ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

(Ως3 - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2001)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Πάνε αρκετά χρόνια από τότε που πρωτοσυνάντησα τον Σταμάτη. Το πρώτο πράγμα το οποίο μου έκανε εντύπωση ήταν το γέλιο του. Η παιδική του ψυχή, ο αυθορμητισμός του και ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη ζωή τον έκαναν να ξεχωρίζει. Γίναμε φίλοι και συνεργάτες. Δύσκολοι καιροί και για τους δυο μας.
Και αν σήμερα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να τον "φιλοξενώ" στις σελίδες ενός περιοδικού, το οποίο με κέφι και μεράκι κατάφερα να στήσω, εν μέρει το οφείλω σε κείνον, που πάντα με ωθούσε να πραγματοποιώ τις πιο βαθιές μου επιθυμίες, να εκπληρώνω τα πιο φιλόδοξα όνειρά μου, με πείσμα, ενάντια σε όλους, ακόμη και στην ίδια μου τη μοίρα.
Ο ίδιος το έχει καταφέρει. Ισορροπεί σαν ακροβάτης σε ένα τεντωμένο σχοινί σε ό,τι κάνει.
Συνθέτει, γράφει, σκηνοθετεί, παίζει, τραγουδάει, ερωτεύεται, πεθαίνει και ανασταίνεται κάθε βράδυ.
Το μυστικό της έμπνευσής του είναι ο έρωτας και τα όνειρά του.
Και οι φίλοι του.
Νοέμβριος 2001. Φτιάχνει τον «δικό» χώρο στην Αθηναΐδα. Τον συνάντησα στις πρόβες με τη Σπείρα του . Με τα κόκκινα γυαλιά, το κόκκινο στυλό, τα κόκκινα φτερά, την κόκκινη καρδιά, το κόκκινο καραβάκι του. Όταν ακούει τη λέξη πολιτισμός, κλείνει τα μάτια του σφικτά και μυρίζει τον αέρα.
Όταν ακούει τη λέξη πολιτισμός, κλείνει τα μάτια του σφικτά και μυρίζει τον αέρα.
Μου μιλάει για τα όνειρά του, για το life style, τις μίζες, την αγωνία, τα λεφτά, τον πολιτισμό και τον «πολιτισμό», τους φίλους, το  Όλοι μαύρα και ένα πιάνο, τη Σπείρα - Σπείρα, το χώρο που του παραχώρησε η Αθηναΐς, για να τον φτιάξει από την αρχή, όπως ήθελε ο ίδιος, για τις ανάγκες της παράστασης του Sold out.
Άνοιξη του 1998. Είχα γυρίσει από την Καβάλα διαλυμένος, με ένα αποτυχημένο όνειρο, να κάνω μονάδα λαϊκού μουσικού θεάτρου στη Βόρεια Ελλάδα. Μαζί με τον αρχιτέκτονα και σκηνογράφο, Απόστολο Βέττα, φτιάξαμε ένα πολύ όμορφο θέατρο.
«Φτύσαμε αίμα».
Όλοι στο πλευρό τους: Τουρνάκη, Γιωτόπουλος, Μαστοράκης, Σπυράτου, Χαραλάμπους, Κρίστοφερ. Ολόκληρη η Καβάλα. Ακόμη και η εκκλησία στο πλάι τους.
Εχθροί μας η μίζα, η μιζέρια κάποιων νεόπλουτων παρατρεχάμενων και η πονηριά ορισμένων «κυρίων» της... δημοτικής αρχής. Όλοι αυτοί έτρωγαν καλά από το κονδύλι «πολιτισμός». Τα μάζεψα και έφυγα μόλις έληξαν τα συμβόλαια όλων των ανθρώπων, οι οποίοι με εμπιστεύτηκαν και είχαν «ξενιτευτεί».
Βρέθηκα στην Αθήνα σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, χρεωμένος με δεκαπέντε εκατομμύρια, επειδή πλήρωσα πάρα πολλά από την τσέπη μου για να αισθάνομαι εντάξει.
Είναι η στιγμή που αλλάζει ρότα. Κάνει το cd Σπεράντζα, ενώ νιώθει ότι πολλές φορές η δισκογραφία τον εγκλωβίζει λόγω της ασχετοσύνης κάποιων. Αυτών που παριστάνουν -άλλος λίγο άλλος πολύ- τους διαμεσολαβητές στο γούστο της «αγοράς».
Και γαμώ τα life style. Πού πας να το κάνεις, κούκλα μου, το life style; Στη χώρα που «εφηύρε» την Καρυάτιδα και τον Έφηβο των Αντικυθήρων! Τέλος πάντων...
Τότε του προτείνει η Σοφία Σπυράτου να κάνει σεμινάρια... Αρνείται. Την άνοιξη του 1999, όμως, κάνει την πρώτη σκηνοθεσία με τους μαθητές του α' εξαμήνου, των σεμιναρίων ερμηνείας τραγουδιού.
Πιάνο, ξυπόλητοι και όλοι στα μαύρα. Πέντε παραστάσεις. Χαμός! Έσπρωξα τα παιδιά να συνάψουν ομάδα. Ε, με... προσέλαβαν! Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.
Σπείρα - Σπείρα λοιπόν, με αρχηγό τον «διορισμένο» Σταμάτη Κραουνάκη.
Τον Μάρτιο του 2000 σε ένα αποκριάτικο πάρτι ο «αρχηγός» τραβάει με την κάμερά του τους δεκάξι της παρέας που είναι μεταμφιεσμένοι σε ένα τρελόσογο. Αυτό ήταν! Η ιδέα γεννήθηκε και ο Χρήστος Κανελλόπουλος ακούει τον Σταμάτη να του λέει «βρήκα το έργο».

