ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Ως3 - ΙΟΥΛΙΟΣ 2004)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:  ΣΙΣΣΥ ΚΑΠΛΑΝΗ

Φρέσκο χιόνι... μεσ' το καλοκαίρι...
Πριν από ένα εξάμηνο ξεκίνησε το «στοίχημα» να μαζευτούν τα τραγούδια για το νέο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Ο Οδυσσέας Ιωάννου ανέλαβε να χτυπήσει άλλες πόρτες, από τις αναμενόμενες,  ν' ανοίξουν αμέσως, δηλαδή παλιότερων συνεργατών του Βασίλη. Όμως κι αυτές ανταποκρίθηκαν μετά χαράς. Έτσι μαζεύτηκαν τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη που καλοδέχτηκε από την αρχή την πρόταση, του Γιώργο Ανδρέου που επίσης ευχαρίστως ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και του Νίκο Ζούδιαρη, του Νίκο Ζιώγαλα, που ήταν ο πιο κοντινός του ίσως, του Μανώλη Φάμελλου που είχε ξανασυνεργαστεί με το Βασίλη λόγω της συναυλίας με έργα του Μίκη Θεοδωράκη στο Ηρώδειο και του Κώστα Λειβαδά. Και μετά ήρθε η Χαρούλα να προσθέσει το δικό της «μύρο» για έναν καλότυχο δίσκο.
(Οδυσσέας Ιωάννου: Τυχαία άκουσε η Χαρούλα από τον Αχιλλέα Θεοφίλου που είναι ο παραγωγός του δίσκου του Βασίλη το τραγούδι με τη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και τους δικούς μου στίχους, «Οι μέρες που δικάζουν». Της άρεσε πολύ και ζήτησε να το πει μαζί με το Βασίλη.)
Η καινούργια παρέα του Βασίλη κατάφερε να βγει ένας φροντισμένος σε όλα τα σημεία του δίσκος, με στιχάκια που έχουν ψυχή και μελωδίες που όλες τις υποστήριξε με όλη την αγάπη που έχει κρυμμένη μέσα του τόσα χρόνια ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου για τον ανώνυμο ακροατή του, πέρα από τη δεδομένη πείρα του.
Το «στοίχημα» έγινε το κοινό μυστικό μιας παρέας. «Εμείς κι ο Βασίλης κάνουμε ένα δίσκο». Δεν είμαστε οι μέχρι τώρα πιο κοντινοί του συνεργάτες, αλλά σίγουρα, είναι ο τραγουδιστής που τον θαυμάζουμε, καθ' ένας μας για άλλο λόγο τόσα χρόνια.
(Οδυσσέας Ιωάννου: Οι πρωτιές του δίσκου; Πρώτη φορά συνεργάζεται ο Βασίλης με τη Χαρούλα σε δίσκο, αλλά κι η Χαρούλα με τον Κραουνάκη. Επίσης ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με το Σταμάτη Κραουνάκη και τον Ανδρέου και το Ζούδιαρη, και το Φάμελο και το Λειβαδά και το Ζιώγαλα.)

Σταμάτης Κραουνάκης
Τηλέφωνο από τον Οδυσσέα Ιωάννου: Να κάνουμε έναν καλό δίσκο για το Βασίλη;
Μετά, μου έστειλε τους στίχους δυο τραγουδιών με e-mail.
Τα άφησα εκεί. Οι δουλειές που μας τρέχουν, βλέπεις.
Μερικούς μήνες μετά ο Οδυσσέας ξαναεμφανίστηκε.
-Τη Δευτέρα μπαίνουμε στο στούντιο.
-Την Κυριακή θα τα χεις, του είπα
Κι έτσι έγινε. Του πήγα μια κασέτα την Κυριακή στο Μελωδία.
-Το πρώτο μ' αρέσει, πρότεινα.
Λίγες μέρες μετά μου έλεγε ο Οδυσσέας.
-Το τραγούδι θα το πουν μαζί ο Βασίλης με τη Χαρούλα.
-Τέλεια! Αυτό ένιωσα κι αυτό είπα.
21 Απριλίου στο στούντιο. Ψιλόβρεχε. Κι εκεί μέσα μ' έναν περίεργο τρόπο όλοι μας, ο καθ' ένας με τον τρόπο του, κι αποτυπώθηκε αυτό, θάψαμε κάτι από τα κοινά μας νιάτα με τη λύπη της επίγνωσης και τη χαρά της στιγμής που όλοι εμείς, ο καθ' ένας με το ρόλο του, είμαστε εκεί, τώρα μαζί, υγιείς κι αποτυπωνόμαστε στο χρόνο με την αλήθεια πρώτο πλάνο.
Συγκινητικό. Ναι!
Κάπως έτσι μου έβγαλε την πρωτιά με τη Χαρούλα ο Οδυσσέας. Μεγάλη η χαρά μου. Και το αποτέλεσμα ένα ωραίο τραγούδι. Πάντα τέτοια. Ευχαριστώ Οδυσσέα!

