ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ

(Ως3 - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

Δεξαμενή Κυριακή μεσημέρι. Πάνω στο τραπέζι δυο καφέδες, ένα cd το τελευταίο του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα «Αλκυονίδες μέρες-Από τη Νυρεμβέργη στην παλιά Λευκωσία», το προς συζήτησιν θέμα μας και.

Αυτό είναι μαγνητοφωνάκι;

Αυτό είναι Mp3-όφωνο. Πώς τα πας με την τεχνολογία;
Η τεχνολογία σου λύνει τα χέρια. Αυτό το δίσκο που έκανα τώρα, πριν δέκα χρόνια δεν θα μπορούσα να τον είχα κάνει. Ξεκινάγαμε με μία κινητή μονάδα και ηχογραφούσαμε κι άρχιζαν τα. «Και μην παίξετε τώρα, να αλλάξουμε ταινία» κι έλεγα ανέκδοτα να περάσει η ώρα και χάναμε τραγούδια Ενώ τώρα με ένα βαλιτσάκι ηχογράφησα 60 συναυλίες. Από αυτή την άποψη η τεχνολογία είναι εξαιρετική.

 Καινούργιος δίσκος σου λοιπόν με πέντε τραγούδια ανέκδοτα κι επανεκτελέσεις τραγουδιών σου, αλλά και άλλων. Τραγούδια από πολλές συναυλίες συγκεντρωμένα.
Πήγαμε στη Γερμανία με το Φίλιππο για τέσσερις συναυλίες, Νυρεμβέργη και Φραγκφούρτη και Μόναχο.
Στις συναυλίες αυτές λοιπόν ο κόσμος ήξερε τα σουξέ μας, δικά μου και των Πυξ Λαξ, που τα είπε ο Πλιάτσικας, οπότε με 20 τραγούδια πρόγραμμα δε βγαίνει, έτσι επιστρατεύτηκε ο «Ιδανικός κι ανάξιος εραστής», «Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ»( 'Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ και βαθιά σ' ευχαριστώ, γιατί μ' έμαθες να ζω και ξέρω ν' ανασαίνω όπου σταθώ, να πεθαίνω όπου πατώ και να μη σε υποφέρω.»  το «Βραχυκύκλωμα» ('.τρίζουν οι κόρνες, σπάζουν τα φρένα/ μάνα θα φύγω θα πάω στα ξένα,/αυτός ο τόπος δεν είναι για μένα.»)
Όσο για το κοινό.Ήταν σαν να πήγα να παίξω πριν δέκα χρόνια στο Βόλο. Δεν το λέω υποτιμητικά, ο Βόλος είναι η πατρίδα μου, αλλά στον αναφέρω ενδεικτικά.

Κι η Λευκωσία;
Τους αγαπώ πολύ εκεί, πηγαίνω συχνά. 
Ξέρεις τι γίνεται με το κοινό πλην της Αθήνας; Η Αθήνα είναι δικαιολογημένα μπλαζέ, γιατί έχει τρομακτικές επιλογές, βομβαρδίζεται από πολιτιστικά γεγονότα. Όλοι οι άλλοι είναι πιο ανοιχτοί κι ανεκτικοί, στη Γερμανία τέσσερις μήνες πριν από μας είχε δώσει συναυλία η Γαλάνη, ενώ οι Αθηναίοι έχουν μεγάλες δυνατότητες επιλογής και κάπου έχουν δίκιο. Σου λένε με τον τρόπο τους: Εγώ απόψε δεν πήγα κάπου αλλού, για να έρθω να σε δω, οπότε πρέπει να είσαι ο καλύτερος. Το κοινό της Αθήνας έχει και την άλλη ιδιομορφία, έχει και ειδικό κοινό, επειδή είναι πολύς ο κόσμος πια, υπάρχουν κι αυτοί που ξέρουν εξ αρχής τι θα ακούσουν, ξέρουν τα τραγούδια σου και έρχονται να τα ακούσουν.

Η συνεργασία σου με το Θηβαίο πώς ήταν;
Ο Χρήστος είναι τόσο γλυκό παιδί, τόσο καλός! Θα σου πω ένα χαρακτηριστικό. Στην Κομοτηνή ήταν η τελευταία μας συναυλία πέρσι με το Χρήστο και τελειώνοντας έβαλε κάτι κλάματα και το λέω με πολύ νοσταλγία. Περάσαμε πολύ όμορφα μαζί. Ευτυχώς κάναμε και το «Παλιό στρατιώτη» και το βάλαμε στο δίσκο.

