Απολαύστε υπεύθυνα


 

 

 

Πάμε Θέατρο


 

Βέρα Κάσπαρι

Το πορτραίτο μιας άγνωστης της Βέρα Κάσπαρι
Laura by Vera Caspary (1942)
Έργο μεγάλης διάρκειας (3:25:57)

Σκηνοθεσία: Μήτσος Λυγίζος
Μετάφραση και ραδιοφωνική προσαρμογή: Ιουλία Ιατρίδη
Μουσική επιμέλεια: Λώρα Βελέντζα
Τεχνική επιμέλεια: Δημήτρης Βούτσινος
Παραγωγή: Αιμιλία Κτενά
Παίζουν με τη σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί:
Γιώργος Μετσόλης, Ελένη Χατζηαργύρη, Ανδρέας Φιλιππίδης, Λυκούργος Καλέργης, Πέτρος Φυσούν, Δέσπω Διαμαντίδου, Έλλη Ξανθάκη, Άννα Λώρη, Γιώργος Πλούτης.
Ηχογράφηση 1958
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Το πορτραίτο μιας άγνωστης της Βέρα Κάσπαρι
Διάρκεια: 3:26:13

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.

Yπόθεση:
Ο ντετέκτιβ Μαρκ ΜακΦέρσον ερευνά το θάνατο της Λώρα Χαντ μιας πανέμορφης κοπέλας που βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της. Ανακρίνει τους υποψήφιους ενόχους, τον εκκεντρικό κοσμικογράφο Γουόλντο Λάιντεκερ, τον αρραβωνιαστικό της Σέλμπι Κάρπεντερ την πλούσια θεία της, Αν Τρέντγουελ και την πιστή της οικονόμο Μπέσι Κλέαρι και μέσα από τις μαρτυρίες τους πλάθει στο μυαλό του το χαρακτήρα της όμορφης κοπέλας.
Το πορτρέτο που κρέμεται στο τοίχο του σαλονιού του σπιτιού της ενισχύει τον βοηθά να συνδυάσει το χαρακτήρα με τη μορφή της και σύντομα ο αστυνομικός βρίσκεται δέσμιος από τη γοητεία της νεκρής. Μέσα από τις φαντασιώσεις του αναρωτιέται ποιος θα μπορούσε να θέλει το θάνατο μιας κοπέλας που έκανε τους πάντες να την ερωτεύονται με την ευγενική της ψυχή.
Μια νύχτα, ενώ βρίσκεται στα μισά των ερευνών του συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο που θα τον κάνει να αναθεωρήσει όλα όσα έχει μάθει για την υπόθεση.

 

Βέρα Κάσπαρι

Η Βέρα Λουίζα Κάσπαρι (Σικάγο 13, Νοεμβρίου, 1899 - 13, Ιουνίου, 1987) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων, σεναρίων και διηγημάτων. Πιο γνωστό μυθιστόρημά της είναι η «Laura» η οποία  έγινε ιδιαίτερα επιτυχημένη ταινία.

Η Βέρα Κάσπαρι, μια ταλαντούχα εβραιοπούλα από το Σικάγο, ξεκίνησε από τη διαφήμιση, για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το γράψιμο από τα μέσα της δεκαετίας του '30. Η ίδια δεν δεχόταν τον τίτλο της συγγραφέως «αστυνομικών, νουάρ ή μυστηρίου»,  τα έργα της όμως την διαψεύδουν. Για παράδειγμα, η Λώρα, το πιο γνωστό μυθιστόρημά της, το οποίο μετέφερε αριστοτεχνικά στο σινεμά ο Ότο Πρέμινγκερ, με την Τζην Τίρνεϊ στον ομώνυμο ρόλο. Η Λώρα, δημοσιεύτηκε αρχικά σε επτά συνέχειες στο σοβαρό περιοδικό Κόλιερς, το φθινόπωρο του 1942. Την επόμενη χρονιά, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Houghton Mifflin, και η εμπορική επιτυχία του έκανε την 20th Century Fox να σπεύσει να αγοράσει τα κινηματογραφικά δικαιώματα.

Στη Λώρα, η οποία κυκλοφόρησε ξανά στις αρχές της νέας χιλιετίας ως «χαμένο κλασικό αριστούργημα», η πλοκή συντίθεται από τις πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις τριών ανδρών. Όλες οι περιγραφές συγκλίνουν σ' ένα περιστατικό: τη δολοφονία της Λώρας, μιας όμορφης κι επιτυχημένης διαφημίστριας, στην είσοδο του σπιτιού της. Ο δολοφόνος την έχει πυροβολήσει με καραμπίνα στο πρόσωπο, το οποίο έχει καταστραφεί εντελώς.
Ο αστυνομικός που αναλαμβάνει την υπόθεση, ανακρίνει τους δύο πιο κοντινούς της ανθρώπους: τον αρραβωνιαστικό της και τον πρώην εραστή της. Σταδιακά, ο πεζός και σκληροτράχηλος αστυνομικός νιώθει να ερωτεύεται την εικόνα της νεκρής Λώρας, ώσπου, εντελώς ξαφνικά, η Λώρα εμφανίζεται ζωντανή. Τότε πια, από θύμα γίνεται ύποπτη για φόνο. Πού βρίσκεται η αλήθεια πίσω απ' όλες αυτές τις αντιφατικές αφηγήσεις;
Οι ηρωίδες της Κάσπαρι, ξεφεύγοντας εντελώς από τα στερεότυπα της εποχής, είχαν σύνθετη ψυχολογικά προσωπικότητα, και η συγγραφέας αναζητούσε κυρίως τα ψυχολογικά και κοινωνικά αίτια που ωθούν τους δολοφόνους στο έγκλημα. Η επιμονή της στα κοινωνικά αίτια είχε σχέση με την πολιτική της στράτευση: η Κάσπαρι ήταν για κάποιο διάστημα μέλος του αμερικανικού κομουνιστικού κόμματος, όπως η πλειοψηφία των αμερικανών διανοουμένων τις παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και βρέθηκε στη «γκρίζα λίστα» την εποχή του Μακαρθισμού. Και οι ιστορικοί του φεμινισμού αναγνωρίζουν στην Κάσπαρι μια συγγραφέα πρωτοπόρα για την εποχή της: οι ηρωίδες της ήταν εργαζόμενες γυναίκες με οικονομική ανεξαρτησία κι έντονη προσωπικότητα.
Τα πιο γνωστά βιβλία της Κάσπαρι που έγιναν κινηματογραφικές ταινίες είναι, εκτός της «Λώρας», είναι η «Μπεντέλια» και η «Μπλε Γαρδένια».

