ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ

(Ως3 - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2005)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

Τα τραγούδια μου νομίζω πως λειτουργούν καλύτερα σε εσωτερικό χώρο, γιατί αλλιώς μπορεί να φυσήξει ένας δυνατός αέρας και να τα πάρει μαζί του και έτσι τα χάνεις. Είχε πει κάποτε ο Μίλτος.

Ήταν ρίσκο ή στοίχημα η συναυλία που έδωσες το Σεπτέμβρη στο θέατρο Βράχων του Βύρωνα;
Τίποτα από τα δύο. Σίγουρα είχε ιδιαιτερότητες σε σχέση με κάθε άλλη συναυλία μου, αλλά δεν ήταν στοίχημα. Στοίχημα βάζεις για να κερδίσεις ή να χάσεις, ενώ στην περίπτωση της συναυλίας το είχα κερδίσει το στοίχημα πριν αρχίσει η συναυλία. Όσοι ήρθαν να τραγουδήσουν με συντροφεύουν αυτή τη δεκαετία, είναι φίλοι, έχουμε συνεργαστεί. Έτσι το στοίχημα ήταν κερδισμένο. Ασφαλώς είχα άγχος κι αγωνία επειδή ήξερα πως είναι κάτι που μπορώ να το κάνω μία φορά κι ήθελα να έρθει να το δει ο κόσμος που με ακολουθεί. Κι ευτυχώς ήρθαν.

Μετά τη συναυλία σου σε ένα διπλό cd θα κυκλοφορήσεις τα τραγούδια εκείνης της βραδιάς. Ποίοι θα συμμετέχουν;
Ο Βαγγέλης Γερμανός, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Μαργαρίτα Ζορμπαλά, ο Δημήτρης Μητροπάνο, ο Κώστας Θωμαϊδης, ο Θοδωρής Παυλάκος, ο Κώστας Λειβαδάς, ο Γιάννης Χαρούλης, ο Χρήστος Θηβαίος, και η Ελένη Τσαλιγοπούλου.
Α! ξέχασα να σας πω. Μερικά τραγούδια θα τα πω κι εγώ. Έτσι έγινε κι αυτή η συναυλία αφού ήμουνα οικοδεσπότης τους είπα: Πείτε ό,τι θέλετε. Ε, ό,τι περίσσεψε και ήθελα να ειπωθεί το είπα εγώ. Στο cd αυτό λέω κυρίως τραγούδια που δεν έχω ξαναπεί. Αυτή η συναυλία και τώρα τα cd's είναι η αποτύπωση μιας δεκαετίας με ανθρώπους που έχω συμπορευτεί αυτά τα χρόνια.

Έχεις κόσμο που σε ακολουθεί και δεν ισχύει στην περίπτωσή σου: «Α! τον είδαμε.», αλλά «.Παίζει ξαναπάμε!»
Ναι, έτσι το έχω εισπράξει κι εγώ κι ίσως είναι επειδή δεν κάνω το ίδιο πρόγραμμα από μέρα σε μέρα. Δηλαδή μπορεί κάποιος να έρθει Παρασκευή και το Σάββατο να ξανάρθει. Γιατί ξέρει πως δεν θα παρακολουθήσει την ίδια συναυλία. Κι αυτό το έχουν μάθει πια. Λέω άλλα τραγούδια, προσθαφαιρώ, έχω άλλη διάθεση κι όλα αυτά βγάζουν άλλο συνολικό αποτέλεσμα. Σ' αυτό που εστιάζω στις παραστάσεις μου είναι πώς μπορούμε να έχουμε μια σχέση με τον κόσμο αμφίδρομη. Οι «ασκήσεις επί χάρτου» δε μου λένε τίποτα. Δηλαδή, έχω οργανώσει στο μυαλό μου ένα πρόγραμμα, το οποίο στην πορεία αποδεικνύεται στη διάρκεια της συναυλίας λάθος, το αλλάζω εκείνη τη στιγμή και με τα χρόνια έχω βρει έναν τρόπο με τους μουσικούς, -με τους οποίους συνεργάζομαι πολλά χρόνια- και διαφοροποιώ το πρόγραμμα. Παραδέχομαι την ήττα μου και αλλάζω. Δεν το αλλάζω για να κάνω τα γούστα κανενός, αλλά γιατί εγώ έχω κάνει λάθος. Δεν υποκύπτω στο ότι κάποιος θέλει να ακούσει κάποια άλλα τραγούδια, όχι, αλλά επειδή οι «ασκήσεις επί χάρτου» καμιά φορά δε μας βγαίνουν. Αυτό ο κόσμος το έχει εισπράξει. Ξέρουν πως σ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας εγώ αποκλείεται να λείπω και πως από την αρχή της συναυλίας μέχρι το τέλος θα πάμε μαζί. Αυτό είναι για μένα το διαρκές στοίχημα σε μια συναυλία, το πώς θα πάμε μέχρι το τέλος της συναυλίας μαζί και πώς αν καταφέρουμε σε κάποιες από αυτές τις συναυλίες ή μουσικές βραδιές το χειμώνα να γίνει το μικρό θαύμα, που δε γίνεται πάντα, να είμαστε μαζί και να είμαστε και κάπου αλλού μαζί, να «φεύγουμε».

