ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Ως3 - ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2003)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΟΛΓΑ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ

 

30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ

Δεν μπαίνει καν θέμα αν κουράστηκα ή όχι. Είναι σαν να μου λέει κάποιος «κουράστηκες να ζεις». Είναι τρόπος ζωής μου αυτό το τραγούδι. Δεν κουράστηκα να ζω. Θα ζω έντονα γιατί είμαι των άκρων και θέλω το μάτι μου να είναι όπως των νέων παιδιών, των παιδιών της Ελλάδας όμως που το μάτι τους είναι ζωντανό, γυαλίζει.
Χαίρομαι γιατί κινούνται οι νέοι. Θέλουν να τους παρουσιάσουν πότε ως χούλιγκανς, πότε ως αναρχικούς, πότε ως μαλιάδες, πότε ως κωλόπαιδα γιατί αυτό τους βολεύει. Θέλουν να τους απομονώσουν, όμως δεν θα τα καταφέρουν.
Τελειώνοντας την κουβέντα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που τώρα ξεδιπλώνεται στις σελίδες μπροστά σας, μια μόνο σκέψη γλίστρησε από το μυαλό μου «είναι δύσκολο να παίρνεις συνέντευξη από έναν rock star».
Το «αστέρι» από τα καμαρίνια του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου ανέβηκε στη σκηνή να συνεχίσει την πρόβα κι εγώ πήγα σπίτι να ξαναπιάσω την ίδια ακριβώς κουβέντα με το κασετοφωνάκι και με τον υπολογιστή. Όταν έφτασα στο τέλος της κασέτας,
άκουσα ξανά τα λόγια μου και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου να γελάει...

Τα τριάντα χρόνια ήταν μια καλή αρχή. Γενέθλια, γιορτή, συναυλία στο Θέατρο Πέτρας που συνοδεύτηκε από την έκδοση του CD (διπλό). Θέλω να ρωτήσω αν μέσα στα γενέθλια γίνεται απολογισμός;
Απολογισμός των πεπραγμένων σε μια καλλιτεχνική πορεία δεν μπορεί να γίνει γιατί θα μοιάζει σαν να τελείωσε αυτή η πορεία. Το θέμα είναι τι εφόδια παίρνει κανείς από αυτά τα προηγούμενα χρόνια. Πώς τα χρησιμοποιεί προκειμένου να συνεχίσει γιατί ήδη σε πληροφορώ νιώθω ότι τώρα αρχίζω κι αυτό συμβαίνει κάθε φορά κι όπως αναφέρω και μέσα στο CD τα τριάντα χρόνια ήταν μια καλή αρχή κι όταν θα μεγαλώσω ελπίζω να γίνω καλός τραγουδιστής.
Σκέφτομαι τι έχω κάνει και μου φαίνονται πολύ λίγα. Τα 620 τραγούδια που έχω τραγουδήσει, όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο, μου φαίνονται λίγα. Θέλω να τραγουδήσω άλλα τόσα. Εκείνο που έχω αποκομίσει όμως, το πιο σημαντικό από όλα, είναι η επαφή που έχω με το κοινό από τη μια μεριά, είναι ότι πιο πολύτιμο. Και από την άλλη, η επαφή μου κι εν τέλει η φιλία μου με πολύ σημαντικούς και σπουδαίους ανθρώπους που γνώρισα των τεχνών και των γραμμάτων. Και βέβαια πέρασα μια ζωή όλων των χρόνων της ζωής μου μέχρι τώρα, όχι μόνο αυτών των τριάντα αλλά και πιο πριν γιατί αυτό ήθελα να κάνω από μικρός, έντονα συναισθηματική, μια ζωή με συναισθηματική παλίρροια αλλά σε πολύ μεγάλη ένταση. Είμαι τυχερός που έζησα μια τέτοια ζωή μέχρι τώρα και θέλω να είμαι τυχερός να συνεχίσω.

