ΕΥΑΝΘΙΑ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ

(Ως3 - ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2005)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΕΡΑΚΗΣ

Κανέλα, Μπαχάρι και... φιλία!
Γλυκές αναμνήσεις από τον κινηματογράφο του πατέρα της. Γλυκές μελωδίες από ένα σπίτι γεμάτο χρώματα και αρώματα. Μαγικά και ονειρεμένα εξώφυλλα με ηλιοτρόπια και κατακόκκινα μαλλιά. Επιτυχημένα σάουντρακ που περιέχουν μπαχάρι, κανέλα και φιλιά! Η Ευανθία Ρεμπούτσικα είναι λες και έχει βγει από παραμύθι. Από την συνεργασία της με την Κρίστη Στασινοπούλου μέχρι τον Γιάννη Κότσιρα και από εκεί στους δίσκους της «Το Αστέρι και η ευχή» αλλά και «Μικρές ιστορίες» για να φτάσουμε στην «Πολίτικη Κουζίνα» και το νέο δίσκο που ετοιμάζει με την Έλλη Πασπαλά. Αν θα έπρεπε να την περιγράψω με μια αγαπημένη μυρωδιά, αυτή θα ήταν σίγουρα η βανίλια... Με την Έλλη Πασπαλά, τον Λουδοβίκο των Ανωγείων, τον Παναγιώτη  Καλαντζόπουλο και την Γιώτα Νέγκα ετοιμάζουν μια παράσταση που θα ξεκινήσει στις 4 Νοεμβρίου στον Ζυγό και θα έχει τίτλο «Τσίρκο cantini»  με χιούμορ, παιχνίδια και συγκίνηση. Την συναντήσαμε στο σπίτι της, μας ανέβασε στην σοφίτα όπου έχει ένα μεγάλο πιάνο και μας μίλησε για όλα...

Βλέπω αυτό το πιάνο στη γωνία. Αυτός είναι ο χώρος που δουλεύεις; Σου αρέσει να απομονώνεσαι, υποθέτω.
Καθόλου. Γράφω εδώ, γράφω κάτω, παντού. Μπορεί να έχουμε κόσμο μέσα και εγώ να αποτραβηχτώ για λίγο και να κάτσω να γράψω. Είναι πολύ μέσα στην καθημερινότητά μου η μουσική.

Η μουσική σου έχει κάτι από τις μουσικές των κινηματογραφικών ταινιών...
Ο πατέρας μου είχε δικό του κινηματογράφο έξω από την Πάτρα, στην Κάτω Αχαΐα, εκεί που μεγαλώσαμε ­ σε όλη μας την παιδική ηλικία μπαινοβγαίναμε, πότε στο ταμείο, πότε στην καμπίνα. Κινηματογράφος και μουσική είναι οι παιδικές μου αγάπες. Η οικογένεια αγάπαγε την κλασική μουσική και εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου παιδάκι να σκαρφαλώνει στα δέντρα του κήπου με το βιολί ανά χείρας και να προσπαθεί να μιμηθεί το «κελάηδημα του πουλιού. Το βιολί ήταν το παιχνίδι μου, η χαρά μου. Και τα αδέλφια μου οι πρώτοι μου... συνάδελφοι, μια που λίγο μετά την παιδική μου ηλικία θυμάμαι το ταξίδι μας στον Καναδά, σε έναν διαγωνισμό για εφηβικές ορχήστρες.

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αφήσεις το επάγγελμα της σολίστ βιολιού, με το οποίο είχες ξεκινήσει την καριέρα σου;
Κάποια στιγμή αισθάνθηκα πως θέλω να γράψω μουσική, το έβρισκα πιο ενδιαφέρον, πιο δημιουργικό. Συνέβη σιγά σιγά αυτό, σταδιακά μέσα στη ζωή μου, σαν κάτι απόλυτα φυσικό. Γιατί όταν γύρισα από το Παρίσι δούλεψα σε ορχήστρες, σε ηχογραφήσεις, σε συναυλίες. Η σύνθεση, αυτό που κάνω τέλος πάντων, μου ήρθε πολύ χαλαρά, πολύ αργότερα.

