Απολαύστε υπεύθυνα


 

 

Πάμε Θέατρο


 

Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ

Δον Ζουάν-Πλατόνωφ Βυσσινόκηπος Ιβάνοφ Οι τρεις αδελφές Ο θείος Βάνιας


Δον Ζουάν-Πλατόνωφ του Άντον Τσέχωφ

Platonov by Anton Pavlovich Chekhov (1881)
Έργο μεγάλης διάρκειας (3:44:40)

Σκηνοθεσία: Μήτσος Λυγίζος
Μετάφραση και ραδιοφωνική προσαρμογή: Νίκου Γκάτσου
Μουσική επιμέλεια: Σπύρος Σκιαδαρέσης
Επιμέλεια ήχων: Δανάη Ευαγγελίου
Ρύθμιση ήχου: Στέφανος Ευαγγελίου
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί:
Γιώργος Νέζος, Νίκος Χατζίσκος, Πέτρος Φυσούν, Αλέκα Κατσέλη, Κάκια Αναλυτή, Παντελής Ζερβός, Φοίβος Ταξιάρχης, Μιχαήλ Μαραγκάκης, Αντιγόνη Βαλάκου, Μάνος Κατράκης (Μιχαήλ Πλατόνωφ), Γιάννης Αργύρης, Ελένη Ρήγα, Κώστας Ρηγόπουλος, Κώστας Μπάκας, Νόντας Καστανάς, Μαρίκα Κοτοπούλη, Γιώργος Πλούτης, Σπύρος Καλογήρου, Γιώργος Νέζος.
Ηχογράφηση 1964
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Δον Ζουάν-Πλατόνωφ του Άντον Τσέχωφ
Διάρκεια: 3:44:40

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.

Yπόθεση:
Το τέλμα έχει απλωθεί στα σαλόνια και στις ψυχές αυτών των ξεπεσμένων γαιοκτημόνων της προεπαναστατικής Ρωσίας, οι οποίοι, αφού ξετίναξαν περιουσία και ιδανικά σε πιοτό και κακοδιαχείριση, περιμένουν αδρανείς, αλλά λαλίστατοι και ερωτύλοι τη λύτρωση σε κάποιο «μεγάλο μπαμ» που (για την ώρα) είναι απλή εκπυρσοκρότηση, μια σφαίρα στην καρδιά του άπιστου Δον Ζουάν, που τους επιτρέπει να συνεχίσουν να φυτοζωούν σαν να πρόκειται μόνο για ένα μακρύ, κακό όνειρο.

«Εγώ τη ζωή τη θέλω τώρα, όχι μπροστά μου...»
Στις αρχές ενός καλοκαιριού, τέλη του 19ου αιώνα. Άνθρωποι, συνηθισμένοι ή παράξενοι, πλούσιοι και φτωχοί, ηθικοί και ανέντιμοι είναι οι ήρωες του έργου «Πλατόνωφ» του Τσέχοφ. Άνδρες και γυναίκες που αγαπούν, απογοητεύονται, προδίδουν και προδίδονται, μπαίνουν σε πειρασμούς, τολμούν και έρχονται αντιμέτωποι με τις επιθυμίες και τις επιλογές τους. Λαχταρούν, ο καθένας με το δικό του τρόπο, να ζήσουν και συναντιούνται σε μια ιστορία. Μεγαλόσχημοι έρωτες, συζητήσεις για χρέη και γραμμάτια, ποτό, πλήξη και μονοτονία συνθέτουν το σκηνικό της ζωής των καλεσμένων στη βεράντα της γοητευτικής χήρας Άννας Πετρόβνα. Μέχρι την άφιξη του νεαρού δάσκαλου Πλατόνωφ, που θα λειτουργήσει καταλυτικά στη λιμνάζουσα καθημερινότητα των υπολοίπων. Όμως, το φως που εκπροσωπούσε άλλοτε ο γοητευτικός ήρωας φαίνεται τώρα να θαμπώνει, αφού ο Πλατόνωφ σπαταλά τον καιρό του διασκεδάζοντας με τις αδυναμίες των άλλων και βάζοντας σε δοκιμασία τις δικές του. Τέσσερις γυναίκες θα βρεθούν στη δίνη της γοητείας του.
Το επικίνδυνο παιχνίδι του θα έχει αναπόφευκτες συνέπειες για όλους.
Στο πρώιμο έργο του Πλατόνωφ, ο Τσέχοφ προετοιμάζει και επεξεργάζεται τα κυρίαρχα θεματικά μοτίβα που θα τον απασχολήσουν στο μέλλον. Οι ήρωές του οδηγούνται από τα πάθη, τις αδυναμίες και τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης, οι προσδοκίες διαψεύδονται από την πράξη, η ζωή παγιδεύεται σε μια ατελέσφορη αναζήτηση ευτυχίας.
Κωμικότητα και δραματικότητα εναλλάσσονται χωρίς διακοπή, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.