Θέλω να επιμείνω στον απολογισμό όχι γιατί η διαδρομή έχει τελειώσει αλλά γιατί σε μια πορεία τριάντα χρόνων θα πάρθηκαν κάποιες λάθος αποφάσεις ίσως ή έπρεπε να γίνει κάτι που δεν έγινε.
Είμαι από εκείνα τα τυχερά άτομα που ξεκίνησαν με Θεοδωράκη και Λοίζο. Δεν μπορούσε να γίνει κάτι καλλίτερο για έναν τραγουδιστή που ξεκίναγε το '74 την δισκογραφία του. Λέω τυχερό άτομο γιατί πέρα από την φιλοδοξία -όχι την ματαιοδοξία είχα και θέση και άποψη για τα πολιτιστικά πράγματα κι απ' ό,τι φαίνεται είχα και αισθητική.
Όμως στη βάση μιας φιλοδοξίας που ενυπάρχει σε όλους μας ίσως να είχα κάνει και πράγματα, αν δεν ξεκινούσα με αυτούς τους δυο μεγάλους συνθέτες, που θα τα θεωρούσα συμβιβαστικά προκειμένου να αναγνωριστώ πιο γρήγορα ή ο, οτιδήποτε άλλο. Δεν μου έτυχε για αυτό και ξαναλέω ότι είμαι τυχερός. Ξεκίνησα με αυτά που λάτρευα. Από εκεί και πέρα, όντας γνωστός και με πολλές πωλήσεις-υπερβολικές πωλήσεις από το ξεκίνημα κιόλας, είχα το «πάνω χέρι» εγώ.
Ότι επέλεξα από τότε μέχρι σήμερα είναι δική μου επιλογή. Δεν βρέθηκα ποτέ στην ανάγκη να υπακούσω σε κάποιες απόψεις της εταιρείας που με ήθελε πιο εμπορικό με λαϊκά τραγούδια των διαφόρων εποχών κάθε φορά κλπ. Το «όχι» το δικό μου ήταν τέτοιο που δεν επέμενε η εταιρεία  να μου το κάνει «ναι» γιατί ήξερε ότι έτσι κι αλλιώς «αυτός πουλάει  ότι και να τραγουδάει πουλάει, οπότε ας τον αφήνουμε να επιλέγει αυτός».

Πάνω σε αυτό που λέτε, βλέπω πάρα πολλά νέα παιδιά που βρίσκονται σε αυτό το δίλημμα του «να συμβιβαστώ προκειμένου κάποτε να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω». Τι θα λέγατε σε αυτά τα παιδιά;
Το κατανοώ. Είναι μια σκέψη. Δεν ξέρω τι θα τους έλεγα. Εγώ, σου είπα, δεν ξέρω αν θα είχα κάνει συμβιβασμούς αν μου τύχαιναν, απλώς δεν μου έτυχαν. Το μόνο που έχω να τους πω είναι ότι κι αν κάνουν τουλάχιστον να το κάνουν πάρα πολύ καλά.

Ας σταθούμε λίγο στο ξεκίνημα.
Στην ουσία το κοινό με έμαθε το '74 με Θεοδωράκη και Λοίζο συγχρόνως, αμέσως μετά την πτώση της χούντας. Ήδη βρισκόμουν στο εξωτερικό, είχα μια αντιδικτατορική στάση έμπρακτη -μην φανταστείς τίποτα το σπουδαίο, απλώς τραγουδούσα για τους Έλληνες στο εξωτερικό.

Πού ήσασταν ακριβώς;
Στην Γερμανία. Εκεί βρήκα τον Θεοδωράκη, τον γνώρισα και γυρίσαμε στην μεταπολίτευση κι έτσι μπήκα στην δισκογραφία μαζί του και συγχρόνως ζήτησα να γνωρίσω και τον Μάνο Λοίζο. Κι έτσι ξεκίνησε αυτή η πορεία που είναι γνωστή στον κόσμο δισκογραφικά τουλάχιστον.