Από τότε δουλεύεται το Sold out και ανεβαίνει στην Αθηναΐδα. Χωρίς λεφτά ή με ελάχιστα, νιώθω ευτυχισμένος. Είμαι μαζί με ανθρώπους που αγαπώ και με τους οποίους συνεννοούμαι. Αισθάνομαι ότι δεν χρειάζομαι τίποτε άλλο εκτός από την εξέλιξη της Σπείρας.
Χαίρομαι που συναντήθηκα με τον πολυχώρο Αθηναΐς. Ένα απόγευμα, μπαίνοντας στην πρόβα, είδα τον εαυτό μου γέρο, να κάθεται στην καρέκλα μπροστά στη σκηνή. Τότε ίσως να μην μπορώ να πηδάω πάνω στη σκηνή με τόση άνεση, αλλά είναι μια ελπίδα το να μη φοβάσαι την προσεχή σου εικόνα. Αισθάνομαι ότι βρήκαμε το καλλιτεχνικό μας σπίτι. Είναι τιμή για την Αθήνα να έχει έναν τέτοιο πολυχώρο. Είναι και για μένα χαρά που συναναστρέφομαι με ομοϊδεάτες οι οποίοι με κάνουν να ελευθερώνω τις δυνάμεις μου και την επικοινωνιακή μου ανάγκη τόσο δημιουργικά.
Ένα μουσικό έργο με την αναίδεια της επιθεώρησης και την ακρίβεια του μιούζικαλ, με δάνεια από τη ρεβί, το καμπαρέ και την οπερέτα, με ήρωες και υπόθεση, και με κεντρικό άξονα τον πρωταγωνιστή της εποχής, το χρήμα. Εκεί που το θέατρο συναντά το τραγούδι γεννήθηκε η επιθεώρηση Sold out.
Το έργο ξεκινάει με έναν πλούσιο ο οποίος πεθαίνει στην αγκαλιά της υπηρέτριάς του, ενώ η χήρα με τους υπόλοιπους συγγενείς περιμένουν να ανοίξει η διαθήκη.
Μέσα από 26 τραγούδια παρακολουθήσαμε στο πρώτο μέρος το θάνατο και την κηδεία του Αριστείδη και στο δεύτερο μεταφερθήκαμε στο κυβερνοσκυλάδικο «Η κόλαση».
Σασπένς στο τέλος για να μάθουμε πού πήγαν τα λεφτά του μακαρίτη!
Ο Σταμάτης Κραουνάκης παίζει τον Εξάγγελο. Η Τζένη Μπότση υποδύεται τη χήρα.
Σπειρίτες οι: η Μαρία Παπαστεφανάκη (η οποία είναι και βοηθός σκηνοθέτη), η Νικολέτα Αναστασίου, ο Χρήστος Κανελλόπουλος, ο Γιώργος Καραδήμος, ο Γιάννης Καραλής, η Ελεάνα Καραντινού, ο Στέλιος Καρπαθάκης, ο Πέτρος Μαργέτης, η Πελαγία Μουρούζη, ο Χρήστος Μουστάκας, η Άννα Σοπιάδου, η Δήμητρα Σταυροπούλου, ο Γιώργος Στιβανάκης, η Βικτωρία Ταγκούλη, η Ηρώ Χαρλαύτη.
Το σενάριο υπογράφουν ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Χρήστος Κανελλόπουλος, ο Χρίστος Θεοδώρου και ο Νίκος Κολάρος.
Τους συντελεστές της παράστασης συμπληρώνουν ο Δημήτρης Παπάζογλου στις χορογραφίες, η Κατερίνα Μαραγκουδάκη στους φωτισμούς, ο Βασίλης Λιακόπουλος στα σκηνικά, ο Ντίνος Πετράτος στα κοστούμια, ενώ πιάνο παίζει ο Χρίστος Θεοδώρου.

Η πρόβα κράτησε πέντε ώρες.
Ξημερώματα. Έξω ψιλόβρεχε.
Στο αυτοκίνητο η Μαρία Γιαννοπούλου, μετρώντας τα φιλμ από τις φωτογραφίες που τράβηξε, σιγοτραγουδούσε:

Όσο καίνε ακόμα τα καντήλια μας
λάβα το φιλί θα καίει τα χείλια μας
σώματα θ' ανάβουμε στα στρώματα
και στα πατώματα όλοι αραχτοί
όσο αντέχει ακόμα το σαρκίο μας
κι όσο υπάρχει κάτι στο ψυγείο μας...