(«Δεν ήρθες να μας δεις χτες στη συναυλία;» λέει σε μια πιτσιρίκα που περνάει και μου εξηγεί.
Συμμαθήτρια της κόρης μου. Η κόρη μου παίζει τρία χρόνια τσέλο και χτες είχε εξετάσεις στο Ωδείο.
Τσέλο;
Ναι, μόνη της μου το ζήτησε από πολύ μικρή «να μάθει εκείνο το βιολί που είναι καρφωμένο στο πάτωμα».)
Λοιπόν, για το δίσκο τώρα.Όλα αυτά τα παιδιά που παίζαμε μαζί αυτά τα χρόνια ήθελα να τα έχω σε ένα δίσκο. Ήθελα να τους φυλακίσω κάπου. Σαν φωτογραφικό άλμπουμ είναι αυτός ο δίσκος. Δεν θα μπορούσα να μην έχω ένα τραγούδι με το Χρήστο Θηβαίο, φυσικά με τον Τσακνή που είμαστε τόσα χρόνια μαζί, με το Φίλιππο επίσης που συνεργαζόμαστε τώρα. (Ο οποίος μια και το 'φερε η κουβέντα ήταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη. Είναι ένας πολύ θετικός άνθρωπος. Τώρα κατάλαβα, γιατί είχαν τόση επιτυχία οι Πυξ Λαξ), με τα «Κίτρινα ποδήλατα» που είμαστε μαζί δυο χρόνια, την Ελισάβετ Καρατζόλη, που κι αυτή την έχω μαζί μου χρόνια. Ο Λογαρίδης τώρα, είναι μια ειδική ξεχωριστή περίπτωση. Αυτό το στίχο «Απ' το πρωί ξεκίνησα να τρέχω και δε φτάνω/ κι απ' την ταράτσα της Βουλής θα πέσω να πεθάνω» του Ρασούλη, όταν τον είχα πρωτακούσει με εντυπωσίασε.
Όταν έπαιζε ο Λογαρίδης στο Μετρό τον είχα βρει και του ζήτησα το «Πρώτο τραγούδι» να το λέγαμε μαζί κι έτσι κι έγινε. Ο Λογαρίδης είναι μεγάλο αστέρι! Είναι σπουδαίος, δεν είναι τυχαίος. Και με την Αναστασία Μουτσάτσου είπαμε μαζί το τραγούδι που είχα γράψει για τη γυναίκα μου το «Shopping therapy», της ταιριάζει απόλυτα.

Φυσικά και σ' αυτό το δίσκο σου υπάρχει και ο Μπατίστι και ο Μπραντουάρντι.
Τρομερός τύπος ο Μπραντουάρντι, τιμή μου που έπαιξα μαζί του. Φοβερός μουσικός, ήταν το πρώτο βιολί της RAI, πρώτο βιολί στην ορχήστρα του  Μορικόνε. Και ο Μπατίστι εξαιρετικός τραγουδοποιός, μου αρέσει πάρα πολύ.
Αυτό που έκανα σ' αυτό το δίσκο είναι μια αποταμίευση, ένας κουμπαράς είναι από στιγμές με φίλους μου-συνεργάτες ή ανθρώπους που εκτιμούσα.
Κι είχα υλικό να  κάνω διπλό cd ή και dvd, αλλά για τους γνωστούς λόγους, για να είναι χαμηλή η τιμή επιλέγησαν αυτά τα κομμάτια. Μόνιμα οι κουβέντες μου με την εταιρία είναι να κρατηθούν χαμηλά οι τιμές, όσο γίνεται πιο φτηνά. Είμαι πεπεισμένος πως το πρόβλημα της δισκογραφίας είναι και οι τιμές.
Oι τιμές σε συνάρτηση με το υποβαθμισμένο προϊόν είναι το πρόβλημα.
Εγώ όταν πήγαινα κι έπαιρνα μικρός Σαββόπουλο, Φρανκ Ζάππα ο δίσκος ήταν φετίχ. Τώρα ο δίσκος έχει χάσει τη μαγεία του. Τώρα όποιος θέλει ένα τραγούδι θα το βρει από τους μαύρους στο δρόμο, θα το κατεβάσει από το ίντερνετ. Τα cd's θα πρέπει να βγαίνουν σε συσκευασία φετίχ, ένα ενδιαφέρον ένθετο που θα το κάνει ξεχωριστό. Και φυσικά θα πρέπει να πουλιούνται σε χαμηλή προσιτή τιμή.

