Αρχικήισελίδα

Αφιερώματα

Ταιγεγονότα

Artως Radio

Exodως3

 

 

 

 

 

Αφιερώματα

 

 
Αφιερώματα
Ζapink: Έλληνες Σκιτσογράφοι

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΩΛΟΣ
Ένας... Μάνγκας


ΚΕΙΜΕΝO/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: SOLOUP

Πριν χρόνια υπήρχαν φόβοι. Φόβοι για το ανεξέλεγκτο του καινούργιου. Και υπάρχουν. Και θα υπάρχουν πάντα. Πριν χρόνια αρκετά λοιπόν, θυμάμαι ένα άρθρο, μου φαίνεται στην «Καθημερινή», που έλεγε εν ολίγοις «τι θα γίνει όταν μεγαλώσουν τα παιδιά του ΠΟΚΕΜΟΝ». Ήταν η εποχή που η τηλεόραση είχε γεμίσει από κάτι παράξενα ασιατικά κινούμενα σχέδια, άλλα με τεράστια κουκλίστικα μάτια, κι άλλα τερατόμορφα και μεταλλαγμένα. Δεν απέχω πολύ κι εγώ απ το να «ανησυχώ» για πολλά παρόμοια πράγματα. Ευτυχώς όμως, κάθε μέρα γεννιούνται καινούργιοι άνθρωποι. Κάθε μέρα έχουμε καινούργιες παραλαβές ονείρων. Νέα αντισώματα στις νέες ασθένειες. Νέες μουσικές νέων έγχορδων κουρδισμένων διαφορετικά. Και τι παράξενο. Η μουσική δεν τελειώνει ποτέ. Εκεί κρύβεται η ελπίδα. Κάθε στρατοκόπος το δικό του μονοπάτι βαδίζει κι αυτός φροντίζει για τα βήματα. Τους νέους γκρεμούς και τις νέες ανηφοριές αυτός τις ιδρώνει.
Τα «παιδιά του Πόκεμον» λοιπόν, μεγάλωσαν. Ο Λώλος δεν είναι ακριβώς «παιδί του ΠΟΚΕΜΟΝ» αλλά των ΑΝΙΜΕ. Από μικρός μαγεύτηκε απ τα ιαπωνικά κινούμενα σχέδια της Τιβί. Καθόταν και τα χάζευε με τις ώρες. Στα 15 του χρόνια άρχισε να αλληλογραφεί με δυο Ιαπωνεζούλες, με τις αναμενόμενες πολιτισμικές ανταλλαγές και τα πρώτα ορίτζιναλ Manga έφτασαν στα χέρια του Βασίλη. Στα χρόνια του Λυκείου αφουγκράστηκε την επιθυμία του για τα κόμικς. Παίρνοντας την απόφαση να χάσει μια χρονιά, άλλαξε Τεχνικό Λύκειο σε μια κατεύθυνση πιο κοντά στα σκίτσα από τα ..δομικά έργα. Τη γραφιστική. Αρχίζει να σκαρώνει μόνος του σχέδια και το 1999 γράφεται στην ΑΚΤΟ όπου και σπουδάζει για τρία χρόνια. Το 2002 γίνεται όμως το ουσιαστικότερο βήμα. Κερδίζει τον διαγωνισμό κόμικς του περιοδικού «9» και παρατείνει τις σπουδές του στην ΑΚΤΟ για έναν ακόμα χρόνο κάνοντας κάτι σαν μεταπτυχιακό, σχετικό με το κινούμενο. Το σημαντικότερο όλων όμως, είναι ότι του δίνεται η ευκαιρία να δημοσιεύσει στο περιοδικό. Εξώφυλλα, αφίσες και με κυρίως με τη σειρά «Freakshow» αρχίζει να καλλιεργεί τις επιρροές των Manga και όχι μόνο και να βρίσκει το δικό του ύφος. Σχεδόν ταυτόχρονα, τις χρονιές 2002- 2003 ανοίγεται και σε άλλες κομικσοδραστηριότητες. Με τον Γιώργο Μελισσαρόπουλο συμφοιτητή του στη σχολή, ξεκινούν το πρώτο rom-zine με τίτλο «ΟMIKRON ΑΡΝΗΤΙΚΟ». (Το ηλεκτρονικό αυτό περιοδικάκι έβγαλε συνολικά 3 τεύχη με το τρίτο έχοντας αποχωρήσει ο Μελισσαρόπουλος). Μια άλλη κομπανία επίσης γεννιέται. Κολλάει στην παρέα του -φανζίν και στη συνέχεια- περιοδικού "Subart". Νέοι δημιουργοί, ο καθένας με τη δική του γραφή, αρχίζουν έναν σχεδιαστικό διάλογο μεταξύ τους.
