Απολαύστε υπεύθυνα


 

 

 

Πάμε Θέατρο


 

Ευγένιος Ο' Νηλ

Το πένθος ταιριάζει στηνiΗλέκτρα Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα


Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Ευγένιου Ο' Νηλ

Mourning Becomes Electra by Eugene O'Neill (1931)

Τριλογία: Ο Γυρισμός- Κατατρεγμένοι - Ερυνύες
Έργο μεγάλης διάρκειας σε τρία μέρη (6:40:45)

Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαηλίδης
Μετάφραση: Γιώργος Πασχάλης
Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Μιχαηλίδης
Επιμέλεια ήχων: Δόμνα Ακατογλίδου
Ρύθμιση ήχου: Τζένη Ιγνατιάδη
Παραγωγή: Βίκυ Μουνδρέα
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί:
Ο Γυρισμός
Βασίλης Διαμαντόπουλος, Δημήτρης Μπάνος, Άννα Αποσπόρη, Αλέκα Τουμαζάτου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Αντιγόνη Βαλάκου, Τζένη Καλύβα, Ζαχαρίας Ρόχας, Πέτρος Ζαρκάδης, Βύρων Πάλης.
Κατατρεγμένοι
Αλέκα Τουμαζάτου, Μαρία Κοντοδήμα, Τάσος Υφάντης, Κυριάκος Κατριβάνος, Γιώργος Μπάρτης, Αντιγόνη Βαλάκου, Τζένη Καλύβα, Νικήτας Τσακίρογλου, Ζαχαρίας Ρόχας, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Πέτρος Ζαρκάδης.
Ερυνύες
Ντίνος Δουλγεράκης, Τάσος Υφάντης, Κυριάκος Κατριβάνος, Δημήτρης Μπάνος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Ζαχαρίας Ρόχας, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Νικήτας Τσακίρογλου, Τζένη Καλύβα.
Hχογράφηση 1984
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ο Ευγένιος Ο΄Νηλ παρουσιάζει το 1928 την τριλογία του «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα», που βασίζεται στην «Ορέστεια» του Αισχύλου.  Το έργο αποτελείται από τρία μέρη, αντίστοιχα των τριών του Αισχύλου: «Ο γυρισμός» - «Αγαμέμνων», «Οι κυνηγημένοι» - «Χοηφόροι», «Οι στοιχειωμένοι» - «Ευμενίδες».
Ο αμερικανός δραματουργός τοποθετεί χρονικά το έργο του στον εμφύλιο πόλεμο που συντάραξε την Αμερική (1861-1865) βρίσκοντας αντιστοιχίες ανάμεσα στην οικογένεια Μάννον και στον οίκο των Ατρειδών.
Έντονα αυτοβιογραφικός, ο Ο΄Νηλ σκιαγραφεί μέσα στην τριλογία του όχι μόνο τον εμφύλιο σπαραγμό της Αμερικής, αλλά και τη δραματική ιστορία της δική του οικογένειας.

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Ευγένιου Ο΄Νηλ
1. Ο Γυρισμός
Διάρκεια: 2:02:08

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.



Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Ευγένιου Ο΄Νηλ
2. Κατατρεγμένοι
Διάρκεια: 2:52:58

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.



Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Ευγένιου Ο΄Νηλ
3. Ερυνύες
Διάρκεια: 1:47:24

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.

