NENA MENTH

(Ως3 - NOEMBΡΙΟΣ 2007)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

Λίγο πριν την πρεμιέρα του έργου «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή, που θα παίζεται τα Δευτερό-Τριτα στο studio «Ιλίσια-Βολανάκης» η Νένα Μεντή μοιράστηκε τον ενθουσιασμό της μαζί μας.

«Μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η γυναίκα, η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, η εποχή της και τα τραγούδια της. Να σου πω την αλήθεια, εγώ την ήξερα από πολύ μικρή, λόγω του πατέρα μου, του Σπήλιου Μεντή, και μου φαινόταν πάρα πολύ «φευγάτη», ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο, πολύ γήινο άτομο.
Όταν διαπίστωσα, διαβάζοντας βιβλία για την Ευτυχία- κι όσα έχουν γραφτεί- πόσο πολύ στα πόδια της πάταγε και πόσο δυνατή ήταν, αλλά και πόσο αισιόδοξη... εντυπωσιάστηκα! Σπουδαία γυναίκα! Σαν άνθρωπος, αυτό που βίωνε, ήτανε το ταλέντο της να ζει. Το τι της έτυχε, δε λέγεται! Και έβγαινε από πάνω! Και το χιούμορ της...Χαρακτηριστικά που τα ζηλεύω πάρα πολύ. Μια ζήλια είναι κι ένας θαυμασμός, που με έβαλαν να κάνω αυτήν την παράσταση.
Λες, «κοίτα πώς ήτανε μερικές γυναίκες τότε!». ...Είχα μια γιαγιά που της μοιάζει πάρα πολύ. Πώς να σου πω... είχε την τρέλα της, αυτή την αισιοδοξία για τη ζωή, βρε παιδί μου! Δεν τους έπαιρνε τότε από κάτω, με τίποτα! Μιλώντας, κάποια στιγμή, με τον εγγονό της, έναν εξαιρετικό άνθρωπο, δικηγόρο, μου είχε πει ότι το πιο ερωτικό πλάσμα που είχε γνωρίσει ήταν η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Κι όμως, έβγαζε μια σκληρότητα κάποιες φορές. Έμοιαζε βουνίσια, που λένε. Ήτανε πάρα πολύ ερωτική, βαθύτατα ερωτική αλλά δεν το πούλαγε, ...δεν ξέρω, δεν το εκδήλωνε καθόλου. Στην παράσταση βγαίνει αυτό. Με τον άντρα της ήταν πολύ ερωτευμένη. Αυτή η γυναίκα, διέθετε στοιχεία, που τα εκτιμάω πάρα πολύ. Βέβαια, έχουμε και μια ακόμη στενή σχέση. Η σχέση η δική μου κι η δική της με την πόκα, που είναι ένα στοιχείο συγγένειάς μου μαζί της. Γιατί, γυναίκα που να παίζει πόκα με τέτοιο πάθος είναι σπάνιο, ούτε σήμερα δεν το βρίσκεις. Το άλλο ερεθιστικό για μένα ήταν πως ήταν ηθοποιός. Έπαιζε σε μπουλούκια. Πήρε σύνταξη από το ΣΕΗ.
Μ' αρέσει επίσης που δεν ήταν φιλόδοξη, δεν ήταν της καριέρας.
Και φτιάχτηκε ένα πολύ ωραίο έργο νομίζω. Έργο θα το πω, γιατί είναι μεν μονόλογος, αλλά έχει ένα μεγάλο ατού, που νομίζω δεν έχει ξαναγίνει. Δε μιλάω μόνη μου. Ως Ευτυχία, συνδιαλέγομαι με τα δικά μου πρόσωπα, που έχουν φύγει. Τα οποία είναι τόσο ζωντανά, το κείμενο είναι γραμμένο τόσο άμεσα, που είναι σα να τα βλέπεις.
Η Ευτυχία,συνομιλεί με τα επτά πρόσωπα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή και το έργο της: τη Μαρίκα Κοτοπούλη -μην ξεχνάμε πως ήταν ηθοποιός- το Γιώργο τον άντρα της, τη Μαίρη, την κόρη της, τον Τσιτσάνη, το Χιώτη, τη Ρέα, την εγγονή της και τη Μαριόγκα, τη μητέρα της.
Μέσα από την πολυτάραχη ζωή της Παπαγιαννοπούλου, ξεδιπλώνεται όλη η νεότερη ιστορία της Ελλάδας, αλλά και η ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού.
Το σκηνικό είναι ένα σπίτι και κάθε αντικείμενο στο χώρο, είναι συνδυασμένο με ένα δικό της πρόσωπο. Για κάθε πρόσωπο που φεύγει από τη ζωή της, αφαιρείται και το αντικείμενο που το χαρακτήριζε. Μένει μόνη, τελικά, σε ένα άδειο σκηνικό. Μια παράσταση με γέλιο και κλάμα, όπως είναι η ζωή. Μια παράσταση κατάθεση ψυχής.
Κι όχι μόνο για την Ευτυχία, αλλά και για μια Ελλάδα που χάθηκε. Ενός άλλου τσαμπουκά, ανθρώπων καθόλου «τάχατες», χωρίς επενδύσεις κι αξιοποιήσεις. Μια άλλη ποίηση που έχει χαθεί στις μέρες μας.
Και, αλίμονο, δεν είναι μια προσπάθειά μου να ερμηνεύσω την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, είναι πιο πολύ η Νένα, η ηθοποιός που προσεγγίζει τη σχέση που έχω εγώ μ' αυτήν. Είναι μια παράσταση, εμπνευσμένη από την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.
Ο εγγονός της, μου είχε πει επίσης: « Κυρία Μεντή θα σας δώσω μια συμβουλή. Μην προσπαθήσετε να ερμηνεύσετε την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, δεν πιάνεται από πουθενά, διότι ήταν τόσο αντιφατική, τόσο σχιζοειδής προσωπικότητα...»

Τη διασκευή την έκανε ο Πέτρος Ζούλιας, όπως και τη σκηνοθεσία;
Δεν είναι διασκευή. Το κείμενο είναι παρμένο από το βιβλίο της εγγονής της, της Ρέας Μανέλη, με επιπλέον στοιχεία, που έχει προσθέσει ο Πέτρος. Αλλά ο κύριος κορμός, είναι το βιωματικό μέρος.
Κι έχει τραγούδια;
Πενήντα τόσα. Δε τραγουδάω, όχι. Ψιθυρίζω, κάποια στιγμή λέω κι ένα, λέω ένα στιχάκι. Αλλά δε τραγούδαγε ούτε εκείνη.
Ξέρεις πώς λειτουργεί αυτή η παράσταση για μένα; Πώς λένε οι άλλοι... «θα ήθελα να παίξω τη Λαίδη Μάκβεθ», εγώ θα 'θελα να παίξω μια γυναίκα σαν την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και χαίρομαι που μου έτυχε.