Θα ήθελα να δούμε με το δικό σας βλέμμα και όχι με αυτό των κάποιων ειδικών μουσικολόγων, μουσικοκριτικών κ.α. τον σταθμό ή τους σταθμούς αυτής της πορείας.
Οι σταθμοί οποιασδήποτε πορείας, οποιουδήποτε καλλιτέχνη μέσα στον χρόνο δεν αναγνωρίζονται την στιγμή που γίνονται αλλά μετά από κάποια χρόνια. Τα τραγούδια αναγνωρίζονται μετά από πάρα πολλά χρόνια από την διάρκεια τους σε συνδυασμό με την αγάπη που έχει γι' αυτά ο κόσμος και τα έχει βάλει μέσα στην καρδιά του. Μόνο ο χρόνος και το κοινό είναι ο τελικός κριτής. Οι υπόλοιποι είναι γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν ή γιατί μισούν ή γιατί είναι ματαιόδοξοι ή γιατί δεν τα έχουν καλά με τον εαυτό τους επειδή άλλο ήθελαν να κάνουν κι άλλο τους βγήκε. Δεν δέχομαι την κριτική στην τέχνη. Να πάει να κάνει ο κριτικός τέχνη αν θέλει. Άλλωστε είναι φασισμός. Δεν μπορεί να σου λέει τι είναι καλό και τι δεν είναι. Η τέχνη είναι ελεύθερη, δεν έχει όρια και περιθώρια. Ο μόνος κριτής είναι η διαχρονικότητα ενός έργου τέχνης κι η κλασικοποίηση του αργότερα.

Ποιοι είναι λοιπόν για σάς οι σταθμοί;
Στην προσωπική μου πορεία, οι σταθμοί ήταν η συνάντηση μου με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν ήταν κάποιο τραγούδι του Θεοδωράκη ήταν ο ίδιος, ο ίδιος ο Λοίζος, ο Μικρούτσικος, ο Άσιμος, ο Αλκαίος, ο Τριπολίτης, ο Κροκίδης και πάρα πολλοί ακόμη.
Επίσης, η πιο άμεση σχέση μου με τους ποιητές, είτε βρίσκονταν εν ζωή είτε όχι. Για παράδειγμα τον Καρυωτάκη ή τον Καββαδία που έχω τραγουδήσει. Ήξερα απ' έξω τα ποιήματα τους αλλά για να τους τραγουδήσεις, να τα αποδόσεις είναι μια καινούργια γνωριμία μαζί τους. Έτσι μπορώ να πω ότι παρ' όλο που δεν ήταν στη ζωή τους έχω γνωρίσει και αυτούς. Και είμαι σίγουρος πως αν ήταν στη ζωή θα ήμασταν φίλοι.

Κάποιος ή κάποιοι άνθρωποι στο ξεκίνημα θα πρέπει  να ανέδειξαν όλο αυτό που έχετε μέσα σας, να το έβγαλαν σαν αίσθημα, σαν φωνή, σαν τεχνική.
Όχι, συμπάθησε με για τον εγωισμό -πώς να τον πω- κανείς δεν με βοήθησε ή εκείνοι που με βοήθησαν το έκαναν ερήμην τους. Είναι από τους Beatles, τους Jethro Tull, τους Animals μέχρι τον Μπιθικώτση τραγουδιστικά. Είναι μια σαλάτα μαζεμένων εμπειριών. Έτσι γίνεται, διαμορφώνεις την δική σου αντίληψη και αισθητική και πάνω σ' αυτήν βαδίζεις. Ξέρω από πού έρχομαι γι' αυτό κι ίσως φαίνεται σαν να ξέρω που πάω χωρίς όμως να είναι στόχος αυτό. Ο τρόπος που πάω είναι στόχος. Είναι η σχέση αλήθειας που θέλω να έχω με το υλικό που τραγουδάω. Αυτός είναι ο στόχος, δηλαδή να εκφράζομαι μέσα από αυτό. Καμιά φορά μου λένε «έχεις προσφέρει πολλά και σ' ευχαριστούμε κι ευτυχώς που υπάρχεις κι εσύ και δίνεις στον κόσμο». Δεν είναι έτσι, για μένα το κάνω. Δεν τραγουδάω για κανέναν άλλο αλλά εγώ είμαι αυτή η προσωπικότητα που είμαι, ένας ανήσυχος άνθρωπος, ένας ενεργός πολίτης, ένας θυμωμένος πολλές φορές, ένας ερωτευμένος άλλες φορές, ένας απογοητευμένος ίσως κάποιες άλλες.

