ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΜΠΑΜΠΑΛΗ

(Ως3 - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2005)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΗΣ

...Δεν μπορώ πια να ακούω αυτό το «τόσο νέα», «τόσο γρήγορα», «τόσο νωρίς».

Την έχουμε στον μυαλό μας σαν μια πολύ «δροσερή», φρέσκια παρουσία στη δισκογραφία. Πολύ γλυκιά, κοριτσίστικα ευαίσθητη και low profile. Σου δίνει την αίσθηση πως είναι πάντα εξαιρετικά ήρεμη και πως έχει ένα δικό της εσωτερικό ρυθμό και μέτρο. Νομίζω πως σε αρκετά από αυτά έχουμε πέσει μέσα. Αλλά νομίζω πως σε άλλα την έχουμε παρεξηγήσει. Σας πληροφορώ πως η Ανδριάνα ενδεχομένως και να μπορεί και να θυμώσει. Ίσως. Έχω επίσης την αίσθηση πως δεν την θύμωσε όλη αυτή η περιπέτεια με την παλιά δισκογραφική της εταιρία, που έφτασε σχεδόν να τυπώνει εξώφυλλα, για να αποφασίσει τελικά πως ένα όνομα την ενοχλούσε και έπρεπε ή να αποσυρθεί το όνομα ή να αποσυρθεί ο δίσκος. Η Ανδριάνα αποφάσισε να αποσύρει τον δίσκο και να τραβήξει γι αλλού. Και νομίζω πως δεν θύμωσε καθόλου. Επίσης μπορείς να την ρωτήσεις ό,τι θέλεις. Έχει απαντήσεις για όλα, δεν ενοχλείται και τέλος πάντων δεν είναι αυτό που λέμε  «εφιάλτης του συνεντευκτή». Νομίζω ακόμα πως και εγώ τα είχα πάει μια χαρά. Μπορεί και να με συμπάθησε. Αλλά πως όταν θες στο πρώτο ραντεβού να πάνε όλα καλά, δίνεις μια στην κούπα με τον καφέ και τον ρίχνεις κάτω, έτσι κι εγώ έκανα την εξής ερώτηση:

Πως και κατάφερες τόσο νωρίς.
Δεν είναι τόσο νωρίς!

Ήθελα να πω, πως και κατάφερες μόλις στον δεύτερο δίσκο σου να έχεις τον απόλυτο έλεγχο του υλικού σου;
Να σου απαντήσω, αλλά να ξεκαθαρίσουμε πρώτα το ότι δεν ισχύει αυτό το «τόσο νωρίς». 6 χρόνια ήμουν στο πλευρό του Νίκου Πορτοκάλογλου πριν βγει ο πρώτος μου δίσκος. Δεν μπορώ πια να ακούω αυτό το «τόσο νέα», «τόσο γρήγορα», «τόσο νωρίς». Έχω κάνει πολύ προσπάθεια και ακυρώνεται μ' αυτό τον τρόπο.

Γι αυτό σας λέω, η Ανδριάνα μπορεί και να θυμώσει. Ίσως. Αλλά πριν φτάσουμε εκεί  είχαν προηγηθεί άλλα:
Ακούω τον δίσκο σου ξανά και ξανά και αναρωτιέμαι που βρίσκετε την ενέργεια και το παλεύετε ακόμα; Θα μου πεις το ίδιο κάνουμε και εμείς από το ραδιόφωνο, αλλά δεν φαίνεται λίγο σαν έχει σχεδόν χαθεί η παρτίδα στο παιχνίδι δισκογραφία; Είσαι από τους αισιόδοξους ή τους απαισιόδοξους;
Διάβασα κάπου πως όποιος δεν είναι αισιόδοξος είναι βλάκας. Δεν μου αρέσει η πραγματικότητα που ζω. Αλλά τι να κάνω; Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Ανοίγεις το ραδιόφωνο και νομίζεις πως ζεις σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ακούς 20 τραγούδια μόνο, παντού και συνέχεια. Και να σου πω και κάτι, εγώ προσωπικά δεν ξέρω και κάποιον που να τα ακούει αυτά τα τραγούδια. Ζούμε την virtual πραγματικότητα του «τι θέλει ο κόσμος».

Σε ενοχλούσε αυτό όταν ήταν και το δικό σου τραγούδι μέσα σ' αυτά τα 20. Γιατί το «Μοίρα μου έγινες» έπαιζε παντού και συνέχεια.

