ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΗΤΑ

(Ως3 - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2008)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:ΤΙΝΑ ΠΑΠΠΑ

(...Η μουσική μου κάποιες φορές, μπορεί να μιλά για την μοναξιά, αν και απ' όσο θυμάμαι, μάλλον μιλά πιο πολύ για τις αιτίες που δημιουργούν την αποξένωση...)

ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Ο Άργος, σύμφωνα με τον αρχαίο ελληνικό μύθο, ήταν ο πιστός σκύλος του Οδυσσέα, που περίμενε τον ταλαιπωρημένο αρχηγό της καρδιάς του, να επιστρέψει στην Ιθάκη. Ο Άργος του Κ. Βήτα, είναι ένα διπλό άλμπουμ, το 8ο τής solo πορείας του, και το οποίο, όπως μας εξομολογείται ο ίδιος, «είναι μια απόπειρα να επαναπροσδιορίσει στη σκέψη του την αγάπη». Τον ομηρικό σκύλο, τον επέλεξε ως σύμβολο. Και κάπως έτσι, ολοκληρώνει έναν κύκλο, μια περιπλάνηση, με ένα άλμπουμ που έχει ήδη καταχωρηθεί, στα καλύτερα της χρονιάς που μόλις τελείωσε, και που για τη γράφουσα, είναι μακράν το καλύτερό του εδώ και αρκετά χρόνια.
Η αλήθεια είναι, πως η αίσθηση που έμεινε μετά τις πρώτες ακροάσεις, ήταν μια διαρκής εναλλαγή ηχητικών εικόνων, από φωτεινά, αισιόδοξα «πλάνα», σε πιο μελαγχολικά μετά, και πάει λέγοντας. Όπως και στο εξώφυλλο του άλμπουμ, που απεικονίζει τον ίδιο και τον δίδυμο αδελφό του, έτσι και στο περιεχόμενο, φαίνεται να συνδιαλέγονται δυο διαφορετικοί άνθρωποι, δυο διαφορετικές καταστάσεις ύπαρξης.

Με διορθώνει όμως:
Πολύ βαθιά κάπου νομίζω πως μπορεί να υπάρχει αυτό που εννοείς. Για μένα φυσικά αυτό δεν είναι το ζητούμενο, να συνομιλήσω δηλαδή με τη μελαγχολία ή την αισιοδοξία. Αυτά είναι μόνο συναισθήματα, που δημιουργούνται ακούγοντας κάποιος κάτι, όμως  δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την τέχνη.  Για να δημιουργήσεις τέχνη, ξεκινάς από άλλα δεδομένα έως και φόρμες, για να δημιουργήσεις την προϋπόθεση. Και φυσικά, η σύνθεση δεν έχει σχέση με ένα και μόνο συναίσθημα.

Και ο Άργος τι ακριβώς συμβολίζει;
Έναν εσωτερικό δρόμο, όπου  εδώ και χρόνια περιπλανώμαι. Αυτός ο ομηρικός σκύλος,  συμβολίζει κατά την ταπεινή μου γνώμη,  την καρτερικότητα, την υπομονή, την ελπίδα, την εικόνα της ανιδιοτελούς αγάπης, σε έναν κόσμο, που όπως και τότε, έτσι και σήμερα, παραμένει σκληρός και δύσκολος. Μέσα απ' όλα τα τραγούδια που προέκυψαν, νομίζω πως προσπαθώ να δω πώς είμαι μέσα στα πράγματα.  

Τον ρωτάω για τη ζωή στις σύγχρονες πόλεις, για την περίφημη μοναξιά και τα αδιέξοδα της ζωής, για τα οποία τόσος λόγος γίνεται στις μέρες μας:
Η ζωή στις πόλεις, είναι και πολύ ωραία και πολύ δύσκολη παράλληλα. Έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα γύρω σου, με τι μάτια κοιτάς τον κόσμο γύρω σου και τι θέλεις να στείλεις στην ψυχή σου, αν επικοινωνείς με την ψυχή σου, γιατί κι αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα, για να πεις πώς είναι τα πράγματα πού βλέπω γύρω μου. Είναι ένα τεράστιο θέμα. Κι επειδή, αρκετός κόσμος δεν το έχει λύσει, μιλάς για την μοναξιά. Η μουσική μου κάποιες φορές, μπορεί να μιλά για τη μοναξιά αν και απ' όσο θυμάμαι, είναι πολύ λίγες φορές και μάλλον μιλά πιο πολύ για τις αιτίες που δημιουργούν την αποξένωση.

