ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ

(Ως3 - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2007)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

.Όταν περνάς μια φάση δημιουργίας νιώθεις πιο καλά. Είναι μια αίσθηση μερικές φορές που νιώθεις σαν να πλημμυρίζεις...

Με ένα καινούργιο δίσκο, που ακόμη βρίσκεται εν τω γεννάσθε στο στούντιο και θα κυκλοφορήσει το Μάρτιο, ο Ορφέας Περίδης επιστρέφει στη δισκογραφία μετά από δυόμιση χρόνια. «Απ' το παράθυρο κοιτώ»(2004) η τελευταία δισκογραφική δουλειά του, απ' την οποία έχουμε ακόμη στ' αυτιά μας τον απόηχο απ' τα τραγούδια: «Απ' το παράθυρο κοιτώ», «Γιατί πολύ σ' αγάπησα», «Μια γυναίκα όμορφη».
Αυτός ο δίσκος μου περιέχει κυρίως δυτικότροπα τραγούδια, μπαλάντες και ρυθμικά κομμάτια, ίσως τα περισσότερα από κάθε άλλον και δυο τρία λαϊκά. Συμμετέχει η Γεωργία Νταγάκη, που παίζει λύρα και τραγουδά. Η λύρα ταιριάζει στα κομμάτια μου. Η Γεωργία είναι καλή μουσικός και σεμνός άνθρωπος. Με τέτοιους ανθρώπους μπορώ και θέλω εγώ να συνεργάζομαι. Την ενορχήστρωση έκανε ο Σταύρος Λάντζιας.
Ο Σταύρος με μερικούς άλλους στηρίζουν τη μουσική σκηνή στην Ελλάδα. Πολλοί καλοί μουσικοί, διεθνούς φήμης.
Τα τραγούδια του δίσκου έχουν σαν θέμα τις σχέσεις, τη σχέση μας με τον εαυτό μας, τις σχέσεις των δύο φύλων, τις σχέσεις γενικά. Περιλαμβάνει δυο αμιγώς ερωτικά τραγούδια. Γενικά θα έλεγα είναι πιο ερωτικός δίσκος όσον αφορά τα στοιχεία ή τα μουσικά ευρήματα.
Αυτή τη δισκογραφική δουλειά τη  χαρακτηρίζει ο μοντέρνος ήχος. Οι μουσικοί που συμμετέχουν ή έχουν κάνει θητεία στο εξωτερικό ή έχουν γεννηθεί έξω και η συμμετοχή τους στο αποτέλεσμα το κάνει να ακούγεται διαφορετικό από προηγούμενες δουλειές μου. Και είναι όλοι τους εξαίρετοι μουσικοί.
Τώρα όσον αφορά τα τραγούδια... Γενικά διαβάζω... τα βιβλία είναι μια πηγή έμπνευσης. Έχω γράψει πολλά τραγούδια από βιβλία, μπορεί να είναι και τα μισά. Όταν γράφεις ένα τραγούδι, έχεις πολλά μηνύματα, που θέλεις να χωρέσεις σ' αυτό, πολλά από αυτά στην περίπτωσή μου προέρχονται από βιβλία.
Από τα καινούργια μου τραγούδια ας πούμε, τρία είναι διασκευή από ποιήματα. Ένα είναι του Τίτου Πατρίκιου που λέγεται: «Όταν κοπάζει ο θόρυβος». Να στο πω;

Για το ψωμί το δίκιο την αλήθεια, ίσως και να μη φτάνει μια ζωή.
Μα τη ζωή μου την ένιωσα ζωή μες στον αγώνα, αδέλφια.
Και για να μάθω να μιλώ, όταν ο τρόμος τα στόματα βουβαίνει
Να μάθω να ανορθώνομαι, όταν θεριεύει ο θάνατος
Για να μπορώ τα ίδια τα λάθη μας να αντέχω
πόσες αδυναμίες έπρεπε να κατανικήσω,
με πόσες πρέπει κάθε στιγμή να αντιπαλεύω.
Όμως μονάχα τούτη την αδυναμία, συγχωρήστε μου,
όταν κοπάζει ο θόρυβος και μένω μοναχός με ένα μου αγαπημένο πρόσωπο
για την αγάπη του που ολόκληρος διψάω δεν μπορώ ν' αγωνιστώ.
Αν την επιδιώξω τη χάνω.
Αν τη διεκδικήσω τη σκοτώνω.
Αδέλφια μου συγχωρήστε με, μα η αγάπη που πιο βαθιά γυρεύω, πρέπει να μου δοθεί μονάχη.