Το πετύχαινα ακόμα και όταν έμπαινα στο αυτοκίνητο για να πάω super market. Αλλά και τότε δεν άκουγα ραδιόφωνο όμως, αν και τα πράγματα τότε δεν είχαν στενέψει τόσο, όσο τώρα.

Πως κατάφερες μόλις στον δεύτερο δίσκο να έχεις τον απόλυτο έλεγχο του υλικού σου;
Τυχαία. Η δισκογραφική μου τότε δεν με πίεσε κυρίως λόγω αδιαφορίας. Υπήρχε βέβαια μια επαφή, αλλά τυπικότατη. Δεν υπήρχε ένας παραγωγός ας πούμε που θα έκανε όλη την βρομοδουλειά.

 Γι αυτό είναι οι παραγωγοί στην Ελλάδα; Για την βρομοδουλειά;
Εννοείς αν υπάρχουν παραγωγοί με όλη τη σημασία της λέξης στην Ελλάδα. Παραγωγοί με μουσικές γνώσεις κλπ.; Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό το είδος εδώ. Στο εξωτερικό παίρνουν έναν τραγουδιστή και ξέρουν ακριβώς τι θα τον κάνουν γιατί υπάρχει τρομερή εξειδίκευση. Εδώ θέλουν να κάνουν δίσκους που να έχουν μέσα και ένα μπλουζ και ένα τσιφτετέλι και ένα χασάπικο και ένα ποπ και ένα ζεϊμπέκικο, για να κάτσει ένα από όλα. Εγώ αυτό το λέω αχταρμά. Στον πρώτο μου δίσκο όμως είχα κανονικό παραγωγό, τον Χρυσόστομο Μουράτογλου.

Σου δίνει περισσότερη ελευθερία το να μην υπάρχει ένας άνθρωπος που να οδηγεί το υλικό κάπου, ή απουσιάζει ο άνθρωπος που θα αποδόσεις μετά και τις ευθύνες, οπότε έχεις μεγαλύτερο βάρος;
Αυτό είναι μια κουταμάρα που κάνουν οι τραγουδιστές. Δεν φταίει ο άλλος σε μια αποτυχία σου. Εσύ ο ίδιος φταις. Έχω μάθει τον εαυτό μου να φταίει και αυτό με έκανε να μεγαλώσω. Έναν κακό δίσκο τον έχεις ακούσει πριν βγει. Ξέρεις ότι είναι κακός δίσκος. Και τώρα μπορώ να πω ότι έκανα ένα δίσκο που μ΄ αρέσουν όλα τα τραγούδια του. Αν δεν αρέσουν στον κόσμο, δεν θα φταίει κανείς, αλλά και εγώ θα είμαι ήσυχη.

Που εντάσεις τον μουσικό εαυτό σου; Είσαι ποπ ας πούμε;
Είμαι ένα λαϊκό κορίτσι, αλλά ζω στην χώρα που όλοι με θεωρούν κουλτουριάρα. Σ' αυτήν τη χούντα κακογουστιάς που ζούμε νιώθω καταπιεσμένη. Το καλόγουστο πρέπει να το ψάξεις πολύ. Δεν είναι πουθενά προφανές. Δεν χωράει ούτε σε 30΄΄ τηλεοπτικού χρόνου.

Παίζεις με τους κανόνες του marketing;
Κάνω τα απαραίτητα. Ό,τι χρειάζεται για να δείξω τη δουλειά μου στον κόσμο. Κάτι που δεν είναι να πάει, με τρομερό σπρώξιμο θα πάει λίγο καλύτερα.

Το «Μην πεις ποτέ» είναι το καινούριο album της Ανδριάνα Μπάμπαλη με Δέκα τραγούδια, δέκα μουσικές στιγμές σημαντικών συνθετών και στιχουργών όπως η Δήμητρα Γαλάνη, ο Στάμος Σέμσης, ο Κώστας Λειβαδάς, ο Θοδωρής Γκόνης, ο Οδυσσέας Ιωάννου, ο Νίκος Μωραΐτης, ο Γιώργος Παυριανός αλλά και η Ανδριάνα Μπάμπαλη και ένα ενδέκατο τραγούδι, η «Σερενάτα» του Λάκη Παπαδόπουλου και της Μαριανίνας Κριεζή σε διασκευή του Άκη Κατσουπάκη.