές υποθέσεις που θέλουμε να τις διευθετήσουμε», (γελάει καλόκαρδα).

Τι παίζεις γενικά σε συναυλίες;
Σε συναυλίες παίζω Μπήτλς, Νηλ Γιάνγκ, Σαββόπουλο, Βαγγέλη Γερμανό, τώρα πια παίζω και πολλά παραδοσιακά, ε φυσικά και δικά μου τραγούδια.  Ό,τι αγάπησα από παιδί παίζω. Δωδεκάνησα και .Λίβερπουλ - Αθήνα δηλαδή είναι οι δυο μουσικές μου πατρίδες. Ναι, μεν Μπήτλς και όλοι οι άλλοι, αλλά μετά και λαϊκό τραγούδι, Χατζηδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Μούτσης, Σαββόπουλος. Όλα αυτά τα αφομοιώσαμε τα αγαπήσαμε και προχωρήσαμε κι εμείς στα δικά μας.

Τι σου 'χει μείνει μετά από 17 χρόνια καριέρας;
Αυτό που μου χει μείνει είναι η χαρά της δημιουργίας και οι εμφανίσεις που έχω κάνει. Έχω παίξει σε πολλά live κλαμπάκια στην επαρχία κι εδώ στην Αθήνα. Πέρσι έπαιξα στο Λονδίνο, στο Λίβερπουλ, στο Μάτζεστερ. Eίμαι μπητλομανής και πήγα κι έπαιξα στα μέρη που είχαν παίξει και .τρελάθηκα!
Να φανταστείς πως έπαιζε πέρσι 17 Μαΐου στο Μόναχο ο Μακ Κάρντνευ και πήγα είδα τη συναυλία και γύρισα την επόμενη μέρα. Παρακολουθούσα τη συναυλία και γέλαγα, έκλαιγα.Ήταν μια απίστευτη εμπειρία!
Για μένα το καλύτερο που μπορεί να μου συμβεί είναι οι ζωντανές εμφανίσεις. Από μικρό παιδί με θυμάμαι σε γάμους πανηγύρια με την κιθάρα μου, σε κόσμο δηλαδή και αυτό μου άρεσε.
Θυμάμαι επίσης, με πολύ αγάπη τη συνεργασία μου σε συναυλίες το 1993 με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που νομίζω πως κι εκείνος πέρασε καλά, αλλά κι εγώ. Άλλες συνεργασίες αυτά τα χρόνια ήταν με το Μανώλη Φάμελλο, το Νίκο Ζιώγαλα, το Βαγγέλη το Γερμανό, τον Παντελή Θαλασσινό και το Γιάννη Νικολάου, τον Αντρέα Μικρούτσικο και τη Σοφία Βώσσου, το Γιάννη Μηλιώκα, τον Κώστα Θωμαίδη,.Σχεδόν με όλους της γενιάς μου. Χαλαρά κι όμορφα. Έτσι μου δίνεται η δυνατότητα να γράφω και τα τραγούδια μου, να σκέφτομαι, να βασανίζομαι. Γενικά, έχω πάει μια χαρά, δεν έχω παράπονο. (Σ.Σ. Είναι μια φράση που συχνά γίνεται επωδός σε λόγια του).

Λέει κι ένα τραγούδι δικό σου η Γλυκερία στον τελευταίο δίσκο της με τίτλο «Άνοιξη».
Ναι, και το λέει πολύ καλά! Θα δίνω τραγούδια μου από δω και πέρα, όταν μου ζητάνε. Μου ζήτησε κι  ο Νταλάρας να του γράψω στίχους για ένα γαλλικό τραγούδι. Νομίζω πως το έκανα καλό. Αφού έχω τραγούδια που τα λένε καλύτερα από μένα οι άλλοι, γιατί να μην τα δίνω; Είχα κλειστεί λίγο στον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό οφείλεται στο ότι εγώ όταν ξεκίνησα ήμουνα τρομαγμένος. Με Ροδίτες έκανα παρέα. Σα μετανάστες είμαστε όλοι εδώ στην Αθήνα Γι' αυτό στην αρχή με έλεγαν «Μοναχικό τροβαδούρο». Σιγά, ίσα ίσα που έχω άλλο ταμπεραμέντο. Ήμουνα πάντα ντροπαλός, αυτό φταίει. Έμενα τότε και για χρόνια σε ένα σπίτι 50 τετραγωνικά στο Γουδί. Είχα ξεχαστεί εκεί μέσα μέχρι που μια μέρα ξύπνησα κι είπα: Τι κάνω ρε, εδώ μέσα;

Και βρέθηκες σ' αυτό το συμπαθητικό σπίτι με τον πολύ όμορφο κήπο και τα πολύ όμορφα κηροπήγια.
Να σου δώσω ένα; Μα, είναι η συνήθεια του σπιτιού, σε όποιον αρέσει κάτι από δω μέσα του το χαρίζω, όταν φεύγει. Θέλεις ένα κηροπήγιο; Έχω τρία εγώ. Τίποτα;.