«Δεν ήθελα να πληγώσω κανέναν και τους πλήγωσα όλους...»
250 σελίδες, 83 σκηνές, 20 ρόλοι, δύο αυτοκτονίες, δύο απόπειρες φόνου και ένας φόνος, τρεις ώρες και σαράντα πέντε λεπτά. Ένα ογκώδες απάνθισμα όλων των μοτίβων της μετέπειτα τσεχοφικής δραματουργίας. Ο Άντον Τσέχοφ το έγραψε το 1881 ένα έργο που παρέμεινε άγνωστο μέχρι το θάνατό του και ανακαλύφτηκε το 1920 σε μια θυρίδα τράπεζας της Μόσχας. Καθώς έλειπε ο τίτλος, κατά καιρούς το έργο έχει ανέβει με πολλούς διαφορετικούς τίτλους (Έργο χωρίς τίτλο, Χωρίς πατέρα, Άγριο μέλι) σε πολλές θεατρικές σκηνές του κόσμου με επικρατέστερο όμως τίτλο το «Πλατόνωφ» από τον κεντρικό χαρακτήρα της ιστορίας.

 

Πλατόνωφ
του Άντον Τσέχωφ
Εθνικό Θέατρο

Διασκευή: Ζαν Βιλάρ
Μετάφραση:  Κώστα Σταματίου
Σκηνοθεσία: Κώστα Μπάκα.

 

Πλατόνωφ
του Άντον Τσέχωφ
Κ.Θ.Β.Ε.

Συγγραφέας: Άντον Τσέχωφ
Μετάφραση: Λεωνίδας Καρατζάς
Σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγεβιτς
Διασκευή: Νικίτα Μιλιβόγεβιτς
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς
Κοστούμια: Κλερ Μπρέισγουελ
Βασιλικό Θέατρο (12/12/2003 - 08/02/2004)
Με την υποστήριξη του Ως3

 

 