Ποιο τραγούδι σου λες πάντα στις εμφανίσεις σου;
Τη «Λίμνη». Αλλά υπάρχουν τραγούδια που μου τα ζητάνε και δεν τα παίζω πάντα, όπως ας πούμε την «Αφήγηση». Και δεν το λέω πάντα, γιατί χρειάζεται να είμαι -κάπως- εκείνη την ημέρα. Θέλει ιδιαίτερη διάθεση. Έχει πολύ σημασία η ψυχολογία μου για να τα πω. Ας πούμε τις «Κακές συνήθειες» ή τις «Βυθισμένες άγκυρες» μου τα ζητάνε, αν δούνε πως αργώ να τις παίξω. Τις προάλλες ήμουνα στη Ρόδο κι άρχισαν να φωνάζουν από κάτω, κάπου μετά το τρίτο τραγούδι: «Το παραμύθι με λυπημένο τέλος». Τους είπα: Παιδιά το «Παραμύθι.» το λέμε για καληνύχτα, θέλετε να πούμε καληνύχτα από τώρα;.

Καινούργια τραγούδια;
Καινούργια τραγούδια έχω. Μάλιστα συνέβη και κάτι κωμικό ήθελα να παίξω ένα καινούργιο τραγούδι στη συναυλία και το ξέχασα. Ήθελα να το παίξω με μια κιθάρα για να καταγραφεί σαν μια πρώτη εκδοχή στο live, αλλά το ξέχασα.Δεν το έκοψα, γιατί η συναυλία είχε πάει τρεισήμισι ώρες και μερικά τραγούδια τα παρέλειψα, αλλά αυτό το καινούργιο το ξέχασα.
Δεν ξέρω αν θα το βάλω εγώ στον καινούργιο μου δίσκο, αλλά είναι στίχοι μουσική δικά μου και το έχω χαρίσει στο Γιάννη Χαρούλη, μπορεί να το βάλει αυτός στον επόμενο δίσκο του. Έχω κι άλλα τραγούδια που θα αρχίσω να τα ετοιμάζω για να κυκλοφορήσουν στα τέλη του 2006. Έχω μια ιδέα.Θέλω να κάνω ένα λαϊκό δίσκο. Αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω ένα δίσκο ενδιάμεσο, θέλω να κάνω ένα διάλειμμα από τους πέντε δίσκους που έχω κάνει μέχρι τώρα, που είμαι εγώ. Τα τραγούδια μου μέχρι τώρα είναι ροκ μπαλάντες με αφηγηματικά τραγούδια με σολιστικό όργανο λύρα ή ηλεκτρική κιθάρα. Τώρα θέλω να κάνω ένα λαϊκό δίσκο. Δεν έχω καταλήξει ακόμη στο ύφος του στίχου στο δίσκο αυτό, αν θα 'ναι καθαρά λαϊκός στίχος ή σαν τις «Πεθαμένες Καλησπέρες». Δεν ξέρω ακόμη.Αυτό που μου λείπει και θέλω να κάνω ένα λαϊκό δίσκο είναι γιατί θέλω να κάνω ένα παιχνίδι. Μια δεκαετία μετά από την αρχή θέλω να μπω στο στούντιο με μια παιχνιδιάρικη διάθεση, θέλω ένα διάλειμμα από τους προηγούμενους δίσκους μου. Θέλω να γίνω σαν ένα παιδί που παίζει με βόλους στα χώματα. Κάνοντας παρόμοια πράγματα κινδυνεύεις να βαρεθείς κι εγώ δε θέλω να βαρεθώ.