Yπόθεση:
Ο Ο`Νηλ τοποθετεί τη δράση στο σπίτι της πανίσχυρης οικογένειας Μάνον, όταν ο στρατηγός Έζρα, το «καμάρι της πόλης» επιστρέφει από το πολεμικό μέτωπο νικητής. Η επιστροφή του σηματοδοτεί την έναρξη ενός κύκλου βίας μεταξύ των μελών της οικογένειας, που ξεκίνησε χρόνια πριν και που θα τους οδηγήσει στην αναπόφευκτη καταστροφή. Τα πρόσωπα της οικογένειας Μάνον, προσπαθούν μάταια να ζήσουν, να αφήσουν πίσω τους το παρελθόν, να αγαπήσουν, να αποδώσουν δικαιοσύνη, να λυτρωθούν. Παλεύουν ενάντια στην τραγική τους μοίρα.
...Εξωτερικό στο σπίτι των Μάννον, αργά το απόγευμα, Απρίλης 1865. Ένας αμαξωτός δρόμος, που οδηγεί από δυο πλευρές από την είσοδο του σπιτιού στον έξω δρόμο. Πίσω απ τον αμαξωτό δρόμο, μια λευκή βεράντα σε στυλ αρχαίου ελληνικού ναού, στέγαστρο με έξι ψηλές κολόνες που απλώνεται σ όλο το πλάτος της σκηνής. Ένα μεγάλο πεύκο στο γρασίδι στην άκρη του αμαξωτού δρόμου, μπροστά στη δεξιά γωνιά του σπιτιού. Ο κορμός του είναι μια μαύρη κολόνα, σε αντίθεση με τις άλλες, τις λευκές. Στην άκρη του αμαξωτού δρόμου μπροστά, στα αριστερά, είναι ένας φουντωτός θάμνος από δυο ειδών πασχαλιές. Ένας πάγκος πάνω στο γρασίδι, μπροστά απ αυτούς τους θάμνους, όπου μπορεί να καθίσει κάποιος και να μη φαίνεται μέσα από το σπίτι...

Ευγένιος Ο΄Νηλ

O Ευγένιος Ο'Νηλ
Δεσπόζων δραματουργός, που υπερέχει όλων των Αμερικανών θεατρικών συγγραφέων που προηγήθηκαν και όλων αυτών που τον διαδέχτηκαν, ο Ευγένιος Ο'Νηλ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, γιος του πασίγνωστου ρομαντικού ηθοποιού Τζέιμς Ο'Νηλ, διάσημος στον ρόλο του Κόμη του Μόντε Κρίστο. Η μητέρα του Ο'Νηλ ήταν τοξικομανής και ο αδελφός του αλκοολικός. Ο ίδιος ο Ο'Νηλ δεν ήταν μόνο φιλάσθενος σχεδόν όλη του τη ζωή, αλλά και μια βασανισμένη ψυχή. Έγραψε πετυχημένα θεατρικά έργα με δυο τρόπους: τον ρεαλιστικό και τον εξπρεσιονιστικό. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έκανε δυο σταδιοδρομίες στο θέατρο, μιας και έμεινε σιωπηλός για τα δώδεκα χρόνια, από το 1934 μέχρι το 1946. Το 1936 του απενεμήθη το Βραβείο Νόμπελ.

Ο Ο'Νηλ είχε το θέατρο στο αίμα του, μα πριν επιδοθεί σ' αυτό φοίτησε ένα χρόνο στο πανεπιστήμιο του Πρίνσετον, έγραψε ποιήματα, ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία, έκανε εξορύξεις, κρυφό γάμο που διαλύθηκε, ταξίδια στην Νότια Αμερική, Νότια Αφρική και Αγγλία, πέρασε αρρώστιες και κόλλησε φυματίωση. Το 1915 πήγε στο Πρόβινσταουν, και η παράσταση του μονόπρακτου έργου του Προς ανατολάς για το Κάρντιφ (Bound East for Cardiff) από τον τοπικό θίασο (Provincetown Players) πάνω σε μια πρόχειρα στημένη σκηνή στην καλύβα ενός ψαρά, στην άκρη μιας προβλήτας, σήμανε την πραγματική γέννηση του Αμερικανικού θεάτρου. Ήταν επίσης η πρώτη εμφάνιση ενός δραματουργού που κανένας στον αιώνα του δεν θα υπερτερούσε. Τα μέλη του θιάσου ήταν ενήμεροι για το τι γινόταν στην Ευρώπη: για τον Αντρέ Αντουάν (1858-1943) στη Γαλλία, τον Μαξ Ράινχαρντ (1873-1943) στη Γερμανία, τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ (1849-1912) στη Σουηδία, τον Στανισλάβσκι στη Ρωσία... Το Αμερικανικό θέατρο ενηλικιώθηκε, και ο κύριος δραματουργός του είχε την απαραίτητη μεγαλοφυία και τόλμη.

