ΤΡΙΦΩΝΟ

(Ως3 - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2005)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ

Κυριακή μεσημέρι, Ο Κώστας Λειβαδάς συναντά την Ερωφίλη, τον Νίκο και τον Δημήτρη. Το Τρίφωνο. Μεταξύ τους, φίλοι, μιλούν για αυτό που αγαπούν. Τη μουσική. Ένα κασετοφωνάκι ηχογραφεί. για να καταθέσει τις απόψεις τους. 

Για αρχή θα ήθελα να μου πείτε ποια ανάγκη γέννησε το Τρίφωνο, τι σας έφερε κοντά τρία χρόνια πριν και πως συναρμολογηθήκατε;
Υφ. Πρωτότυπη ερώτηση αυτή, τι να σου πω.
Νικ. Συναντηθήκαμε αρχικά για να δουλέψουμε, να κάνουμε μια συνεργασία, και εφόσον κάναμε τα πρώτα βήματα ανακαλύψαμε πως ταιριάζουμε σε πολλά πράγματα και πως λειτουργεί μια ισχυρή χημεία ανάμεσά μας.

Προφανές είναι πως ήσασταν θαυμαστές  ο ένας του άλλου. Αλλά η πρώτη κίνηση από ποιόν έγινε;
Ερ. Εγώ έκανα την πρώτη κίνηση και τους βρήκα. Το να εμφανίζεσαι με μεγάλους τραγουδιστές, να λες πέντε τραγούδια και να βγάζεις ένα «μεροκάματο», δεν οδηγούσε πουθενά. Έτσι βρεθήκαμε με τον Χρήστο Παπαμιχάλη για να «γεννήσουμε» μια ιδέα, μήπως και συμβεί κάτι με σημαντικό λόγο ύπαρξης. Και με λίγα λόγια να οδηγήσει κάπου. Από εκεί και πέρα άρχισαν τα τηλέφωνα, η πρώτη συνάντηση με τα παιδιά και ακολούθησαν οι τρεις πρώτες εμφανίσεις στο «Αερικό».

Θα έλεγε κανείς πως όλο αυτό σας βρήκε σε μια εποχή που το ελληνικό τραγούδι έψαχνε μουσικούς με «ανησυχίες», και που υπήρχε πρόβλημα στο ελληνικό τραγούδι.
Νικ. Ακριβώς, έτσι είναι.
Υφ. Μα τι λέτε; Πάντα δεν έχει πρόβλημα το ελληνικό τραγούδι;

Δεν είναι έτσι ακριβώς. Γιατί για παράδειγμα το '97 και '98, ήταν μια διετία που ήταν λίγο πιο ανοιχτές οι πόρτες, πιο πολλές οι μουσικές σκηνές, ενώ η αμέσως επόμενη εποχή ήταν οριακή για να γίνει αυτό.
Υφ. Ο καλλιτεχνικός λόγος ήταν αυτός που μας ένωσε, και το λέω αυτό με όλη την ειλικρίνεια. Βλέποντας όλα αυτά τα μεγάλα σχήματα , τουλάχιστον σε μένα προσωπικά δεν έδωσε τίποτα, το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι προσπαθούν να γεμίσουν ένα μεγάλο χώρο αδειάζοντας τα «πούλμαν» απ' έξω.
Ερ. Για του λόγου το αληθές η δική μας η συνεργασία είχε το καλλιτεχνικό κίνητρο. Μη ξεχνάμε πως αρχικά, οικονομικά μας ισοπέδωσε! Το ρίσκο ήταν πολύ μεγάλο. Ενώ άλλοι σμίγουν για οικονομικούς λόγους, εμείς θέλαμε κάτι διαφορετικό σε σχέση με τη μουσική, με το πρόγραμμα αλλά και με τις φωνές μας. Ειλικρινά πάντως, αρχικά, ήταν πολύ δύσκολα οικονομικά τα πράγματα, ήταν ένα επιχείρημα.
Υφ. Νικ. Ερωφ. .Αυτοκτονίας!

Υπήρχε όμως και η ανταπόκριση του κόσμου, που σας γνώριζε και σας ξεχώριζε από πριν, ξεχωριστός ο καθένας στο είδος του, αλλά σε όλους υπήρχε και ένα κομμάτι κρυφό, αυτό του δημιουργού. 
Ερωφ. Η αλήθεια είναι πως οι τραγουδιστές συνήθως απλά βγαίνουν και τραγουδούν, οι δημιουργοί-τραγουδιστές στήνουν το πρόγραμμά τους και ψάχνουν τι μπορούν να βγάλουν όλοι μαζί με τις φωνές τους. Αυτό κάνουμε και εμείς

Γύρω από τις σπουδές που έχει κάνει ο καθένας, θέλετε να πείτε δυο λόγια;
Υφ. Εγώ δε λέω τίποτα.
Νικ. Περι ακαδημίας ο λόγος.
Υφ. Πάντως δεν κάναμε αυτές τύπου Fame Story, δηλαδή, η βυζαντινή μουσική και οι κλασσικές σπουδές που κάναμε δε χρησιμοποιούνται πουθενά και μάλλον είναι «άχρηστες».