Η πρώτη φορά που ασχολήθηκες με το τραγούδι πότε ήταν;
Στις αρχές του '90 μαζί με τον Παναγιώτη (Καλαντζόπουλο) κάναμε ένα δίσκο στη ΛΥΡΑ, όπου τραγουδούσε η Κρίστη Στασινοπούλου. Μετά ήταν ο «Αθώος Ένοχος» και πάλι μαζί με τον Παναγιώτη και τον Άρη Δαβαράκη, κι αμέσως μετά το «Μόνο ένα Φιλί» με στίχους της Ελένης Ζιώγα. Έχω κάνει κι ένα σάουντρακ με τη Νάνα Μούσχουρη για το σίριαλ «Αθήνα Θεσσαλονίκη».

Πώς γράφεις μουσική; Σου έρχεται ένα θέμα και κάθεσαι και το γράφεις; ή λες τώρα θέλω να κάνω έναν δίσκο που θα είναι έτσι και προσπαθείς να τον φτιάξεις;
Εγώ ζω με τη μουσική. Γράφω έτσι, επειδή το αισθάνομαι. Είναι από φόρτιση περισσότερο δική μου παρά από στόχους επαγγελματικούς.

Ο κάθε σου δίσκος ξεφεύγει από το «μέιν στριμ» της ελληνικής παραγωγής. Αυτό δεν προϋποθέτει μια διαφορετική αντίληψη για την παραγωγή;
Γι' αυτό που κάνω εγώ υπάρχουν πολλοί μουσικοί. Έχουμε πολύ καλούς μουσικούς στην Ελλάδα. Και δεν είναι και τίποτα «φοβερό» αυτό που έκανα. Κάποιες μελωδίες είναι. Προσπάθησα να βρω ένα δρόμο μέσα από τη φαντασία μου, τα βιώματά μου, την καθημερινότητά μου. Και να κάνω μια ενορχήστρωση που να ανταποκρίνεται σε αυτό που φανταζόμουν. Τίποτα φοβερό. Δηλαδή για εμένα το λέω αυτό, κατάλαβες; Αν έχεις λίγο φαντασία και ξέρεις τι κάνεις, πού πατάς, τα πάντα φαίνονται πιο απλά. Κι εγώ το μόνο πράγμα που πατάω καλά στα πόδια μου είναι η μουσική. Νιώθω ασφάλεια μεγάλη όταν γράφω μουσική.

Ακούγοντας κανείς τη μουσική σου δυσκολεύεται να πιστέψει ότι δεν είναι παραγγελία για κάποια συγκεκριμένη ταινία. Και σε κάποιες στιγμές μάλιστα μια «μεγάλη» ταινία, όπως λόγου χάριν «Τσάι στη Σαχάρα» ή «Άγγλος Ασθενής».
Αυτό δεν μπορώ να στο εξηγήσω εύκολα, αλλά είναι κάτι που συμβαίνει. Μπορεί να μην υπάρχουν παραγγελίες για ταινίες (εκτός από την Πολίτικη Κουζίνα φυσικά), εγώ όμως ζω πλάθοντας ιστορίες μέσα στο μυαλό μου. Μπορεί να πάω να πληρώσω τον ΟΤΕ για παράδειγμα κι αν έχει ουρά να πλάσω μια ιστορία για να περάσει η ώρα. Μ' αρέσει αυτό το παιχνίδι. Το έκανα πάντα από παιδάκι. Το ίδιο συμβαίνει κι όταν γράφω μουσική. Όταν κάθομαι στο πιάνο πολλές φορές ζω φανταστικά γεγονότα.

Είναι έντονα φορτισμένη συναισθηματικά η μουσική σου. Και το μόνο που δεν περιμένει κανείς είναι ότι ζεις τόσο κοντά στη Μεσογείων. Μάλλον «ταξιδεύεις» διαρκώς. Για να μην σου πω ότι ερωτεύεσαι κιόλας!
Ου, ζω μεγάλους έρωτες (γελώντας). Ούτε στο ξύπνιο μου.... Είναι ένα ωραίο «παιχνίδι» αυτό. Από μικρή είχα μια τάση να ψάχνομαι διαρκώς. Με τη ζωή μου, με τον εαυτό μου, με τους ανθρώπους. Ακόμη και όταν πηγαίνω για ύπνο, αν δεν υπάρχει μια «ιστορία» στο μυαλό μου δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είναι σα να μη λειτουργώ φυσιολογικά. Η κούραση δε από όλο αυτό το πράγμα που με φορτίζει φεύγει μόνο όταν πάω να κάνω κάτι μουσικά. Μετά αισθάνομαι σαν να αναπνέω άλλο οξυγόνο.