Ο Ο'Νηλ είχε πάθος, ψυχοπόνια και έναν άκαμπτο ρεαλισμό. Αν και αγωνιώδης χαρακτήρας, μια δυστυχισμένη ύπαρξη και ασθενικός, παρ' όλα αυτά μπόρεσε να επιτύχει μια συμβιβαστική ψυχική κατάσταση. Το κλειδί της επιτυχίας του το δήλωσε ο ίδιος σ' ένα γράμμα που έγραψε σχετικά με το έργο Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (Mourning Becomes Electra):
Χρειάζοταν μείζων γλώσσα... Κι εγώ δεν την έχω. Και σαν παρηγοριά θα έλεγα πως από τις αποδείξεις των όσων γράφονται σήμερα, μείζων γλώσσα είναι ανέφικτη για κάποιον που ζει στο διιστάμενο, διαλυμένο δόλιο ρυθμό των ημερών μας. Το καλύτερο είναι να είσαι παθητικά εύγλωτος με τις συγκινητικές, δραματικές σου ασυναρτησίες.
Δίκιο είχε ο Ο'Νηλ. Κανένας δραματουργός του 19ου και 20ου αιώνα δεν μπόρεσε να πλησιάσει αυτό που ονόμασε «μείζων γλώσσα», και που μόνο γι' αυτόν ήταν το ποθούμενο. Ο Μπρεχτ πέτυχε μείζων γλώσσα, αλλά στην λυρική του ποίηση. Μόνο ο Ο'Νηλ μπόρεσε να δημιουργήσει ένα δραματικό πλαίσιο, οι σχισμές του οποίου περιβάλλουν ποιητικές σιωπές, και οι «ασυναρτησίες» είναι πράγματι «παθητικές». Τον αποδοκίμασαν επειδή δεν δημιούργησε «ήρωες με ανάστημα», μα κι αυτό είναι ένας λόγος που είναι πράγματι μοντέρνος.
Πέρα από τον ορίζοντα (Beyond the Horizon, 1920), το πρώτο του ολοκληρωμένο έργο, είναι μια νατουραλιστική μελέτη δύο αδελφών που κάνουν κακές επιλογές στη ζωή τους, με αποτέλεσμα να υποστούν τις συνέπειες των λαθών που προκάλεσε η ερωτική επιθυμία. Ο αυτοκράτορας Τζόουνς (The Emperor Jones, 1921) έχει εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα και ο Ο'Νηλ το έγραψε πριν ακόμα μάθει για τους Ευρωπαίους εξπρεσιονιστές: ένας νέγρος δικτάτορας στην Καραϊβική το σκάει από τα θύματά του υπό τον ήχο μιας ανελέητης τυμπανοκρουσίας. Ο μεγαλόσωμος τριχωτός άνδρας (The Hairy Ape, 1922), κι αυτό έργο εξπρεσιονιστικό, αφορά έναν σκληρόκαρδο θερμαστή που αναζητάει μια πιο ανθρώπινη εκπλήρωση. Προσπαθεί να βρεί καταφύγιο σ' αυτό που νομίζει πως είναι, αγκαλιάζοντας ένα γορίλλα ο οποίος τον σκοτώνει.

