Απολαύστε υπεύθυνα


Αφιερώματα

 

 

Πάμε Θέατρο


 

Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι

Ο κοριός του Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι
The Bedbug by Vladimir Mayakovsky (1928)

Σκηνοθεσία: Νίκος Χαραλάμπους
Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου
Ραδιοφωνική προσαρμογή: Πέτρος Μάρκαρης
Μουσική σύνθεση: Σταμάτης Κραουνάκης
Ρύθμιση ήχου: Δημήτρης Πουλόπουλος
Εισηγήτρια δραματολογίου: Έλλη Μαλικένζου
Παραγωγή: Βίκυ Μουνδρέα
Παίζουν οι ηθοποιοί από το θέατρο Καισαριανής:
Θανάσης Θεολόγης, Έφη Καλογεροπούλου, Σταύρος Καρακώστας, Έρση Κούτσικου, Σπύρος Κωνσταντινίδης, Ιλιάνα Παναγιωτούνη, Μελίνα  Παπανέστορα, Μαίρη Σαϊσοπούλου, Αντρανή Κοντοπούλου, Σωτήρης Χατζάκης, Γιάννης Χριστογιάννης.
Ηχογράφηση 1984
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Ο κοριός του Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι
Διάρκεια: 1:24:06

*Με αριστερό κλικ: Άνοιγμα αρχείου (live), με δεξί κλικ -αποθήκευση ως-: ή -αποθήκευση προορισμού ως- για την αποθήκευση του αρχείου.

Ακροβάτης τις πιο ακραίες πραγματικότητες, ο νυμφίος του Έρωτα, της επανάστασης και του θανάτου καταθέτει τον προσωπικό χάρτη των αισθημάτων του εμποτισμένο από τις αναθυμιάσεις των αναμνήσεων του. Νομάς ο ίδιος ρουφούσε το μέλλον και μεθούσε από το παρελθόν κρυφακούγοντας πάντα το παραμιλητό της Μούσας του. Σύννεφο με παντελόνια, ένα παιχνίδι του Έρωτα και των λέξεων. Σύννεφο με παντελόνια, η αίγλη του ονείρου και η εν κανώ αναμονή. Ο Μαγιακόβσκι αρνήθηκε την επιδοτούμενη επανάσταση και φλερτάροντας αγωνιωδώς με τη σιωπή του Έρωτα, καταθέτει ως άσωτος μνηστήρας την εξομολόγησή του μέσα στο εκτυφλωτικό φως της ψυχής του. Ο Μαγιακόφσκι γελάει βροντερά από τα ερείπια των αστερισμών, γνωρίζοντας πολύ καλά πως ήταν άντρας, μα και συνάμα ένα σύννεφο με παντελόνια που θα τραγουδάει αιώνια στις σιωπές του φεγγαριού.

Το 1928 ο Μαγιακόβσκι γράφει το «Κοριό» και το 1929 το «Λουτρό», τα οποία ήταν και τα δυο τελευταία θεατρικά του έργα.
Στο «Κοριό» και στο «Λουτρό» είναι φανερή η πρόθεση του να έρθει κατά πρόσωπο και να αντιπαλέψει ενάντια σε όλη τη περιρρέουσα αποπνικτική πραγματικότητα. Πραγματικότητα που συμβολικά προσωποποιείται μεταξύ των άλλων στον χυδαία φιλόδοξο και ευκαιριοθηρικό ρόλο του εργάτη Πρισίπκιν μέσον του οποίου διακωμωδείται και ψέγεται η μετεπαναστατική προλεταριακή αριστοκρατία, το γήρας της επανάστασης, η καινούργια «ρεαλιστική» παντοδύναμη κατάσταση που αντικειμενικοποιούταν με την Νέα Οικονομική Πολιτική. Όμως τα μέσα και τα υλικά άμυνας του Μαγιακόβσκι ήταν αυτά που διέθετε το «ιστορικό λατομείο» αυτής της πρωτόγνωρης μεταβατικής εποχής. Και κάποια από αυτά τα υλικά ήταν οι βασικές πεποιθήσεις της υποταγής του Προσωπικού στο Συλλογικό και της αλληλεξάρτησης ανάμεσα σε Επαναστατικότητα και Κομματικότητα. Ως προς το πρώτο ο φουτουριστής Μαγιακόβσκι απαξιώνει τα «ρομάντσα» και τις συναισθηματικές σειρήνες γενικά καθώς ίσως αισθάνεται πως οφείλει να «δολοφονήσει» τις δικές του σειρήνες αυτές που είναι μέσα του. «πνίξτε τα καναρίνια πριν τα καναρίνια πνίξουν το κομμουνισμό» θα πει. Τούτη η αυτό-φίμωση όμως δεν έγινε κατορθωτή.