Οι καλλιτέχνες, οι πνευματικοί άνθρωποι αρθρώνουν σήμερα λόγο;
Βεβαίως. Μόνο που έχει οργανωθεί τόσο γερά το σύστημα και φιμώνει τον λόγο, αποκρύπτοντας τον και αντικαθιστώντας τον με μαϊμού. Γίνονται εκδηλώσεις, εκθέσεις ζωγραφικής, εβδομάδες κινηματογράφου, τραγούδια καταπληκτικά. Το σύστημα με τον ιμπεριαλισμό των μέσων επικοινωνίας και με τον πληθωρισμό του κατάφερε πια να εγκλωβίσει το κοινό μέσα στα δικά του ενδιαφέροντα που είναι η διαφήμιση των προϊόντων τους και τίποτα άλλο. Αλλά για να αγοράσει κανείς τα προϊόντα τους θα πρέπει και πνευματικά να είναι κάπως ανάπηρος. Θέλουν να είναι τυφλοί καταναλωτές. Υπάρχει οργασμός από έργα τέχνης απλώς δεν θα τα βρεις στα μέσα ενημέρωσης και δυστυχώς σήμερα ενημερωνόμαστε μέσα από αυτά.

Είστε απογοητευμένος.
Από αυτό, ναι. Κυρίως από την τόση αποδοχή που έχει το κοινό. Δεν το περίμενα. Όταν πρωτοήρθαν αυτά  τα reality, για παράδειγμα,  περίμενα ο Έλληνας να αντιδράσει, να γυρίσει την πλάτη. Λείπει η ελευθερία. Παλιότερα ήμασταν πιο ελεύθεροι. Δεν είμαστε σήμερα από την στιγμή που σου δίνουν τα όρια που θα κινηθείς. Παλιότερα ήταν πιο ορατός ο εχθρός. Τώρα που κρύβεται και καμουφλάρεται τόσο όμορφα και μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου, μέσα στην μοναξιά κοντεύεις να τρελαθείς κι αναγκαστικά ανοίγεις το «κουτί» τους και βλέπεις ότι εκείνοι θέλουν.

Μήπως οι καλλιτέχνες πρέπει να δυναμώσουν την φωνή τους;
Οι καλλιτέχνες δεν είναι μάγοι, ούτε δάσκαλοι. Μόνο να τραγουδήσεις ειλικρινά τον εαυτό σου είναι πολιτική πράξη. Αυτό φτάνει. Την αγανάκτηση μου τραγουδάω και έχει αντίκρισμα. Σ' αυτή την φωλιά βρίσκουν κι άλλοι φωλιά. Δεν λύνει κανένα πρόβλημα το τραγούδι, απλώς ευαισθητοποιεί ή δίνει κουράγιο στους ήδη αγωνιζόμενους.

Μετά από τριάντα χρόνια έχετε κουραστεί σε αυτό το είδος τραγουδιού, το κοινωνικοπολιτικό;
Δεν μπαίνει καν θέμα αν κουράστηκα ή όχι. Είναι σαν να μου λέει κάποιος «κουράστηκες να ζεις». Είναι τρόπος ζωής μου αυτό το τραγούδι. Δεν κουράστηκα να ζω. Θα ζω έντονα γιατί είμαι των άκρων και θέλω το μάτι μου να είναι όπως των νέων παιδιών, των παιδιών της Ελλάδας όμως που το μάτι τους είναι ζωντανό, γυαλίζει. Χαίρομαι γιατί κινούνται οι νέοι. Θέλουν να τους παρουσιάσουν πότε ως χούλιγκανς, πότε ως αναρχικούς, πότε ως μαλιάδες, πότε ως κωλόπαιδα γιατί αυτό τους βολεύει. Θέλουν να τους απομονώσουν, όμως δεν θα τα καταφέρουν γιατί οι νέοι κάνουν παρέες. Ξέρεις τι κάνουν; Δεν μπορούν να χωνέψουν πώς γίνεται οι νέοι να μην μένουν μέσα και να βλέπουν τηλεόραση και να έχουν ακόμα μεγαλύτερη θεαματικότητα, γιατί οι νέοι είναι αγοραστικό κοινό. Αυτοί όμως τους κλείνουν την πόρτα και βγαίνουν από το σπίτι. Αυτό είναι το σπουδαίο, να μην κάτσεις μπροστά στο «κουτί».

Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, λένε «πάμε να δούμε τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, να τραγουδήσουμε, να εκτονωθούμε να πούμε όλα όσα θα λέγαμε με την παρέα μας μέσα από το στόμα του Βασίλη». Όταν όμως μια μουσική σκηνή αναγκαστικά λόγω υποχρεώσεων ανεβάζει το εισιτήριο πώς μπορούν αυτά τα παιδιά να αντεπεξέλθουν;
Εδώ (εννοώντας το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο) φέτος για παράδειγμα θα είναι 15 ευρώ. Νομίζω ότι είναι φριχτά λίγα κι αυτό γιατί εγώ δεν πληρώνομαι. Το θέμα είναι τι γίνεται με τους άλλους χώρους. Όταν εδώ σου λένε ότι χρειάζονται 5.000 δρχ. για να πιεις ένα ποτό κι εκεί δεν «καθαρίζεις» κάτω από 50.000 δρχ. τώρα πια;

Θυμώνετε με τους συναδέλφους σας που το κάνουν αυτό, που το ακολουθούν;
Όχι. Είναι δικό τους θέμα. Είναι θέμα συνείδησης. Δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να είναι όλοι συνειδητοποιημένοι. Καμιά φορά νευριάζω με τον κόσμο, που σου είπα πριν, όχι ξεχωριστά με τους συναδέλφους. Οι τραγουδιστές, δεν έχω απαίτηση να έχουν μια συνείδηση προοδευτική ή αριστερή. Βλέπεις δυστυχισμένα παιδιά στο μέλλον -ευτυχισμένα για λίγο τώρα- και μιλάω για τα παιδιά των realities, σκέφτεται κανείς μετά από την τόση δόξα που τους έχουν προσδώσει τι θα κάνουν. Πώς θα βγουν πέρα συναισθηματικά;

 Ίσως αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να λύσουν το επαγγελματικό τους..
Ποιο επαγγελματικό; Αφού τους εκμεταλλεύονται φριχτά. Αυτά τα παιδιά δεν πρεσβεύουν κανένα στοιχείο τέχνης. Λοιπόν, τι θα επενδύσουν μετά, τι θα κάνουν;
Αυτό υπάρχει και στο τραγούδι. Τους αναδεικνύουν από την μια στιγμή στην άλλη γιατί είναι ωραία παιδιά, κυρίως κορίτσια. Είναι φριχτό. Είναι στυγνή εκμετάλλευση του συστήματος απέναντι σ' αυτούς τους ανθρώπους γι' αυτό τους βλέπω με συμπάθεια και με κατανόηση.

Μιλήσατε πριν για τις παρέες, γίνονται ακόμα παρέες;
Φυσικά! Εγώ που κάνω παρέα με νέα παιδιά έχω να αντιπαραθέσω σε εσάς ότι από την στιγμή που μεγαλώσατε χάσατε και την ζωντάνια σας. Εμείς λοιπόν, οι πιτσιρικάδες ζούμε πολύ καλά. Τσακωνόμαστε, φωνάζουμε, βγαίνουμε στους δρόμους κλπ., εσείς χασμουριέστε στον καναπέ.

Πριν έρθω εδώ να μιλήσουμε και όλο το πρωί σκεφτόμενη ότι θα συναντήσω τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου μου ήρθε πάλι μια γνωστή σε μένα εικόνα στο μυαλό. Σας φαντάζομαι να κάνετε μια διεθνή καριέρα. Το σκεφτήκατε ποτέ;
Είδες τι είπες; Είπες καριέρα, τη λέξη που απεχθάνομαι γιατί πράγματι μια προσπάθεια να επικρατήσεις σε όλο τον χώρο είναι καριέρα. Γελάω με αυτό γιατί περνά πάρα πολύ καλά με αυτό που κάνω. Αν θα έκανα καριέρα θα έπρεπε να απαρνηθώ τον τρόπο που ζω. Η καριέρα σου τρώει όλη σου τη ζωή. Δεν την πουλάω την ζωή μου, την κρατάω για μένα, την οικογένεια μου και τους φίλους μου.

Αν γυρνάγαμε τώρα στο παρελθόν να πάρουμε κάποιες στιγμές φωτεινές, ποιες θα παίρναμε;
Φωτεινές στιγμές είναι τα συναισθήματα που θυμάμαι ακούγοντας για πρώτη φορά κάποιο τραγούδι από αυτά που έχω τραγουδήσει ή τραγούδια που δεν έχω τραγουδήσει εγώ. Ανατρίχιασμα! Να ακούω οίζο και να λέω «πώς γίνεται να έγραψε τέτοιες μελωδίες» και να χαίρομαι που υπήρξε ο Λοίζος,  τον έχω για παράδειγμα και να λέω «αν δεν γράφω και εγώ κάτι τόσο σημαντικό, μήπως δεν πρέπει να γράφω»; Αλλά κάθε έργο τέχνης είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο άρα και μη συγκρίσιμο.