Ο Πόθος κάτω από τις λεύκες (Desire Under the Elms, 1925), που οφείλεται κατά μέγα μέρος στο ενδιαφέρον του Ο'Νηλ για τον φροϊδισμό, είναι μια επιστροφή στον ρεαλισμό, και ένα από τα πιο δυνατά του έργα.
Ο μέγας θεός Μπράουν (The Great God Brown, 1926) ακολουθεί έναν πειραματισμό μάλλον ακατάλληλο για θεατρική παράσταση, πάντως διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα. Σ' αυτό το έργο ο Ο'Νηλ χρησιμοποίησε μάσκες στην απόπειρα να προσδιορίσει τη διαφορά μεταξύ την αστική και την δημιουργική ιδιοσυγκρασία. Αλλά ο κεντρικός του ήρωας ο Ντιόν Άντονυ (Διόνυσος-΄Αγιος Αντώνιος) παραείναι συμβολικός, αν και η αγωνιώδης ταλάντευση μεταξύ ειδωλολατρικής δημιουργίας και χριστιανικής ηθικής είναι σε μερικά σημεία έντονα και συγκινητικά δοσμένη. Στο Μάρκος Εκατομμυριούχος (Μarco Millions, 1928) ο Ο'Νηλ στράφηκε ανεπιτυχώς στην σάτιρα: η σκωπτικότητα για τον υλισμό είναι ευνόητη όσο και ανιαρή. Δεν υπάρχει ένταση. Δυναμό (Dynamo, 1929) είναι το χειρότερο και το πιο ιδεολογικά βαρυμμένο έργο του Ο'Νηλ. Αντιλαμβανόμενος το πόσο τον βασάνιζε η απώλεια της πίστης του στον καθολικισμό της παιδικής του ηλικίας, δοκίμασε ένα πείραμα που ουσιαστικά δεν πίστευε, όπου παρουσιάζει μελοδραματικά το ανεπιτυχές αποτέλεσμα ενός νεαρού να αντικαταστήσει την πίστη σ' ένα δυναμό για τον καλβινισμό της παιδικής του ηλικίας. Μέρες δίχως τέλος (Days without End, 1934) έχει δύο ηθοποιούς που παίζουν τον ίδιο άνθρωπο: ο ένας σκεπτικιστής, ο άλλος πιστός. Εδώ η αποτυχία του Ο'Νηλ να ξαναβρεί τον καθολικισμό είναι ξεκάθαρη, αν και τότε πολλοί πίστευαν πως είχε επανέλθει.
Ανάμεσα σ'αυτές τις δυο ολέθριες απόπειρες, ο Ο'Νηλ έγραψε το καλύτερο απ' όλα του τα έργα της πρώτης περιόδου: την τριλογία Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (Mourning Becomes Electra) βασισμένη στου Αισχύλου την τριλογία για τον Ορέστη. Ο Ο'Νηλ παρουσιάζει μια οικογένεια από τις βορειοανατολικές πολιτείες της Αμερικής μετά από τον Εμφύλιο Πόλεμο και έκανε παραλληλισμό με την αρχαία τραγωδία: ο Στρατηγός Έζρα Μάνον επιστρέφει από τον πόλεμο και σκοτώνεται από την γυναίκα του Χριστίνα, τον εραστή της οποίας - ο Αδάμ Μπραντ - σκοτώνει στην συνέχεια ο γιός τους Όριν, παρακινούμενος από την κόρη τους Λαβίνια. Η Χριστίνα δίνει τέλος στη ζωή της, ο ΄Οριν τρελαίνεται και αυτοκτονεί, οπότε η Λαβίνια, με ανελέητη ένοχη συνείδηση, αποσύρεται για πάντα στην οικογενειακή οικία. Το έργο παρουσιάστηκε με απηνή φροϊδική διάθεση, πράγμα που πολλοί κριτικοί το χαρακτήρισαν ιστορικό ασθενούς παρά τραγωδία. Ο Ο'Νηλ δέχθηκε και επικρίσεις για πεζολογία σε στιγμές μεγάλης έντασης. Αλλά, εκ των υστέρων, δεν θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες γι' αυτήν την υποτιθέμενη «επιπέδωση»; Ο Ο'Νηλ ήξερε πως δεν μπορούσε ν' αποκτήσει την πολυπόθητη μείζων γλώσσα. Κι έτσι, αντίθετα από πολλούς άλλους δραματουργούς ελάσσονος σημασίας, δεν το προσπάθησε.
Μέχρι το 1934 ο Ο'Νηλ έκανε άλλους δύο γάμους, ο τελευταίος των οποίων δεν ευδοκίμησε. Από τα μέσα της δεκαετίας του Τριάντα και μέχρι το τέλος του πολέμου βρισκόταν σε μια σχεδόν μόνιμη κατάθλιψη. Κατέστρεψε πολλά απ' αυτά που είχε γράψει αυτή την περίοδο, αλλά το 1946 μπόρεσε να παρουσιάσει το Ο παγοπώλης έρχεται (The Iceman Cometh), γραμμένο το 1939. Ο πειραματισμός ήταν κάτι αναγκαίο για τον Ο'Νηλ, μα πάντα επέστρεφε στην ρεαλιστική μανιέρα. Το έργο, που διαδραματίζεται σ' ένα κακόφημο μπαρ όπου συχνάζουν τα ναυάγια της ζωής και οι απόβλητοι της κοινωνίας, είναι αποκλειστικά ρεαλιστικό, τεχνάσματα δεν χρειάζονται. Ο Παγοπώλης του τίτλου είναι ο θάνατος, η μόνη λύτρωση του ανθρώπου από τις αυταπάτες που τον βασανίζουν. Ο πλασιέ Χίκυ λέει στους θαμώνες του μπαρ ότι θα είναι ευτυχείς μόνο αν απαρνηθούν την ελπίδα. Η ευδαιμονία της μέθης και η πλήρης ικανοποίηση από τον τρόπο που ζουν τους κάνουν να δυσπιστούν στα λόγια του Χίκυ, και ξεκινούν να του αποδείξουν πως κάνει λάθος. Όλοι τους όμως επιστρέφουν τσακισμένοι. Εν τω μεταξύ ο Χίκυ έχει σκοτώσει τη γυναίκα του. Όταν θα παραδοθεί στην αστυνομία, όλοι εκτός ενός θα επιστρέψουν στις παλιές τους συνήθειες. Σ' αυτό το έργο ο Ο'Νηλ αποδίδει με ποιητικό και πλούσιο τρόπο το ψήγμα της ζωής. Και δεν είναι αναγκαίο να συμφωνείς ή όχι με την φιλοσοφία του. Το μούδιασμα που προκαλεί εξουδετερώνεται από τον λυρισμό της ελπίδας των περιθωριακών - και την απόγνωσή τους.