Πώς κρατιέται η ισορροπία μέσα στο σπίτι όπου ζουν δύο καλλιτέχνες (εσύ και ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος) ­ και μάλιστα δύο καλλιτέχνες που ασχολούνται με το ίδιο αντικείμενο. Ο ανταγωνισμός του ζευγαριού, που κατά τη γνώμη μου είναι δεδομένος, πολλαπλασιάζεται επί δύο;
Δεν υπήρχε ποτέ τέτοιο πρόβλημα στο σπίτι. Με τον Παναγιώτη γνωριζόμαστε πάνω από 20 χρόνια και ουσιαστικά προχωρήσαμε μαζί μέσα σ' αυτή τη δουλειά. Μουσικό τον γνώρισα και μουσικό με γνώρισε. Τον πρώτο μας δίσκο τον κάναμε μαζί. Και εξακολουθούμε να συνεργαζόμαστε όταν το θέλουν οι συνθήκες.

Και το μεγάλωμα των παιδιών ποιος το ανέλαβε όλα αυτά τα χρόνια;
Εγώ δεν σταμάτησα ποτέ τη δουλειά μου. Τότε μάλιστα δούλευα σαν μουσικός σε ορχήστρα. Δούλευα σε ηχογραφήσεις, ακόμη και σε μαγαζί τα βράδια, όταν τα παιδιά ήταν μικρά. Η επιθυμία να γράψω πράγματα δικά μου ήρθε σιγά-σιγά στη ζωή μου, από την εγκυμοσύνη του πρώτου παιδιού. Αλλά δεν «βγήκα» αμέσως προς τα έξω. Γενικά μπορώ να πω ότι τα παιδιά δεν εμπόδισαν σε τίποτα την εξέλιξη μου μουσικά, το αντίθετο μάλιστα. Βέβαια ο Παναγιώτης βοήθησε πολύ στο μεγάλωμά τους. Δεν ήταν απών.

Μετά την Πολίτικη κουζίνα έρχεται ο δίσκος με την Νατάσα Θεοδωρίδου και τώρα, σε εντελώς διαφορετικό μουσικό ύφος είναι η «Φωνή Αιγαίου» με τη μουσική σας για το ντοκιμαντέρ της Λυδίας Καρρά και την μαγική φωνή της Έλλης Πασπαλά...
Είναι μια ταινία για την καταστροφή του Αιγαίου, τα αυθαίρετα, τα απόβλητα, την άναρχη οικοδόμηση. Όχι όμως μόνο γι' αυτά. Διότι το ντοκιμαντέρ δείχνει και το υπέροχο ταξίδι στο Αιγαίο. Εκεί προσπάθησα κι εγώ να ταξιδέψω μέσα από τις μουσικές μου.

Δανείστηκες και νησιώτικα ηχοχρώματα για αυτόν τον δίσκο έτσι;
Αλλά προσπάθησα μέσα από δικές μου μελωδίες, αυτό να με πηγαίνει κάπου και να μου θυμίζει νησιά και Αιγαίο κι ένα ηλιοβασίλεμα σε ένα μπαλκόνι. Σ' ένα τέτοιο μπαλκόνι που κάθεσαι τις 15 μέρες των διακοπών, έχοντας πάρει μαζί σου τα αγαπημένα σου cd. Η Έλλη είναι φίλη χρόνων και ήθελα πολύ τη φωνή της γι' αυτό το σάουντρακ. Άλλωστε, θα ξανασυνεργαστούμε σύντομα, ετοιμάζουμε δίσκο μαζί. Έχεις συχνά μιλήσει για τα παιδικά σου χρόνια, δίπλα στον πατέρα σου που ήταν μηχανικός κινηματογράφου.

 Όλα αυτά τα χρώσταγες λοιπόν στην Ευανθία των παιδικών σου χρόνων;
Εντελώς. Όλα ξεκίνησαν από εκείνο το σινεμά στην Κάτω Αχαγιά. Κι εκεί έζησα μερικά από τα καλύτερα και δημιουργικότερα χρόνια της ζωής μου. Σ' αυτά το χρωστώ....