Σκόρπια λόγια. από τη συνέντευξη του Μίλτου Πασχαλίδη

Αν δεν είχα βρεθεί κάποτε στην Κρήτη για σπουδές μπορεί να μην ασχολιόμουνα με το τραγούδι και να ήμουνα ένας ακόμη Μαθηματικός σε κάποιο Φροντιστήριο. Γιατί τότε στην Κρήτη, με τους Χαϊνηδες στο Ηράκλειο ήμασταν σαν τη μύγα μες στο γάλα. Μια παρέα πιτσιρικάδες που φοράγανε μαύρα και παίζανε παραδοσιακά τραγούδια.

Έχω ένα πρόβλημα με τις επιτροπές αξιολόγησης με τους κριτικούς τραγουδιού, σαν ιδεολόγημα αυτό, δε μιλάω συγκεκριμένα. Παρόμοια τραγούδια δεν μπορείς να τα κρίνεις παρά μόνο αν σου λέει ή δε σου λέει κάτι ένα τραγούδι, πώς το νιώθεις, αν σε συγκινεί.

Μου λείπει η επόμενη γενιά από τη δικιά μας τραγουδοποιών, δηλαδή οι σημερινοί εικοσιπεντάρηδες. Μετά τον Αλκίνοο, το Φάμελο, το Δεληβοριά, εμένα τι; Δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη επόμενοι. Πρέπει αυτή η ομάδα να είναι σαν ομάδα στο μυαλό του κοινού. Να βγουν μια παρέα εικοσιπεντάρηδες να πουν: Γράφετε βλακείες, να εμείς... Αν η προσπάθεια που γίνεται με το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βγάλει τους επόμενους μακάρι. Είναι πολύ καλό που η κρατική τηλεόραση δίνει βήμα σε αυτά τα τραγούδια, γιατί τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια και οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί ασχολούνται αποκλειστικά με όλα τα σαβουροτράγουδα που κυκλοφορούν.

Η σύγχρονη μας τηλεοπτική ζωή είναι άλλο πράγμα από την πραγματική ζωή.

Ευτυχώς που ζούμε στην Ελλάδα, γιατί εδώ οι καλλιτέχνες κάνουν συναυλίες για να ζουν, κάτι αντίθετο από ό,τι ισχύει σε όλο τον άλλο κόσμο. Στον υπόλοιπο κόσμο οι καλλιτέχνες κάνουν δίσκους και ζουν. Που και που, κάνουν και κάποιες συναυλίες για να στηρίξουν τους δίσκους τους. Υπό αυτή την έννοια εμείς ακόμη είμαστε σε καλή κατάσταση εδώ, γιατί στις συναυλίες μας έρχεται κόσμος.

Όταν είμαι μόνος με ένα λευκό χαρτί, είμαι εγώ οι δαίμονές μου κι οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.Τα τραγούδια πριν γίνουν τραγούδια είναι έμμονες ιδέες. Και με την ανάγκη που έχεις να μην έχεις εμμονές, είναι αυτό που λέμε «έχει κολλήσει το μυαλό μου», τα κάνεις τραγούδια, στην αρχή λόγια και μετά έρχεται η ανάγκη να τους βάλεις και μουσική και μετά ξορκίζονται. Δηλαδή πολλά τραγούδια μου, πριν γίνουν τραγούδια ήταν εφιάλτες, δηλαδή «Το πεύκο στην ακρογιαλιά» ήταν εφιάλτης μου εφιάλτης στον ύπνο μου, τον έβλεπα πάντα όταν ήμουνα μικρός, γιατί ήμουνα και κολυμβητής. Ένιωθα πως είμαι πεύκο και κάποιος πνίγεται βαθιά κι εγώ δεν μπορώ να τρέξω να τον βοηθήσω, γιατί έχω ρίζες. Τις εμμονές μου κάθε φορά που λέω το αντίστοιχο τραγούδι τις ανακαλώ. Είναι όπως «όταν αλλάζει ο καιρός και το γόνατο σε πονάει».

Τραγούδια με στιχάκια άλλων δεν μπορώ να τα γράψω, να τα πω, ή μπορώ να τα γράψω κατά παραγγελία, αλλά δεν μπορώ να τα πω αν δεν είναι δικιά μου η εμπειρία...

Το βινύλιο είναι μύθος, το cd πάλι έχει ευτελιστεί στις μέρες, πας να πάρεις ένα αρνί το Πάσχα και σου δίνουν και δυο cd του Μότσαρτ δώρο.

Γενικά στη ζωή μου έχω πορευτεί χωρίς είδωλα, αλλά 16 χρονών ήθελα να γίνω σαν τον Βαγγέλη Γερμανό! Μετά μου φύγανε αυτές οι ιδέες.