Άντον Τσέχωφ

Ο Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ (29 Ιανουαρίου 1860 - 15 Ιουλίου 1904) ήταν Ρώσος ιατρός, δραματουργός και συγγραφέας, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς διηγημάτων στην ιστορία.
Γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1860 (17 Ιανουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο)στην κωμόπολη Ταγκανρόγκ, στη νότια Ρωσία. Πέθανε στις 15 Ιουλίου 1904 (2 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο) στη γερμανική πόλη Μπαντενβέιλερ και τάφηκε στη Μόσχα στις 22 Ιουλίου 1904. Θεωρείται από τις πιο σημαντικές μορφές της παγκόσμιας δραματουργίας και άσκησε μεγάλη επίδραση στη θεατρική λογοτεχνία του 20ού αιώνα. Στα έργα του αποτυπώνεται η διαρκής φθορά της καθημερινής ζωής. Οι ήρωες του είναι άνθρωποι της ανώτερης κυρίως τάξης, που «ξοδεύουν» τη ζωή τους μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της ρώσικης επαρχίας.
Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του (Αλέξανδρος, Νικόλαος, Ιβάν, Μαρία, Μιχαήλ) και μεγάλωσε σε πολύ αυστηρό και θρησκευτικό περιβάλλον. Ο παππούς του Τσέχωφ ήταν δουλοπάροικος, που εξαγόρασε τη ελευθερία του. Ο πατέρας του (Πάβελ Εγκόροβιτς) δούλευε ως λογιστής και διατηρούσε τυροκομείο. Το ελάχιστο κέρδος του πατέρα ήταν αδύνατο να καλύψει τις ανάγκες της μεγάλης οικογένειας, γεγονός που τον ανάγκασε να δηλώσει πτώχευση. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του Τσέχωφ, ο Αλέξανδρος και ο Νικόλαος, αντιδρώντας στον αυταρχισμό του πατέρα τους και στην καθημερινή τους μιζέρια έφυγαν απ' το σπίτι. Για να αποφύγει τη δικαστική δίωξη των δανειστών του ο πατέρας του κατέφυγε στη Μόσχα. Λίγο αργότερα έφυγε και η μητέρα του με τα αδέρφια του, Μαρία και Μιχαήλ. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στην προπαρασκευαστική τάξη του ενοριακού ελληνικού σχολείου του Ταγκανρόγκ και στη συνέχεια φοίτησε στο κλασικό γυμνάσιο της πόλης. Από την 6η τάξη του γυμνασίου αναγκάστηκε μόνος του να βγάζει το ψωμί του παραδίδοντας μαθήματα κατ' οίκον. Πούλησε ότι είχε απομείνει από τα πράγματα του σπιτιού και έστειλε τα λεφτά στους γονείς του στην Μόσχα.

Το 1879 ο Τσέχωφ μπαίνει στο Ιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Μόσχας, από όπου αποφοίτησε το1884. Από τα χρόνια του γυμνασίου έγραφε χιουμοριστικές σκηνές, αφηγήσεις, μονόπρακτα και ως φοιτητής δημοσίευσε τα πρώτα του ευθυμογραφήματα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Ξυπνητήρι», «Θεατής», «Μόσχα», «Φως και σκιά», «Θραύσματα» κ.ά., με το ψευδώνυμο Αντόσια Τσεχοντέ. Το 1884 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο διηγημάτων «Τα παραμύθια της Μελπομένης» και το 1885 τις «Φανταχτερές Ιστορίες»