Οι μέρες που δικάζουν
(Πιάνο - φωνή) Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης. Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου (Πιάνο: Γιώργος Ανδρέου).
«Έρχονται πια οι μέρες που δικάζουν
θα μετρηθούν τα ποσοστά μας
και θα τα βρούμε όλα μπροστά μας.»

Γιώργος Ανδρέου
Ο Βασίλης είχε έρθει πέρσι  στην Αστυπάλαια να δώσει μια συναυλία, κατόπιν λαϊκής απαίτησης. Αλήθεια! Είμαι καλλιτεχνικός διευθυντής εκεί και κάποια στιγμή στο τέλος του προηγούμενου Φεστιβάλ παιδιά ηλικίας 16-25 χρόνων είχαν μαζέψει υπογραφές ζητώντας μας να φέρουμε το Βασίλη Παπακωνσταντίνου για μια συναυλία.
Ήρθε πράγματι, κι ήταν πολύ καλή η συναυλία του. Κάπως έτσι γνωριστήκαμε. Αυτό το γεγονός συμπίπτει χρονικά με τις κουβέντες που έκανα με τον Οδυσσέα Ιωάννου να δώσω κάποια τραγούδια κι εγώ για το δίσκο του.
Τι να σου πω για το Βασίλη; Λαϊκός ήρωας μου ήταν, η πρώτη αίσθηση που είχαμε από ελληνικό ηλεκτρικό ήχο τότε, ήταν με το «Φοβάμαι». Είναι τόσο ειλικρινής, σ' αυτό που κάνει που αυτό «βγαίνει». Ένιωσα αυτός τον καιρό στο στούντιο τις αγωνίες του και το μυστικό των επιτυχημένων του εμφανίσεων. Έχει μια ιδιαίτερη αγωνία πώς θα φτάσει στον κόσμο κάθε τραγούδι του, αν θα αρέσει. Σέβεται το κοινό του!
Έτσι δικαιολογείται και η εκρηκτικότητα που έχει στις ζωντανές εμφανίσεις του.
Τώρα, μπορώ να πω πως είμαι στην αρχή της κατανόησης του ποιος είναι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Πραγματικά τη χάρηκα τη συνεργασία μου μαζί του και αληθινά το γιορτάσαμε το τραγούδι που του έγραψα.
(Οδυσσέας Ιωάννου: Είχαμε μαζευτεί στο στούντιο κι ακούγαμε όλοι μαζί τα τραγούδια που θα έμπαιναν στο δίσκο. Είχε φτάσει 12 και η ώρα, οπότε πριν φύγουμε λέει ο Ανδρέου σε μένα και το Βασίλη: Να σας παίξω ένα τραγούδι; Από ευγένεια δεχτήκαμε, αν κι είμαστε σκοτωμένοι.
Μόλις άρχισε να το παίζει στο πιάνο τρελαθήκαμε. Είναι πολύ ωραίο κομμάτι! Ένα άλλο που είχαμε αποφασίσει να μπει στο δίσκο με μουσική του Ανδρέου και στίχους δικούς μου αφαιρέθηκε αμέσως, για να μπει αυτό το τραγούδι του.)

Μη φοβάσαι
(Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Ανδρέου)
«Δεν μπορώ να σε ξεχάσω
πάει τέλειωσε.
Η ζωή μου η παλιά ξεθώριασε κι έλιωσε.»