Το άλλο ποίημα προέρχεται από μια αντεργκράουντ έκδοση, της οποίας ο ποιητής, μάλλον είναι ψευδώνυμο, λέγεται «Τζωρτζ Ροντίλβα». Τυχαία βρέθηκε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο εδώ και χρόνια.

Θα σε περιμένω πάντα να κατέβεις στο βάθος του νεροχύτη
Να έρθεις να με συναντήσεις μέσα στις σωληνώσεις του δήμου.
Να μου προσφέρεις εκείνο το τσιγάρο,
που μου είχες υποσχεθεί πριν τόσες χιλιάδες χρόνια.
Σα νυχτώσει το ΑVA θα μας σπρώξει μέσα στους νοτισμένους υδατοφράχτες
και θα μας ξεράσει στη θάλασσα του θεού.
Αν έχει και Πανσέληνο θα είμαστε ευτυχισμένοι.

Και το τρίτο ποίημα που διασκεύασα είναι του Κωστή Παλαμά και λέγεται: «Ο ίσιος δρόμος».

Το τραγούδι, η ντροπή μου, η ασάλευτη ζωή μου
δάκρυα, λατρείες και πείσματα,
όλα παραστρατίσματα.
Για μένα ο ίσιος δρόμος
είναι αυτός που θα μ' έφερνε στους γύφτους χαροκόπους
που αεροζούν ελεύθεροι κι από θεούς κι από ανθρώπους...

Αφού εισέπραξε την επιδοκιμασία μου για τα ποιήματα που είχε επιλέξει συνέχισε...
Όταν περνάς μια φάση δημιουργίας νιώθεις πιο καλά. Είναι μια αίσθηση μερικές φορές που νιώθεις σαν να πλημμυρίζεις, ή λες 'σκέφτηκα κάτι' και το κρατάς, γιατί θέλεις να το πεις, γιατί μπορεί να έχει ενδιαφέρον. Θα έλεγα πως η ιδιοσυγκρασία του συνθέτη, ενός καλλιτέχνη, είναι η περίπτωση εκείνη που σε μια συζήτηση δεν έδωσε την κατάλληλη απάντηση, διότι δεν ήταν ετοιμόλογος, αλλά μετά το σκέφτεται και το παιδεύει. Αυτή η διαδικασία μπορεί να βγάλει ένα τραγούδι.
Όταν δε γράφω, έχω μια αίσθηση πως λιμνάζω. Λες και υπάρχει ένας περίεργος ψυχαναγκασμός που σου επιβάλλει να παράγεις συνέχεια. Εκεί υπάρχει ένα πρόβλημα και μια παγίδα μαζί.
Αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα, που να σε κάνει περήφανο, βρε παιδί μου.
Το Μάρτη θα κυκλοφορήσει αυτός ο δίσκος, όπως σου είπα, αλλά το Μάρτη θα ολοκληρωθεί κι ένας άλλος δίσκος που άρχισα πριν ένα χρόνο. Αυτός ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι. Βρήκα τη σειρά της Καθημερινής του 2001, «Εφτά ημέρες». Εκεί υπήρχαν καταπληκτικά κείμενα που έγραφαν φιλόλογοι, λαογράφοι, εξέχουσες μορφές των γραμμάτων. Από αυτά τα άρθρα έβγαλα τραγούδια, ένα τραγούδι για κάθε μήνα. Πήρα μέχρι και μερικές αυτούσιες φράσεις από τα κείμενα αυτά. Το Μάρτιο θα γραφτεί το τελευταίο τραγούδι και θα ολοκληρωθεί κι αυτός ο δίσκος, για να κυκλοφορήσει αργότερα.


Ποια συναισθήματα κυριαρχούν, όταν παρουσιάζει κάποιος τα τραγούδια του;
Μμμ...εκείνη τη στιγμή μπορεί και να μην έχει κανένα συναίσθημα, απλά να νιώθει μια φόρτιση κι αυτό εγκυμονεί τον κίνδυνο να γίνει υπερβολικός, εν πάσει περιπτώση να φύγει από τα μέτρα της ερμηνείας. Παρ' όλα αυτά παραμένει μια πολύ ενδιαφέρουσα στιγμή. Είναι η στιγμή που μοιράζεσαι και εξετάζεσαι, εκτίθεσαι. Διότι, κακά τα ψέματα, στο τέλος του τραγουδιού περιμένεις τη βαθμολογία, το χειροκρότημα.