The Bedbug by Vladimir Mayakovsky (1928)

Ο Μαγιακόβσκι δεν κατάφερε να εκτελέσει το δικό του καναρίνι παρά μονάχα αυτό που μπόρεσε ήταν η αυτο-εκτέλεση του. Ως προς το δεύτερο- καθώς είναι αδύνατο να δει πως η κύρια απειλή υπόσκαψης της επανάστασης δεν ήταν τόσο τα παρακμιακά παράσιτα της σοβιετικής πραγματικότητας αλλά κυρίως οι νέες εξουσιαστικές υποκειμενικότητες και η λειτουργική τους διάταξή μέσα στους μηχανισμούς του «σοσιαλισμού του κράτους και του κόμματος» - η ταυτόχρονη και απελπισμένη υπεράσπιση της κομματικής του «ταυτότητας» συνιστά το τελευταίο του χαράκωμα.
Από κει θα προβεί και στο έσχατο διάβημα. «Δεν πρόκειται να το κουνήσω από δω. Μπας και νομίζεις πως μ΄ αρέσει όλη αυτή η βρόμα και η κουρελαρία; Όχι, αλλά εμείς βλέπεις είμαστε πολλοί. Όσες κόρες κι αν γεννήσουν οι μικρέμποροι της «Νέας Οικονομικής Πολιτικής» δεν φτάνουν για όλους μας. Θα χτίσουμε σπίτια και θα προχωρήσουμε όλοι μαζί. Μα ό,τι και αν γίνει δεν πρόκειται να βγούμε με άσπρες σημαίες από αυτό το χαράκωμα». Και βέβαια δεν βγήκε...
Στις 10:15 π.μ. στις 14 Απριλίου 1930, αυτό-πυροβολείται και πεθαίνει στο γραφείο του στη Μόσχα. Άφησε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα γραμμένο στις 12 Απριλίου, που δημοσίευσε η «Πράβντα» στις 15 του Απρίλη.

Ο υπεραισιόδοξος φουτουρισμός του Μαγιακόβσκι απαίτησε από νωρίς την αυτο-πυρπόληση του ποιητή που ένιωθε να σηκώνει δυο αβάστακτα φορτία. Την επαναστατική απελπισία και την απελπισία της επανάστασης... Το νεανικό του έργο «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι. Μια τραγωδία» ήταν φαίνεται η δραματουργική προαναγγελία τούτης της αυτο-πυρπόλησης που ως εντελέχεια αμετάκλητη κορυφώθηκε τελεσίδικα στη στιγμή του αυτο-πυροβολισμού.


Μήπως εσείς
θα καταλάβετε γιατί
εγώ γαλήνιος,
κάτω από των σαρκασμών τις καταιγίδες,
στο δείπνο των επερχόμενων χρόνων
κομίζω τη ψυχή μου πάνω σ΄ ένα δίσκο;

Ανώφελο δάκρυ κυλώντας
απ΄ των πλατειών το κακοξυρισμένο μάγουλο,
είμαι ίσως
ο τελευταίος ποιητής.
(μτφ. Γιάννης Ρίτσος)

Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι θα επιρρεάσει με το έργο του τα μεγαλύτερα ονόματα της ρωσικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και με το θάμβος του θα «ακουμπάει» και θα μένει παντοτινά στις «ψυχές»-«σύννεφα» αυτών που επιμένουν και να ονειρεύονται και να δρουν για ένα απελευθερωμένο κόσμο. Από άλλη ατραπό, μέσα από τη τραγωδία του αγώνα και την πανανθρώπινη θέληση να μετουσιώσει όλα τα σκοτάδια σε μέρες ηλιόλουστες, μέσα από την ανεπανάληπτη γλώσσα της τέχνης του, θα ΄ναι πανταχού παρόν στων αιώνων τη ποίηση.

Ο Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι και η Λίλη Μπρικ

 


Εσείς θα καταφέρετε;
Αμέσως άλλαξα σα σκίτσο τη ημέρα,
ρίχνοντας την μπογιά απ' τον κουβά,
έδειξα πάνω στην ανάγλυφή μας σφαίρα
ανάγλυφα του κόσμου τα καλά και τα στραβά.
Στα λέπια των ψαριών τα κρύα
εύκολα διάβασα τα δόγματα της κοσμοσυρροής.
Εσείς θα καταφέρετε
να παίξετε τη νυκτωδία, σε ένα φλάουτο
από σωλήνες της υδρορροής;

Eργογραφία

1912: «Χαστούκι στο γούστο του κοινού» (θεωρητικό κείμενο, μανιφέστο του κυβοφουτουρισμού).
1913: «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι. Μια τραγωδία» (θεατρικό).
1915: «Ο αδέσποτος σκύλος», «Σύννεφο με παντελόνια» (ποιήματα).
1917 - 1918: «Μυστήριο Μπούφο» (θεατρικό στην τελική του μορφή, παίζεται το 1920, στο δεύτερο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς).
1918: «Ωδή στην Επανάσταση» (ποίημα), «Σταρίσια λέξη» (συλλογή).
1919: «Αριστερό Εμβατήριο» (ποίημα).
1921: «150.000.000» (ποίημα, δημοσιεύτηκε ανώνυμα).
1922: «Παρασυνεδριαζόμενοι» (σατιρικό ποίημα).
1923: «Αγαπώ», «Γι' αυτό» (ποιήματα).
1924: «Βλαντίμιρ Ιλιτς Λένιν (ποίημα).
1924 - 1925: ποιήματα και σκίτσα εμπνευσμένα από τις περιοδείες του στη Δυτική Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στο Μεξικό και την Κούβα.
1926: «Πώς γίνεται η ποίηση» (πεζογράφημα).
1927: «Καλά» (συνθετικό ποίημα). Σειρά σεναρίων για τον κινηματογράφο.
1928: «Ο κοριός» (θεατρικό).
1929: «Το χαμάμ» (θεατρικό).

Αφιέρωμα: Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι

 




   



Απολαύστε υπεύθυνα




   

Copyright © ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ως3
Aνάπτυξη & Yλοποίηση: Ως3 Π.Ο.Ε.Α.Μ.
Πρότυπη Οικολογική Εκδοτική Αγροτουριστική Μονάδα Ως3