Παράλληλα με το επάγγελμα του ιατρού, αναπτύσσει μεγάλη και σημαντική συγγραφική δραστηριότητα. Το 1886 γράφει το πρώτο του μονόπρακτο με τίτλο «Κύκνειο άσμα». Το 1887 ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Κορς στη Μόσχα το έργο του «Ιβάνοφ», το οποίο δέχεται αντικρουόμενες κριτικές. Γεγονός που τον οδήγησε να μην δώσει ποτέ σε επαγγελματικό θίασο το δεύτερο θεατρικό του έργο το «Δαίμονας του δάσους» (πρώτη μορφή του έργου «Θείος Βάνιας»). Το 1888 του απονέμεται το Βραβείο Πούσκιν. Το 1891 ταξιδεύει στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στη Ρωσία εργάζεται εντατικά ως γιατρός για την καταπολέμηση της χολέρας. Εγκαθίσταται στο Μελίχοβο της Ουκρανίας, όπου ως γιατρός εξυπηρετεί 26 χωριά και 7 εργοστάσια. Προηγουμένως, έχει επισκεφτεί τη νήσο Σαχαλίνη, μελετώντας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των καταδίκων. Το 1894 πραγματοποιεί το δεύτερο ταξίδι του στο εξωτερικό.
Το 1896 ανεβαίνει ανεπιτυχώς στην Πετρούπολη, στο θέατρο Αλεξαντρίνσκι, το έργο του «Ο Γλάρος». Τη χρονιά εκείνη αντιμετωπίζει την πρώτη σοβαρή εκδήλωση της φυματίωσης. Επίσης, το 1896, με χρήματα που συγκεντρώνει από εράνους, φιλανθρωπίες και παραστάσεις, χτίζει ένα σχολείο στο Ταλέζ. Νέα κρίση της αρρώστιας του 1897, τον αναγκάζει να πάει στη Ριβιέρα της Νότιας Γαλλίας, ενώ ανεβαίνει στην ρωσική επαρχία ο «Θείος Βάνιας».
Το 1898 και 1899 παρουσιάζονται στο κοινό της Μόσχας από το Θέατρο Τέχνης, με πολύ μεγάλη επιτυχία, τα έργα του «Ο Γλάρος» και «Ο θείος Βάνιας».
Η συνεργασία του Τσέχοφ με το Θέατρο Τέχνης και τον Στανισλάβσκι στάθηκε καθοριστική στη διαμόρφωση της δραματουργίας τους. Την εποχή αυτή εγκαθίσταται μόνιμα στη Γιάλτα της Κριμαίας, λόγω της υγείας του. Το 1900 γίνεται μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας και το 1901 παντρεύεται την ηθοποιό Όλγα Κνίππερ. Την ίδια χρονιά ανεβαίνουν στη Μόσχα «Οι τρεις αδερφές», πάλι από το Θέατρο Τέχνης.
Το 1902 παραιτείται από τη Ρωσική Ακαδημία, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την μη αποδοχή ως μέλους της, του Γκόρκι. Το 1904, λίγο πριν το θάνατο του, το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει το έργο του «Ο βυσσινόκηπος». (Πηγή: Βικιπαίδεια).