Πες μου για το στίχο από το καινούργιο τραγούδι σου «Άφησέ με εδώ»;
«Άφησέ με εδώ, αν βγω, αν βγω θα σου τη βγω φόρα παρτίδα
άφησέ με εδώ, που μ' έχεις γράψει, βρε ζωή μου να δω
την πιο τρελή της ιστορίας σου σελίδα,
άφησέ με εδώ, αν βγω θα σου τη βγω φόρα παρτίδα
άφησέ με εδώ, στο περιθώριο μόνο να ζω
οι απελπισμένοι ανακάλυψαν την ελπίδα.»


Πικρή ιστορία! Πήγα τις προάλλες στο Balux που είχε την απονομή πλατινένιου δίσκου η Ελευθερία και πέρασα δίπλα από τρία τέσσερα άλλα παρόμοια μαγαζιά. Δευτέρα κι ήταν γεμάτα! Θα μου πεις να μη διασκεδάσει ο κόσμος; Δεν υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο από το να διασκεδάσει ο κόσμος, αλλά δεν διασκεδάζουμε κι όλοι με τον ίδιο τρόπο. Όμως εδώ τώρα, έχει γίνει καθεστώς αυτή η διασκέδαση. Και δεν είναι μόνο αυτό είναι και η αισθητική που επιβάλλεται. Τώρα όλες οι τραγουδίστριες πρέπει να 'ναι σαν τη Μπάρμπι. Μπάρμπι και Τζων Τζων αυτά τα μοντέλα παίζουν σήμερα. Μα είναι δυνατόν! Με αυτή τη λογική δε θα υπήρχε η Τζάνις Τζόπλιν, η Πάτι Σμίθ, η Τζόνι Μίτσελ, ο Μπάρι Γουάιτ, ο Ντύλαν όλες αυτές οι φωνάρες. Με την τρέχουσα λογική το πρότυπο είναι δίμετρη γκομενάρα, που να βγάζει το σουτιέν στο τραπέζι.
Ωραίο πράγμα το ωραίο, συμφωνώ κι εγώ. Τώρα όμως έχουμε πέσει σε μια σχιζοφρένεια. Όλα τα κανάλια οι εφημερίδες εστιάζουν το ενδιαφέρον τους σε αυτά τα πλάσματα. Εντάξει κι αυτά αλλά υπάρχουν κι άλλα ενδιαφέροντα. Γιατί δεν αφήνουν τα Μέσα να φτάσει κάθε πληροφορία στον κόσμο; Γιατί να μη μάθει ο κόσμος πως ο Θεοδωράκης βγήκε πρώτος μουσικός της χρονιάς φέτος; Γιατί δεν περνάει κι η είδηση ότι οι βραδιές που έκανε ο Θάνος Μικρούτσικος με το «Σταυρό του Νότου» στο Μέγαρο ήταν γεμάτες από κόσμο, οι βραδιές αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη στο Ηρώδειο επίσης. Αυτές οι ειδήσεις γιατί περνάνε στα ψιλά, ενώ σε κάποιες άλλες ανούσιες ειδήσεις μένουν και επιμένουν τα κανάλια; Όλοι μαζί αυτοί οι «τραγουδιστές», που βγαίνουν στα κανάλια, που μας απασχολούν με το πότε γέννησε η μία και με ποιόν ξημερώθηκε η άλλη, δεν έχουν πουλήσει όλοι μαζί, ούτε τους μισούς δίσκους απ' όσους έχουν πουλήσει οι Πυξ Λαξ.
Δημιουργεί λοιπόν, μια περίεργη κατάσταση αυτή η τρέχουσα λογική. Δημιουργεί ένα αντίπαλο δέος και πλέον η άλλη πλευρά περιχαρακώνεται.
Να βγαίνουν καλά καθημερινά τραγούδια, βρε παιδί μου. Τα «καθημερινά» μας τραγούδια πού είναι; Να βγαίνουν δίσκοι με καθημερινά τραγούδια. Όταν ήμουνα μικρός οι δίσκοι του Χατζηδάκι, Ξαρχάκου, Θεοδωράκη τι ήταν; Τα καθημερινά μας τραγούδια ήταν. Αυτά μετέδιδε τότε η ΕΡΑ και η αγία Μιχαλίτση, που λέω εγώ. Τώρα ό,τι πιο φαιδρό πράγμα μπορείς να το ακούσεις.
Ήμουνα στη Θεσσαλονίκη και μου έφεραν να ακούσω το «Τσικουλάτα» πριν κυκλοφορήσει. Φυσικά είπα πως σε ένα δίμηνο θα γίνει σουξέ και δεν είναι μόνο αυτό, αν το πάρει ο Αβραμόπουλος και το «πουσάρει» έξω, όπως έγινε και με τη Γιουροβίζιον, θα δεις πως το καλοκαίρι αυτό η Ελλάδα με το «Τσικουλάτα» θα βγάλει καινούργια «Μακαρένα», διεθνή επιτυχία. Αυτό είναι πρόταση. Πρότασή μου, χάρισμά τους!
Κακά τα ψέματα, όποιος έχει αντίθετη άποψη στις μέρες μας από τις μόδες της εποχής Γιουροβίζιον, Παπαρίζου βγαίνει αμέσως στην παρανομία.
Μακάρι, να βγαίνουν καινούργιοι. Να βγουν καινούργιοι κι εγώ να το κλείσω το μαγαζί να πάω σπίτι μου, αλλά να έχουν κάτι να πουν και να μείνουν, όχι κάθε διετία να ανακυκλώνονται, κάποιοι να παίρνουν μια Porche, μετά αυτοί να πηγαίνουν σπίτι τους και να έρχονται οι επόμενοι και μάλιστα όλα αυτά τα παιδιά να μην έχουν να πουν και τίποτα απολύτως. Ναι, βγήκαν καινούργιοι ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Ζακ Στεφάνου, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Μαν. Φάμελος. Άλλοι; Όλοι οι άλλοι έρχονται και παρέρχονται.
Κοίτα, το «Fame story» που βγάζει κάποιες καλές φωνές, αν ήταν ένα consept καλλιτεχνικό κι όχι κοσμικο-ερωτικο-κλειδαροτρυπικό θα 'ταν καλό. Αλλά ξεφεύγει από τον έλεγχο και δεν έχει πια ενδιαφέρον, τουλάχιστον για μένα και κάμποσους άλλους ελπίζω. Εδώ ισχύει αυτό που είπε ο Σαββόπουλος: Έφτασε η στιγμή να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις. Ο οποίος Σαββόπουλος το είπε και δεν το τήρησε. Θυμήσου την τελετή λήξης των Ολυμπιακών αγώνων.