Νίκος Ζούδιαρης
Απειλούσαμε καιρό ο ένας τον άλλο καιρό ότι θα συνεργαστούμε. Απλά δεν είχε προκύψει. Είμαι κατενθουσιασμένος από τη συνεργασία μου μαζί του. Γιατί πέραν του πολύ μεγάλου τραγουδιστή, γοητεύτηκα με το Βασίλη άνθρωπο. Εμένα με αφορά πολύ αυτό πάντα στη ζωή μου. Όταν κάποιος έχει και καλά στοιχεία εκτός από ταλέντο στέκομαι!
Ο Βασίλης πόσο μεγάλος τραγουδιστής είναι το ξέρουμε όλοι. Αλλά διαθέτει κι άλλα ψυχικά χαρίσματα. Να σου πω ένα παράδειγμα;
Όταν κάναμε την ακρόαση του δίσκου κι είμαστε όλοι οι συντελεστές του εκεί στο στούντιο έπεσε ένα στοίχημα στο διάλειμμα για κάποιο θέμα. Το στοίχημα αφορούσε χρήματα. Η ιδέα ήταν ενός τρίτου περαστικού από κει. Κι είδα το Βασίλη να ανησυχεί για τους ανθρώπους του και να προσπαθεί να το πάρει πάνω του, μέχρι να πληρώσει εκείνος για όλους. Δεν μπορείς να μη δοθείς σ' αυτόν τον άνθρωπο.
Είναι πολύ καλοκουρδισμένος καλλιτέχνης, έχει ερμηνευτική φόρμα, έχει ένταση μέσα του. Είναι έτοιμος για το όποιο όνειρο, να πέσει μέσα να καεί!
God bless America
(Στίχοι - Μουσική: Νίκου Ζούδιαρη)
«.God bless America μια στιγμή να στεγνώσει το αίμα
God bless America θα γλιτώσεις κι εσύ αν θα δεις την αλήθεια σαν ψέμα.»
Μανώλης Φάμελλος
Αυτό το τραγούδι που του έγραψα βγήκε από τα χέρια μας. Ήταν σαν μια ιδιωτική ηχογράφηση, στο στούντιο φυσικά, όπου έπαιξα δυο κιθάρες και τραγούδησε ο Βασίλης Είναι ένα τραγούδι που έγραψα στη Θεσσαλονίκη. Το Ντορέ είναι παραδοσιακά τόπος συνάντησης διαφόρων αλλοφρόνων, καφέ, εστιατόριο.
Συμπτωματικά περάσαμε μερικές μέρες μαζί πριν λίγο καιρό στη Σαλονίκη με το Βασίλη και έτσι πήρε το άρωμα του τραγουδιού. Μου άρεσε το αποτέλεσμα. Το τραγούδι που κάναμε βγήκε τελικά καλύτερο από τις προσδοκίες μου.
Στο Ντορέ
(Στίχοι - Μουσική: Μανώλης Φάμελλος)
«Στο Ντορέ πέφτει ψιλή βροχή
Κι  είναι ο κόσμος σαν κρύο δωμάτιο
Δεν περνάει ένα φως
Ούτε κάποιος γνωστός
Και αργεί να φωτίσει το αύριο.»

Νίκος Ζιώγαλας
Στο Συρμό, όπου εμφανιζόμουνα το χειμώνα τα Δευτερότριτα ερχόταν συχνά ο Βασίλης και κάποια στιγμή μου ζήτησε ένα τραγούδι. Ανήκουμε στην ίδια γενιά, τον ήξερα, τον καταλάβαινα, λόγω όμοιου παρελθόντος που κάνει όμοιες και τις ψυχές που λέει κι ο ποιητής. Του πήγα λοιπόν, τρία τέσσερα τραγούδια, αλλά διάλεξε κι αυτός αυτό που είχα σκεφτεί κι εγώ πως του πάει.
Βρέθηκα στο στούντιο μαζί του και συνεργαστήκαμε για τη μορφή που θα έπαιρνε το τραγούδι. Μετά το άκουσα τελειωμένο, και μου άρεσε.
Ήταν αυτό που πίστευα πως ταιριάζει για το Βασίλη. Είναι ένα ροκαμπίλι, ένα ροκ για το Μπίλι δηλαδή.
Θα περιμένω να 'ρθεις
(Στίχοι - Μουσική: Νίκος Ζιώγαλας)
«Θα περιμένω να φανείς από μακριά
Στην άκρη του γιαλού
Στα φώτα του σταθμού.»

Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Η ιδέα ήταν να τραγουδήσω συνθέτες που δεν είχα ξανατραγουδήσει. To πείραμα πέτυχε. Μαζεύτηκαν όλοι αυτοί που βρίσκονται στα σημερινά μουσικά πράγματα και μου 'δωσαν τραγούδια τους. Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν για μένα, δεν ήταν κανένα στο συρτάρι κανενός.
Αντιμετώπισα,  είναι αλήθεια, τη δυσκολία να ελιχθώ στην προσωπικότητα του καθενός, όσον αφορά τις μελωδίες και τους στίχους του. Φαίνεται όμως πως ανέκαθεν μου ταίριαζε η πολυφωνία και να που τώρα αυτό έγινε πράξη.(Σ.Σ. Συμπληρώνει γελώντας ανοιχτόκαρδα, όπως το συνηθίζει.)
Ο δίσκος έχει μια ομοιομορφία λόγω της ερμηνείας μου, που πιθανά είναι σαφής και δεδομένη με τα χρόνια (Σ.Σ. Γνωστή η σεμνότητά του Βασίλη), έτσι τα τραγούδια δε μοιάζουν να είναι διαφορετικών δημιουργών.
Είχα τραγουδήσει το 1977 τραγούδι της Χαρούλας και να που τώρα βρισκόμαστε μαζί στο ίδιο τραγούδι. Πώς έρχονται τα πράγματα, είδες!
Σημαντικό ρόλο στο αποτέλεσμα έχει παίξει το νέο αίμα μουσικών κι ενορχηστρωτών που συνεργάστηκαν στο δίσκο, ο Γιάννης Κωσταντινίδης, ο Δημητρης Μπαρμπαγάλας, ο Τρύφωνας Κουτσουρέλης,  έδωσαν το καλύτερο τους γι' αυτά τα τραγούδια. Είναι μοναδικό το πάντρεμα ηλεκτρονικής και σύγχρονης μουσικής σε όλα σχεδόν τα κομμάτια.
Ο Γιάννης Κωσταντινίδης, να σκεφτείς,  πήγε στο Ρέθυμνο έγραψε τη λύρα που έπαιξε ο φίλος του ο Μπικάκης, την έφερε και την πρόσθεσε στο τραγούδι «Πώς να σωπάσω» του Σταύρου Ξαρχάκου που μου άρεσε και συμπεριέλαβα στο δίσκο.
Α, επίσης ένα βράδυ άκουγα Μελωδία οπότε άκουσα στην εκπομπή του Κορτσέλη ένα τραγούδι με τη Μίνα. Μ' άρεσε πάρα πολύ. Πήρα αμέσως τον Οδυσσέα να μου το βρει και στη συνέχεια να γράψει στίχους για να το πω κι εγώ. Είναι το «Σ' αγαπάω ακόμα».
Υπάρχουν και δυο τραγούδια δικά μου μέσα στο δίσκο, έχω γράψει τη μουσική τους σε στίχους  της Μαριανίνας Κριεζή το ένα και του Κλεφτογιώργου το άλλο.
Κι αν με ρώταγες ποιο τραγούδι μου πάει περισσότερο, θα σου έλεγα: Τα έργα τέχνης είναι μοναδικά και ανεπανάληπτα και από τους ίδιους τους δημιουργούς τους.

 Το «στοίχημα» πέτυχε. Έτσι είναι. Βλέπεις, έναν σημαντικό καλλιτέχνη όλοι σπεύδουν να τον αγκαλιάσουν και καλοδέχονται μια συνεργασία μαζί του. Άσε που και η πιο ετερόκλητη παρέα δημιουργών μπορεί να ενθουσιαστεί με τα υλικά φωνής και ψυχής του Βασίλη και να γράψει ιστορία παρέα του.
Πάντα τέτοια, βρε παιδιά!