ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΑ

(Ως3 - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2006)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

Η Ελένη Πέτα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε με άριστα τις σπουδές της στο βιολοντσέλο στο Ωδείο της πόλης. Πρώτη συνεργασία της ήταν με το Νίκο Παπάζογλου. Το 1993 κατέβηκε στην Αθήνα κι ένα χρόνο μετά κυκλοφόρησε η πρώτη δισκογραφική της δουλειά «Μπλε ταξίδια». Την άνοιξη κυκλοφόρησε το έβδομο cd της Ελένης Πέτα με τίτλο «Παιδί ακόμα».

Ελένη Πέτα: Το περιεχόμενο των τραγουδιών που ερμηνεύω είναι ερωτικό. Αυτή είναι μια διαφορετική δουλειά σε σχέση με την προηγούμενη, το «Δυνατά», που ήταν πιο ποπ οι ενορχηστρώσεις της, πιο ηλεκτρικές, αυτή είναι πιο ελληνική, έχει μέσα και κάποια λαϊκά στοιχεία. Και ενορχηστρωτικά είναι πιο κοντά στην αντίληψή μου και την αισθητική μου όσον αφορά το λαϊκό τραγούδι.
Γενικά δεν μπορώ να κάνω μεγάλες αποκλίσεις, αν και μου αρέσει να πειραματίζομαι και να δοκιμάζομαι στα διάφορα είδη του τραγουδιού, αλλά πιστεύω πως πρέπει να είσαι σταθερός δισκογραφικά, γιατί έτσι μπορείς να δημιουργήσεις το δικό σου κοινό. Ζούμε σε δύσκολες εποχές και καλλιτέχνες που κάνουν αυτά που κάνω κι εγώ αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Πώς αντιλαμβάνεσαι αυτά που γίνονται γύρω μας;
Απογοήτευση νιώθω. Από τότε που έγιναν τα reality shows ακούγονται συγκεκριμένα τραγούδια σε συγκεκριμένα μαγαζιά. Γενικά στις μέρες μας δεν ψάχνεται ιδιαίτερα κανένας να κάνει κάτι καλύτερο. Τόσο οι εταιρίες, όσο και τα ΜΜΕ, αλλά και ο τρόπος που παρουσιάζονται οι καλλιτέχνες μέσα από τα μαγαζιά συμβάλλουν στην κατάσταση που επικρατεί στο τραγούδι. Κι όμως υπάρχει κόσμος που θέλει να ακούει διαφορετικά πράγματα υπάρχει, αυτό το πιστεύω, πιθανά όμως να μην είναι η πλειοψηφία. Δεν είναι δυνατόν να κάνει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης συναυλίες, ο οποίος είναι εκτός αγοράς και να είναι sold out, αυτό είναι πολύ παρήγορο, αλλά και κάτι δηλώνει.

Τι γίνεται στη δισκογραφία;
25.000 μετά βίας είναι το ρεκόρ πωλήσεων, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων που μέτριουνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Τα νούμερα είναι πολύ χαμηλό.

Υπάρχει και η πειρατεία.
Και γι' αυτό πιστεύω πως φταίνε οι δισκογραφικές εταιρείες. Έχουν χαμηλώσει πολύ τον πήχη σε σχέση με την ποιότητα του ρεπερτορίου, οπότε ο αγοραστής γιατί να πάρει ένα cd που κοστίζει ακριβά για ένα ή δυο καλά τραγούδια.

Ποια θα ήταν μια ιδανική συνεργασία για σένα;
Με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Είναι μουσικός και έχει μια άλλη αντίληψη για τα πράγματα, που μου αρέσει πολύ.

Τι έχεις να σχολιάσεις για τις δισκογραφικές σου δουλειές;
Κάνω δίσκο κάθε δυο χρόνια περίπου. Θα ήθελα να μπορώ να το ψάχνω ακόμη πιο πολύ. Οι δισκογραφικές εταιρίες όμως δε σ' αφήνουν να πειραματιστείς, δε σ' αφήνουν να ρισκάρεις, νομίζουν ότι ο δρόμος που σου δείχνουν ν' ακολουθήσεις είναι και ο σωστός. Κι όμως κάποια στιγμή πρέπει να ρισκάρεις, όμως τότε κινδυνεύει η θέση σου στην εταιρεία. Οι εταιρείες μιλάνε με νούμερα κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Από το τελευταίο cd σου πια τραγούδια διαλέγεις;
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, ο Στέφανος Κορκολής, ο Αντώνης Βαρδής, ο Γιώργος Μπουσούνης κι άλλοι, συνεργάτες μου από το παρελθόν είναι όσοι μου εμπιστεύθηκαν τα τραγούδια τους, αλλά και η Χάρις Αλεξίου. Κατ' αρχήν όλα τα τραγούδια μ' αρέσουν, αλλά  το τραγούδι της Χάρις Αλεξίου, το «Ό,τι θέλεις», το «Μην τα πεις αλλού τα λόγια», και το τελευταίο του cd «Να μ' αγαπάς» είναι αυτά που ξεχωρίζω. Με τη Χάρις Αλεξίου δεν είχα ξανασυνεργαστεί. Μας γνώρισε ο παραγωγός μου, άκουσε τα τραγούδια που είχα διαλέξει να πω, με συμβούλεψε. Είναι εξαιρετικός άνθρωπος.

Και το μέλλον;
Πιστεύω πως τα πράγματα τείνουν να γίνουν ως εξής. Οι καλλιτέχνες θα κάνουν μόνοι τους τις παραγωγές τους, μέσα από το ίντερνετ θα κυκλοφορούν τα τραγούδια, όπως ήδη γίνεται στην Αμερική.