Ο ίδιος αισθάνεται μοναξιά;
Κατά βάθος, όχι,  γιατί γνωρίζω πολύ καλά, ότι με αυτά που πιστεύω δεν είμαι ποτέ μόνος μου. Μόνος του αισθάνεται, πολύ απλά, κάποιος που απομακρύνεται από τον εαυτό του. Όταν βρεθείς στον δρόμο που οδηγεί στην ψυχή σου, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει μοναξιά.

Τον λυτρώνει η μουσική, τι του δίνει κουράγιο, τι τον κάνει να νιώθει αισιόδοξος;
Δεν ξέρω αν με λυτρώνει η μουσική, κάποιες φορές όμως γίνεται ένας πολύ καλός συνοδοιπόρος στη ζωή μου και με βοηθά πολύ. Κουράγιο και αισιοδοξία μου δίνει το πλάτος της αλήθειας, επίσης, όταν νιώθω ότι οι άνθρωποι γύρω μου παλεύουν και δεν  πέφτουν ηττημένοι στα σαλόνια, μπροστά από τις τηλεοράσεις τους...

Και ποιοι άλλοι τρόποι υπάρχουν για να μην πέφτει κανείς ηττημένος, μπροστά από την τηλεόραση, εκτός του να κάνεις Τέχνη; Εκείνος, για παράδειγμα, τι θα έκανε αν δεν έγραφε μουσική;
Μάλλον θα ζωγράφιζα ή θα πήγαινα στο χωριό μου και θα ασχολιόμουν με τον κήπο μου, με τα ζώα. Γενικά, αγροτικές δουλειές, λεμόνια, πορτοκάλια, τέτοια πράγματα, μπίζνες του χωριού. Θα οργάνωνα βιοκαλλιέργειες, που είναι πολύ του γούστου μου και γενικά πράγματα που θα ωφελούσαν τη γη και τους ανθρώπους.

Και τι μουσικές ακούει αυτόν τον καιρό;
Μου άρεσε το άλμπουμ της PJ Harvey, νομίζω πως είναι το καλύτερο αυτής  της χρονιάς. Γενικά ακούω ροκ, φολκ, τέτοια μουσική, πιο πολύ ανεξάρτητα άλμπουμ. Είμαι πάντα ντεμοντέ.

Ο Κωνσταντίνος, γράφει μουσικές πολύ καιρό τώρα. Από τα χρόνια των Στέρεο Νόβα, μέχρι την Άγρια Χλόη, τη δουλειά του πάνω στη μουσική του Χατζιδάκι, το περσινό soundrack του «2» και τώρα τον Άργο, έχει κάνει μεγάλο ταξίδι. Κάποια στιγμή, υπήρξε μέχρι και η φήμη, πως θα ξανάσμιγε με τον Μιχάλη Δ., σκέψη που έκανε πολλούς φίλους των Στέρεο Νόβα, αλλά και των δύο μουσικών ξεχωριστά, να σκάσουν χαμόγελα. Τον ρωτάω τι σκέφτεται να κάνει στη συνέχεια:
Όταν ήμουν στους Στέρεο Νόβα, πιστεύω πως μουσικά έκανα πάντα αυτό πού ήθελα, το ίδιο βέβαια συνέβη και με τη δική μου πορεία. Δε σκέφτομαι πολύ, πειραματίζομαι και μέσα από αυτό, δημιουργούνται πλατφόρμες και συνθέσεις που αρχίζω και τις δουλεύω. Το σίγουρο είναι, ότι τα τελευταία χρόνια, μου αρέσει να μη γράφω πολύ πυκνή μουσική από πλευράς καναλιών. Μου αρέσει, κατά κάποιο τρόπο, να γράφω πιο απλά, κάπως έτσι θα μπορούσα να το περιγράψω. Εξαρτάται, βέβαια, κάθε φορά, τι θέλω να κάνω. Αυτό τον καιρό, συμβαίνουν τόσα πολλά γύρω μου, που η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ποιο θα είναι το επόμενο βήμα μου. Κάποια στιγμή, θα το αποφασίσω. Γενικά, αφήνω τον χρόνο γύρω μου. Κάνω υπομονή. Ως τότε, διαβάζω, ακούω, περπατώ και σκέφτομαι...

Ναι, από αυτήν την άποψη, ο Κωνσταντίνος είναι όντως ντεμοντέ. Με έναν τρυφερό και όμορφο τρόπο, που σε καθησυχάζει. Και ο Άργος, μια ωραία συντροφιά, κυριολεκτικά και μεταφορικά...