 Όταν ακούτε τραγούδια «πίστας».
Ωραία τραγούδια έχει και η «πίστα», τα ακούς και θες να σηκωθείς να χορέψεις. Όταν άκουγα πάντα «θ' ανέβω και τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό» ήθελα πάντα να το χορεύω.

Ναι. Τραγούδια «πίστας»  εννοώ τα λεγόμενα «σκυλάδικα».
Εκεί, υπάρχει ένα 2% περίπου που είναι πραγματικά πολύ καλά τραγούδια γιατί κάποιοι άνθρωποι μεγάλωσαν μ' αυτό και βγάζουν την αλήθεια στη δική τους την μεριά. Είναι αυθεντικά. Επίσης, σ' αυτούς τους χώρους θα βρεις και πολύ σπουδαίους τραγουδιστές. Οι τραγουδιστές είναι πολύ καλλίτεροι από τα τραγούδια βέβαια. Τώρα ο τραγουδιστής είναι απλώς ένας τραγουδιστής ή μια καλλιτεχνική οντότητα; Εκεί έχω τις ενστάσεις μου. Φοβερές φωνές όμως.

Θα τραγουδούσατε ποτέ με κάποιον από αυτούς μαζί;
Βεβαίως. Θα το έκανα και θα το κάνω.

Δεν το έχετε κάνει πάντως μέχρι τώρα.
Δεν έχει τύχει. Ας πούμε, θα ήθελα να τραγουδήσω ένα τραγούδι με τον Πάριο. Δεν τον τοποθετώ στα σκυλάδικα αλλά σαφώς κινείται σε έναν χώρο άλλο από τον δικό μου. Δεν μπορείς να μην υποκλιθείς σ' αυτήν την απίστευτη ικανότητα την τραγουδιστική και σ' αυτή την φωνή.

Μια και μιλάμε για συνεργασίες, με τον Μάνο Χατζιδάκι πώς και δεν βρεθήκατε ποτέ;
Για καθαρά πρακτικούς λόγους. Μου είχε πει να κάνουμε μια δουλειά μαζί και μάλιστα να την βλέπαμε με μια δική μου ενορχηστρωτική ματιά και μαζί με τον Νίκο Κυπουργό. Θα την βγάζαμε στον Σείριο, δική του εταιρεία γενικού καλλιτεχνικού περιεχομένου.          Δεν μ' άφησε η εταιρεία να το κάνω. Μου λένε το ανήκουστο «πες του να έρθει εδώ να το κάνετε». Είπαμε, λοιπόν, να περιμένουμε να τελειώσει το τότε συμβόλαιο μου κι έπειτα να το κάναμε στον Σείριο. Κι εκεί δεν προλάβαμε, «έφυγε».

Θα είχε καινούργια τραγούδια;
Ναι και κάποια παλιά που θα τα διασκευάζαμε.

Θα θέλατε να δοκιμάσετε έναν άλλο ήχο από αυτόν που συνηθίζετε, εννοώ τον ηλεκτρικό. Για παράδειγμα να κάνατε μια δουλειά με ορχήστρα, με φυσικά όργανα.
Οι σκέψεις μου κι οι ευαισθησίες μου έτσι κι αλλιώς είναι τέτοιες που εκφράζονται ποικιλοτρόπως τραγουδιστικά. Θα αισθανόμουν περιορισμένος να κάνω μια εμφάνιση κι έστω για μια στιγμή να μην βγάλω τα απωθημένα μου. Πώς θα τα βγάλω; Γι' αυτό και νομίζω ότι καλό είναι να περισωθεί αυτή μου η ανάγκη. Θα ήθελα όμως να κάνω και μια παράσταση σαν κι αυτή που λες, απλώς έχω καιρό μπροστά μου.

Με ποιους στίχους που έχετε τραγουδήσει θα θέλατε να κλείσουμε αυτή την κουβέντα;

«Όσα τραγούδια και να γράψω
πάλι τον ήχο σου θα ψάξω
κι όση αγάπη σου  'χω στείλει
είναι από μένα τον Βασίλη» !!!