Βυσσινόκηπος του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ

Cherry Orchard by Anton Pavlovich Chekhov (1904)

Σκηνοθεσία: Κώστας Μπάκας
Μετάφραση: Λυκούργος Καλλέργης
Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Ζουγανέλης
Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά
Ρύθμιση ήχου: Νίκος Χανιώτης
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί:
Μαίρη Αρώνη, Γιάννης Μόρτζος, Τζέσσυ Παπουτσή, Γιώργος Χριστόπουλος, Άννα Ανδριανού, Πέτρος Φυσσούν, Σοφία Κακαρελίδου, Ιάκωβος Ψαρράς, Θάνος Καλλιώρας, Γιώργος Μοσχίδης, Μίμης Χρυσομάλλης, Νίκος Γαλιάτσος, Αλέκος Μαυρίδης, Νίκος Νικολάου.
Ηχογράφηση 1975
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Βυσσινόκηπος του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ
Διάρκεια: 1:57:32

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.

Yπόθεση:
Ανάμεσα σε έναν παλιό και έναν καινούργιο κόσμο, τα πρόσωπα του Τσέχοφ συναντιούνται στον Βυσσινόκηπο για να μετρήσουν τις μικρές και τις μεγάλες ήττες της ζωής τους. Καθημερινές κουβέντες, πυκνές σιωπές, βλέμματα και ελπίδες που διασταυρώνονται, αποτυπώνουν μια στιγμή του περάσματος από τον προηγούμενο αιώνα στον δικό μας. Η λεπτομέρεια των χαρακτήρων και το τρυφερό χιούμορ του Τσέχοφ, κρατούν μέχρι σήμερα οικείο και δροσερό αυτόν τον πλέον αγαπημένο κήπο του παγκόσμιου δραματολογίου...
Στο έργο «Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχωφ, οι πρωταγωνιστές βιώνουν ιλαροτραγικά τις κοινωνικές, ταξικές, οικονομικές - εν τέλει πολιτικές - αλλαγές, απόρροια των πολιτικο-κοινωνικών εξελίξεων στη Ρωσία των αρχών του προηγούμενου αιώνα.
Γραμμένος στα 1903, από τον 43χρονο τότε γιατρό και βαθύτατο γνώστη της «ρωσικής» και γενικότερα ανθρώπινης ψυχής Αντόν Τσέχωφ, ο «Βυσσινόκηπος» - θεατρικός συμβολισμός ενός κομματιού γης κατάφυτου από ανθισμένες βυσσινιές εν μέσω της αχανούς ρώσικης στέπας - πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Τέχνης της Μόσχας στις 17 Ιανουαρίου του 1904 (ανήμερα των 44ων γενεθλίων του συγγραφέα του) και λίγους μόνο μήνες πριν από τον πρόωρο θάνατό του. Μόλις έναν χρόνο αργότερα, στις 5 Ιανουαρίου του 1905, ξεσπά η πρώτη μεγάλη γενική απεργία στη Ρωσία, που σήμανε τη «γενική δοκιμή», τον πρόδρομο της Ρωσικής Επανάστασης του 1917.

 

Ο βυσσινόκηπος
του Άντον Τσέχωφ
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Συγγραφέας: Άντον Τσέχωφ
Μετάφραση: Θωμάς Μοσχόπουλος
Μετάφραση: Λέλα Μασλάροβα-Μοσχοπούλου
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Θεσσαλονίκη Μονή Λαζαριστών - Μικρό θέατρο (25/02/2000 - 23/04/2000)
Αθήνα, Θέατρο Τέχνης (05/05/2000 - 14/05/2000)
Με την υποστήριξη του Ως3



Iβάνοφ του Άντον Τσέχωφ

Ivanov by Anton Chekhov (1887)
Έργο μεγάλης διάρκειας (2:19:32)

Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Τριβιζάς
Μετάφραση και ραδιοφωνική προσαρμογή: Κώστας Σταματίου
Μουσική επιμέλεια: Σοφία Μιχαλίτση
Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά
Ρύθμιση ήχου: Βασίλης Καράς
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί:
Δημήτρης Χορν (Ιβάνοφ), Παντελής Ζερβός, Στέλιος Βόκοβιτς, Ελένη Χατζηαργύρη, Κώστας Καστανάς, Ρίτα Μυράτ, Βέρα Δεληγιάννη, Στέλιος Παπαδάκης, Θεόδωρος Συριώτης, Σπύρος Ολύμπιος, Κώστας Κοκάκης, Θεόδωρος Σαρής, Ζώρας Τσάπελης, Ευάγγελος Πρωτοπαπάς, Αθανασία Μουστάκα, Βέρα Ζαβιτσιάνου.
Ηχογράφηση 1964
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Ιβάνοφ του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ
Διάρκεια: 2:19:32

Yπόθεση:
...Παντρεμένος με την Άννα, που εγκατέλειψε την οικογένειά της και την πίστη της για χάρη του και που τώρα πεθαίνει από φυματίωση, ο Ιβάνωφ προσπαθεί να δραπετεύσει με οποιονδήποτε τρόπο, από την ασφυκτική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντός του. Το όνομα Ιβάνωφ είναι ένα από τα πλέον κοινά ονόματα στην ρωσική αυτοκρατορία και ο Τσέχωφ το συνδέει με την διάψευση των ονείρων, όταν η πρώτη νεότητα τελειώνει, με το κενό, την απάθεια, την συναισθηματική αδράνεια και εν τέλει τον θάνατο. Στο πρόσωπο του Ιβάνωφ συναντάμε τον κάθε άνθρωπο που στα νιάτα του ονειρεύτηκε ένα νέο κόσμο, αλλά που η ζωή τον διέψευσε, δεν του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία και το μόνο του καταφύγιο είναι η διαδρομή του προς την απόλυτη σιωπή...