Ο Ο'Νηλ έγραψε πολλά άλλα θεατρικά έργα, μα κανένα δεν παίχτηκε όσο ζούσε. Στο μονόπρακτο Χιούι (Hughie, 1959) και στο Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα (Long Day's Journey into Night, 1956) ο Ο'Νηλ έφτασε στο αποκορύφωμα της μεγαλουργίας του. Στο Χιούι χρησιμοποιεί ένα δύσκολο ιδίωμα: αυτό που μιλούσαν οι άθλιοι, καυχησιάρηδες περιπλανώμενοι της Νέας Υόρκης την δεκαετία του Είκοσι. Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα, ημιαυτοβιογραφικό οικογενειακό δράμα, είναι το πιο απλό του έργο. Εδώ ο Ο'Νηλ αποδεικνύει την αναμφισβήτητη μεγαλοφυία του: δεν υπάρχει πλοκή ή τραγωδία, το έργο κρατάει πολλή ώρα αλλά δεν παύει να προκαλεί το ενδιαφέρον του αποδέκτη, ο οποίος μετά το τέλος της παράστασης αναχωρεί με περισσότερη ανεκτικότητα και κατανόηση.
Κανένας θεατρικός συγγραφέας της γενιάς του ή όποιος εμφανίστηκε μετά απ' αυτόν τον φθάνει. Το Αμερικανικό θέατρο, όπως και το Βρετανικό, στερείτο ζωντάνια την δεκαετία του '30, και τούτο έγινε ολοφάνερο από το παράδειγμα του Ο'Νηλ, που μπορεί μεν να τον κριτικάρουν για διάφορα ελαττώματα, αλλά ποτέ για έλλειψη ζωντάνιας ή επιθετικότητας.

 

Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα
του Γιουτζήν Ο'Νηλ
Εθνικό Θέατρο

Μετάφραση Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία - Διαμόρφωση σκηνικού χώρου Γιάννης Χουβαρδάς
Δραματουργική επεξεργασία Γιάννης Χουβαρδάς - Σάββας Κυριακίδης
Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη Νατάσα Τριανταφύλλη
Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου
Πρώτη παράσταση: 22/02/2013
Τελευταία παράσταση: 19/05/2013
Με την υποστήριξη του Ως3

 

Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα
του Γιουτζήν Ο'Νηλ
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Συγγραφέας: Ευγένιος Ο' Νηλ,
Μετάφραση: Χρήστος Καρχαδάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Χρήστος Καρχαδάκης
Σκηνοθεσία: Ανδρέας Βουτσινάς
Σκηνικά: Απόστολος Βέττας
Κοστούμια: Χρήστος Μπρούφας
Σύνθεση: Γιώργος Κουρουπός
Μονή Λαζαριστών - Σκηνή Σωκράτης Καραντινός (17/12/2003 - 05/03/2004)
Με την υποστήριξη του Ως3



Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα του Ευγένιου Ο'Νηλ

Long Day's Journey Into Night by Eugene O'Neill
Έργο μεγάλης διάρκειας (3:18:22)