Η ιστορία αυτή, που έχει να κάνει με ένα παιχνίδι, έχει κάνει ουσιαστικό κακό, έχει αλλοιώσει την εικόνα του τι σημαίνει πραγματικός τραγουδιστής και του τι σημαίνει πολιτιστικό σήμα μιας εκπομπής. Αλλά για να ριζώσει αυτό, προηγήθηκε και μια 20ετία με βασικό άξονα την ιδιωτική τηλεόραση, και τα τρομερά «εγκλήματα» των δισκογραφικών.
Νικ. Οι αθλιότητες γίνονται για να ζήσουν σε αυτήν κάποιοι άθλιοι άνθρωποι. Ξέρεις τι είναι αυτό που με ενοχλεί πάρα πολύ. Καθόμαστε εδώ και τόση ώρα, και μιλάμε για όλα αυτά τα σκουπίδια που ξερνάει αυτός ο μηχανισμός, ενώ εμείς απλά προσπαθούμε να κάνουμε τη μουσική που αισθανόμαστε όση καλύτερη μπορούμε. 

Το συζητάμε γιατί είναι εμπόδια στο να κάνουμε καλά τη δουλειά μας.
Νικ. Δεν αντιλέγω, αλλά κοίτα απλά να δεις τι γίνεται. Μας τραβάει ενέργεια από κάτι δημιουργικό

Η επαφή με τη δισκογραφία πως έγινε;
Ερωφ. Ήρθαν αυτοί! Αρχικά ήρθε ο Παντελής ο Θαλασσινός, που μας στήριξε από τη πρώτη στιγμή, μετά ο Γρηγόρης ο Ψαριανός και ο Δημήτρης Οικονόμου. Ο Ψαριανός μας παρότρυνε να ηχογραφήσουμε το «Χαράματα η ώρα τρεις» για μια θεατρική παράσταση, που δεν παίχτηκε τελικά αλλά εμείς είχαμε κάνει ήδη την αρχή μας.

Ποιος είναι ο τρόπος που δουλεύετε;
Νικ. Δεν υπάρχουν χωρισμένες αρμοδιότητες και τέτοια. Μια δική μου ιδέα μπορεί να δώσει κάτι στην Ερωφύλη και μια δική της στον Υφαντή. Έτσι πάει.
Υφ. Είναι γεγονός, πως δε θυμάμαι τι έχει βάλει ο καθένας σε κάθε τραγούδι. Όλοι μαζί από κάτι.
Ερωφ. Είναι συγκλονιστικό το πώς συμπληρώνει ο ένας τον άλλο στη δουλειά και τη δημιουργία. 

Η συνεργασία με τα Υπόγεια Ρεύματα. Πως προέκυψε;
Ερωφ. Υπήρχε ήδη η επαφή των Ρευμάτων με τον Δημήτρη. Πήγαμε και τους ακούσαμε αρχικά, και μας άρεσε πολύ η ιδέα μιας επικείμενης συνεργασίας. Ξεκινήσαμε χαλαρά, έως πολύ χαλαρά, τις πρόβες. Η κοινή συνισταμένη που έχουμε με τα Ρεύματα είναι πως όλοι μας αγαπάμε πολύ τη μουσική.
Υφ. Τα παιδιά (των Ρευμάτων) δεν μπαίνουν στα καλούπια της εποχής του μάρκετινγκ, είναι βασικό για μας. Τους ενδιαφέρει η μουσική και μόνο. Δεν βάζουν όπως και εμείς, πάνω απ' όλα τα χρήματα, και η κύρια ενέργεια δίνεται στο να βγαίνει καλό αυτό που κάνεις. 

Πως βλέπετε την εικόνα του ελληνικού τραγουδιού σήμερα, πως νιώθετε μέσα σε αυτή;
Ερωφ. Εμένα με έχει απογοητεύσει το τοπίο του ελληνικού τραγουδιού. Δεν είναι καλό, βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν αλλά τα Μέσα δεν το προβάλλουν αυτό.

Νιώθετε δηλαδή αμήχανα μέσα σε ένα τέτοιο τοπίο; Ή επιφυλακτικά;
Νικ. Αμηχανία όχι. Εγώ νιώθω πως έρχεται καινούργιος αέρας
Ερωφ. Εγώ πάλι νιώθω σαν να κάνω Αντίσταση!
Νικ. Εγώ αγαπώ τη μουσική. Κάνω κάτι διαφορετικό από αυτό που «πολυακούγεται». Αλλά γιατί να σπρώχνεται τόσο πολύ εκείνο; Αν περάσω σε εκείνη τη πλευρά θα τρελαθώ! 

Τα σχέδιά σας;
Υφ. Να κρατήσουμε την ομάδα
Ερωφ. Εφόσον έχουμε πράγματα να πούμε και να κάνουμε οι τρεις μας, να συνεχίζουμε
Νικ. Να κρατήσουμε.