Το έργο «Ιβάνοφ», ήταν το πρώτο και ένα από τα αγαπημένα του θεατρικά έργα που έγραψε ο Άντον Τσέχωφ. Το 1887 ανέβηκε στη σκηνή του Θεάτρου Κορς στη Μόσχα και  δέχτηκε αντικρουόμενες κριτικές. Γεγονός που τον οδήγησε να μην δώσει ποτέ σε επαγγελματικό θίασο το δεύτερο θεατρικό του έργο το «Δαίμονας του δάσους» (πρώτη μορφή του έργου «Θείος Βάνιας»).



Oι τρεις αδελφές του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ

Three Sisters by Anton Pavlovich Chekhov (1900)

Σκηνοθεσία: Κώστας Μπάκας
Μετάφραση: Λυκούργος Καλλέργης
Μουσική επιμέλεια: Νίκη Θεμελή
Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά
Ρύθμιση ήχου: Γρηγόρης Γίγας
Οργάνωση παραγωγής: Βίκυ Μουνδρέα
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί:
Έφη Ροδίτη, Άννα Βενέτη, Λυκούργος Καλλέργης, Κώστας Καστανάς, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Μιράντα Ζαφειροπούλου, Ειρήνη Κουμαριανού, Δημήτρης Αστεριάδης, Νικήτας Τσακίρογλου, Γιώργος Μοσχίδης, Μίμης Χρυσομάλλης, Κλειώ Σκουλούδη, Θόδωρος Σαρρής, Αλμπέρτο Εσκενάζυ.
Ηχογράφηση 1977
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Oι τρεις αδελφές του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ
Διάρκεια: 1:58:55

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.

Yπόθεση:
Ο μικρόκοσμος της νωθρής επαρχιώτικης ζωής, της αποκεντρωμένης και παρατημένης από το κράτος, καθώς και οι ολέθριες συνέπειες των καταθλιπτικών συνθηκών στις ψυχές των ανθρώπων είναι τα θέματα που θίγει ο μεγάλος ρώσος συγγραφέας. Όλα τα πρόσωπα του έργου οδεύουν αναπόφευκτα προς την ψυχική φθορά. Η κλειστή και αδιέξοδη μονοτονία της επαρχιώτικης ζωής και οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες δεν αφήνουν περιθώρια για άλματα και αλλαγές. Όλοι πνίγονται από έλλειψη σκοπού, αναζητούν ένα νόημα, γραπώνονται από τυχαίες λύσεις, απογοητεύονται, παραιτούνται και ανέχονται μελαγχολικά μια ζωή σχηματική, ανάξια για τη νοημοσύνη και την ευαισθησία τους.
Η Μόσχα, τόπος γέννησης των τριών αδελφών, είναι η πατρίδα, όπου ονειρεύονται να ξαναγυρίσουν και συμβολίζει την απόδραση και τη σωτηρία, που οι αναμνήσεις έχουν εξιδανικεύσει. Στις «Τρεις αδελφές» περιέχονται όλα τα στοιχεία της ασύγκριτης τεχνικής του Τσέχωφ: θέματα καθημερινά και τετριμμένα, σε συνδυασμό με μια υποτυπώδη πλοκή, αλλά φορτωμένη από όνειρα, νοσταλγία, ελπίδα, ενθουσιασμό, διάψευση, χιούμορ, μελαγχολία και στοχασμό. Η δραματική πύκνωση δεν σχηματίζεται από δράση, αλλά από σκέψεις που κρύβονται πίσω από λόγια, οδυνηρές σιωπές και κωμικούς υπαινιγμούς. Όλα αυτά τα στοιχεία φορτίζουν την ατμόσφαιρα και προβάλλουν ανάγλυφα την ιδιότυπη ποιητικότητα του Τσέχωφ.