«Οι απελπισμένοι ανακάλυψαν την ελπίδα». ;
Νομίζω πως είναι ένα στιχάκι που ξεχωρίζω από το δίσκο μου και θα 'θελα να είναι το resume αυτού του δίσκου.

Οπότε;.
Ίσως η καλύτερη λύση να είναι να γίνουν συνασπισμοί δυνάμεων. Όπως κάναμε εμείς φέτος στο «Σταυρό του Νότου» Πλιάτσικας, Τσακνής κι εγώ. Δεν είναι τυχαίο που έγινε πανικός! Εγώ χρόνια ακολουθώ αυτή τη συνταγή, με τον Τσακνή, το Θηβαίο, τον Πλιάτσικα. Γιατί να τραγουδάω μόνος μου;
Θέλω να είμαι παρέα με τον κόσμο, δε θέλω να ξεχωρίζω.
Για το χειμώνα σκέφτομαι μια παράσταση «25 χρόνια ηλεκτρισμός». Όλα τα τραγούδια επί σκηνής από τους ίδιους τους δημιουργούς τους ή άλλους ερμηνευτές. Από τους Poll μέχρι σήμερα. Θυμάσαι που είχαμε κάνει κάτι βραδιές στο Ζυγό τότε, Τα «Πικάντικα μουσικά φανελάκια»; Τότε ήμουνα με τους Τερμίτες και τη Φλέρη. Εξαιρετική μορφή η Φλέρη και φωνή! Στο «Ζυγό» σκέφτομαι να το κάνουμε λοιπόν. Ένα τρίωρο-τετράωρο πρόγραμμα από όπου θα περνάει όλη σχεδόν η ιστορία του ηλεκτρικού τραγουδιού στην Ελλάδα και παράλληλα σε οθόνες θα προβάλλονται τα Επίκαιρα κάθε εποχής, τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα.

Στο . «Διά ταύτα»;
Υπάρχει χώρος τελικά για όλους. Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας. Κι ο κόσμος ας διαλέξει.
Το να βγαίνεις και να παίζεις από την Ορεστιάδα μέχρι την Κρήτη και να βλέπεις τον κόσμο να έρχεται να σ' ακούσει είναι ό,τι μας σώζει, γιατί αλλιώς η κατάσταση που ζούμε στο τραγούδι μόνο απαισιόδοξο μπορεί να σε κάνει και να σε αναγκάσει να κλειστείς. Όμως σκέφτεσαι πάλι κάποιες χιλιάδες ανθρώπους που θέλουν να έρθουν να σε ακούσουν κι αυτό το καλοκαίρι και λες.Άντε βρε, χαλάλι πάμε!
Αυτό που δεν τελειώνει ποτέ είναι το live. Έχεις κάτι να πεις, έχεις κάτι να παίξεις, θα φανεί στο χειροκρότημα.