Σκηνοθεσία: Νίκος Γκάτσος
Μετάφραση και ραδιοφωνική προσαρμογή: Νίκος Προεστόπουλος
Μουσική επιμέλεια: Αργυρώ Μεταξά
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί:
Λυκούργος Καλέργης, Έλσα Βεργή, Πέτρος Φυσούν, Νίκος Κούρκουλος, Κύτη Αρσένη.
Ηχογράφηση 1966
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα του Ευγένιου Ο'Νηλ
Ακούστε... Μακρύ ταξίδιiτηςιμέρας μέσαιστηινύχτα
Διάρκεια: 3:18:22

Yπόθεση:
Πίσω από τη λάμψη υπάρχει το τίμημα. Μια οικογένεια κατεστραμμένη, περιπλανώμενη, αποκλεισμένη. Δυο γιοι, θύματα της οικογενειακής αστάθειας και της έλλειψης αληθινής φροντίδας. Μια οικογένεια με άγριες συγκρούσεις, της οποίας τα μέλη διακατέχονται από την επιθυμία να παραμείνουν ενωμένα, αλλά αυτό στην πορεία μοιάζει ανέφικτο.
Ο Ευγένιος Ο' Νηλ γράφει το έργο του απ' το 1939 ως το 1941. Είναι ήδη 53 χρονών και έχει χάσει και τους δύο γονείς του εδώ και χρόνια. Πρόκειται για ένα έργο βαθιά αυτοβιογραφικό, «με δάκρυα και αίμα που όχι μόνο αφορά τον σύγχρονο άνθρωπο, αλλά θα αφορά και τον άνθρωπο του μέλλοντος» λέει ο ίδιος. Ο συγγραφέας τολμάει να ανασύρει τις προσωπικές του αναμνήσεις απ' τους γονείς και τον μεγαλύτερο αδερφό του, χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα. Τα πρόσωπα που παρουσιάζονται στο έργο δεν αποκλίνουν καθόλου απ' τα πραγματικά. Το μόνο που διαφέρει είναι τα ονόματα τους.
«Η εργασία μου είναι αξεχώριστη απ' τη ζωή μου. Δεν έχω γράψει ούτε μια γραμμή που δεν ήταν ο καρπός προσωπικής μου πείρας».
Με αριστοτεχνικό τρόπο, με την ακρίβεια ανατόμου, ο συγγραφέας ανασύρει τις λεπτομέρειες της δυστυχίας που θέρισε σαν μάστιγα την οικογένεια του. Ο καθένας απ' τα τέσσερα πρόσωπα του έργου είναι βυθισμένος στην προσωπική του τραγωδία με τρόπο τέτοιο που αυτό αντανακλάται στους υπόλοιπους, συνθέτοντας ένα παζλ απόγνωσης και ψυχικής ανισορροπίας ενώ φέρνει στην επιφάνεια την αιτιακή σχέση της δυστυχίας και του πώς αυτή κληροδοτείται απ' τους γεννήτορες στα παιδιά, δικαιώνοντας έτσι το αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα. 

«Είναι ένα δραματικό κορύφωμα επικής λογοτεχνίας, μία Saga στη δίνη μιας ακαριαίας πτώσης. Οι χαρακτήρες του είναι απογυμνωμένοι με ανοικτίρμονα ευθύτητα από κάθε είδους συμβατική αισθηματολογία. Οι σκηνές είναι στυγνές και δυνατές - ο χρόνος ενιαίος, ο τόπος το ίδιο. Οι διάλογοι αψείς, σχεδόν σκαιοί, καταλυτικοί. Το δράμα προχωρεί από σκηνή σε σκηνή με ανηλεή ρυθμό που φτάνει προς το τέλος σε μια υπνωτισμένη φρενίτιδα, σάμπως η εφιαλτική περιπέτεια να 'χει συμβεί στο χείλος της λησμοσύνης».
Αλέξης Μινωτής

 

 




   



Απολαύστε υπεύθυνα




   

Copyright © ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ως3
Aνάπτυξη & Yλοποίηση: Ως3 Π.Ο.Ε.Α.Μ.
Πρότυπη Οικολογική Εκδοτική Αγροτουριστική Μονάδα Ως3