Ο θείος Βάνιας του Άντον Τσέχωφ

Uncle Vanya by Anton Chekhov (1897)

Σκηνοθεσία: Νίκος Πράπας
Ραδιοφωνική προσαρμογή: Νίκος Πράπας
Επιμέλεια ήχων: Νίκος Δροσόπουλος
Οργάνωση παραγωγής: Βίκυ Μουνδρέα
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί:
Έλλη Ξανθάκη, Νίκος Χατζίσκος, Νίκος Παπακωνσταντίνου (θείος Βάνιας), Γιώργος Νέζος, Σπύρος Καλογήρου, Πόπη Παπαδάκη, Τιτίκα Νικηφοράκη, Ρίτα Μουσούρη, Κώστας Παπαγεωργίου.
Ηχογράφηση 1968
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

 
Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Ο θείος Βάνιας του Άντον Τσέχωφ
Διάρκεια: 1:37:22

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.

Yπόθεση:
Οι χαρακτήρες του Τσέχωφ, θυμίζουν έντονα κομμάτι του εαυτού μας. Ζουν σε συνθήκες συγκρουόμενων φιλοδοξιών, φιλοσοφούν, δουλεύουν σκληρά ή τεμπελιάζουν, υπηρετούν και καταναλώνουν. Είναι πολύ διαφορετικοί, αλλά και παρόμοιοι - η ζωή του καθενός πήγε στραβά. Γιατί; Αυτό το ανακαλύπτουμε από σκηνή σε σκηνή, από τους διαλόγους, τους τσακωμούς, τις αποκαλύψεις και το σαρκασμό.
Ο κόσμος ανακαλύπτει τις αρχές του θεάτρου του παραλόγου στα έργα του Τσέχωφ. Οι χαρακτήρες του λένε κάτι και μετά κάνουν κάτι άλλο, ενώ σκέφτονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ο «Θείος Βάνιας» ασχολείται με το τι σκέφτονται οι χαρακτήρες και με το τι  εξομολογούνται σε περιόδους πνευματικής αναταραχής. Κάποιες φορές είναι ασυνάρτητοι, σαν τον θείο Βάνια ή πολύ βίαιοι, όπως ο Άστροβ. Όμως οι εξομολογήσεις τους ξεσπούν από τις ψυχές τους τόσο ορμητικά, σαν να βγαίνει κάποιος από ένα αποπνικτικό δωμάτιο στον καθαρό αέρα.
Ο Θείος Βάνιας μας είναι απαραίτητος σήμερα για να μας στηρίξει, να μην γίνουμε κυνικοί, αγενείς, ασυνείδητοι άνθρωποι. Με όλα όσα αντιμετώπισε στη ζωή του, δεν έχασε την αρετή της εντιμότητας και συνέχισε να εργάζεται.

Ο Θείος Βάνιας είναι μια περίπλοκη ιλαροτραγωδία ανεκπλήρωτων ερώτων, αφοσίωσης στη γη κι επαρχιακής ανίας, όπου οι εξαίρετα από το συγγραφέα δοσμένοι χαρακτήρες δημιουργούν από μόνη τους την έντονη εσωτερική δράση. Όπως και στα άλλα του έργα ο Τσέχωφ διαλέγει μια ομάδα ανθρώπων και τους ακινητοποιεί στατικά. Οι κεντρικοί ήρωες, ο θείος Βάνιας και η ανιψιά του Σόνια, μαραζώνουν σε μια επαναλαμβανόμενη μίζερη ρουτίνα στην εξοχή έχοντας σαν μοναδικό σκοπό στη ζωή τους την οικονομική ενίσχυση του πρωτευουσιάνου συγγενή τους, ενός ξιπασμένου πανεπιστημιακού δασκάλου.

 




   



Απολαύστε υπεύθυνα




   

Copyright © ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ως3
Aνάπτυξη & Yλοποίηση: Ως3 Π.Ο.Ε.Α.Μ.
Πρότυπη Οικολογική Εκδοτική Αγροτουριστική Μονάδα Ως3