O κόσμος του κλασικού αστυνομικού μυθιστορήματος ήταν ανδροκρατούμενος και ανδροκρατικός: οι γυναίκες σ' αυτόν έπαιζαν το ρόλο της μοιραίας κι επικίνδυνης βαμπ, του αθώου θύματος ή της σοβαρής διοπτροφόρου δακτυλογράφου-βοηθού του σκληρού ντετέκτιβ. Εντούτοις, όπως συμβαίνει πάντοτε με τις γενικεύσεις, η αλήθεια είναι πιο σύνθετη. Μπορεί σήμερα να φανταζόμαστε τους συγγραφείς του είδους ως μια παρέα από βασανισμένους  ψυχολογικά, αλκοολικούς άνδρες, τα γεγονότα όμως διαψεύδουν αυτή την εικόνα. Απόδειξη νούμερο ένα: η Βέρα Κάσπαρι.

 

Η ταινία
Η ταινία Λάουρα (Laura) γνωστή κι ως Λώρα είναι Φιλμ Νουάρ παραγωγής 1944, σε σκηνοθεσία Όττο Πρέμινγκερ βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Βέρα Κάσπαρι. Η διασκευή του σεναρίου έγινε από τους Τζέι Ντράτλερ, Σάμιουελ Χόφενσταϊν και Ελίζαμπεθ Ράινχαρντ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Τζιν Τίρνεϊ, ο Ντέινα Άντριους, ο Κλίφτον Γουέμπ και ο Βίνσεντ Πράις. Η ταινία προτάθηκε για πέντε βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Σκηνοθεσίας και βραβεύτηκε με Όσκαρ Ασπρόμαυρης Φωτογραφίας. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 79η θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Η ταινία Λάουρα του Όττο Πρέμινγκερ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Βέρα Κάσπαρι, κέρδισε τους κριτικούς και το κοινό τόσο με την αισθητική της, όσο και με τη θεματολογία της. Ο Πρέμινγκερ, έψαχνε για το κατάλληλο θεατρικό έργο για να σκηνοθετήσει, όταν, μέσω του ατζέντη του, ενημερώθηκε ότι υπήρχε ήδη ένα ημιτελές σενάριο σε μορφή θεατρικού με τίτλο Ring Twice for Laura. Ο σκηνοθέτης είχε γοητευτεί από τις ασυνήθιστες εκπλήξεις που επιφύλασσε η πλοκή του σεναρίου, αλλά αισθανόταν ότι το σενάριο χρειαζόταν ακόμη πολλή δουλειά και προσφέρθηκε να το ξαναγράψει από την αρχή με τη βοήθεια της συγγραφέως του. Εκείνος και Κάσπαρι διαφώνησαν πάνω στη γραμμή που ήθελε να ακολουθήσει ο σκηνοθέτης και εκείνη προσφέρθηκε να συνεργαστεί με το συγγραφέα Τζορτζ Σκλαρ για τη διασκευή του έργου της. Η Μαρλέν Ντίτριχ, εξέφρασε ενδιαφέρον για τον κεντρικό ρόλο, χωρίς τη συμμετοχή της ή οποιασδήποτε άλλης μεγάλης σταρ, η Κάσπαρι δεν μπορούσε να βρει τον κατάλληλο χρηματοδότη και εγκατέλειψε το εγχείρημα.
Οι κριτικές της ταινίας ήταν διθυραμβικές και η ακαδημία την αντάμειψε με πέντε υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, κερδίζοντας στο τέλος μόνο ένα για την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Τζόζεφ ΛαΣελ. Ο Όττο Πρέμιγκερ βρέθηκε για πρώτη φορά υποψήφιος για Όσκαρ Σκηνοθεσίας, αλλά έχασε από τον Λίο ΜακΚάρεϊ  για την ταινία «Ο Δρόμος της Αγάπης» (Going My Way), ενώ ο Κλίφτον Γουέμπ, υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, έχασε το βραβείο από τον Μπάρι Φιτζέραλντ για την ταινία «Ο Δρόμος της Αγάπης».

 




   



Απολαύστε υπεύθυνα




   

Copyright © ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ως3
Aνάπτυξη & Yλοποίηση: Ως3 Π.Ο.Ε.Α.Μ.
Πρότυπη Οικολογική Εκδοτική Αγροτουριστική Μονάδα Ως3