Το Σεπτέμβριο του 2004 από τις εκδόσεις "Giganto" (που βγάζει και το subart με ..αυτοεκδότη τον Τάσο Παπαϊωάννου), βγαίνει και το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ «Γεννήτρια». Ένα ασπρόμαυρο πολυσέλιδο κόμικς, με πολλά ολοσέλιδα καρέ, ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και τις εσωτερικές εφιαλτικές περιπλανήσεις του ήρωα της ιστορίας Victor Van Dread.
Η συνέχεια ακούγεται ακόμα πιο αισιόδοξη και πιο ...διεθνής. Μέσα στο 2005 συμμετείχε σεναριακά στη συλλογή εξαιρετικών κόμικς «Flight» #2 (Adventure, Canada) . Η ιστορία λέγεται «Heads Up» και τα ευφάνταστα σκίτσα με τα πλακάτα χρώματα είναι της Becky Cloonan. Την άνοιξη έφυγε και σ ένα αμερικάνικο ταξιδάκι κόμικς αναζητήσεων και τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν ακόμα πιο καλά με το Λώλο να ετοιμάζει ήδη την πρώτη του διεθνή δουλειά. Τα καλά θα τα μάθετε σύντομα.
Τις μέρες που γράφεται το αφιέρωμα είχαμε και μια νέα ...πτήση. Το περιοδικάκι "Gin747" με συνκυβερνήτες τους Κυριαζή και Μπίμπα. και κείμενα στα αγγλικά. Τα σχέδια των δημιουργών του είναι το περιοδικάκι να βγάλει περισσότερα (ακόμα και μηνιαία) τεύχη.
Ο Βασίλης Λώλος, έχει το δικό του ύφος. Αναζητήσεις κι εμμονές στα ψυχικά... εντόσθια των ηρώων του. Εφιαλτικές περιπλανήσεις, λιτά σκηνικά, χώροι ψυχροί, σιωπηλά καρέ, ένταση, πρόσωπα αγέλαστα ως ανέκφραστα, δημιουργούν αυτήν την Καφκική - Lovecraftική ατμόσφαιρα αφήγησης.( Εκεί, λίγο πριν το τέλος των αφηγήσεων ίσως υπάρχει μια αμυδρή αμηχανία για την κατάληξη, αλλά αυτά είναι και θέμα προσωπικών επιλογών και αναζητήσεων). Τα σχέδιά του λιτά, με πολλά μονοσέλιδα καρέ, αρκετές μαύρες σκιές, αφήνουν επιδέξια να φανερωθούν οι επιρροές των Manga. Τα επεξεργασμένα στον υπολογιστή ραστεράκια που χρησιμοποιεί, κάνουν τη γραφή του πιο αναγνωρίσιμη -σε βαθμό μανιέρας-, προσδίδοντας κι αυτά κάτι παραπάνω στο ύφος και την ψυχολογική βαρύτητα των αφηγήσεων.
Οι ήρωες του Λώλου έχουν ακόμα πολύ δρόμο να διαβούν στους ίσκιους και τις σκοτεινιές της φαντασίας του. Κι ο Λώλος ακόμα πιο πολλές ιστορίες να μας αφηγηθεί κουνώντας επιδέξια τα σκοινάκια στις μαριονέτες του μυαλού του. Εύχομαι καλό δρόμο και καλά ένστικτα.

Συνέντευξη

Βασίλη, μου έχεις πει ότι από μικρό σου άρεσαν τα ANIME της τηλεόρασης κι από εκεί σ ένα βαθμό και η αγάπη σου για τα Manga. Θυμάσαι κάποιες τέτοιες τηλεοπτικές σειρές;
Εγώ ήμουν ευλογημένος με βίντεο από μικρή ηλικία (tech-nut γείτονας) οπότε μπορούσα και νοίκιαζα και όλα τα εξεζητημένα animations που εισάγαμε τότε κατ ευθείαν από Ιαπωνία (λαζεριόν κανένας?).Θυμάμαι στην τηλεόραση επί εποχής ΕΡΤ1/2/3 το "Οδύσσεια του διαστήματος" (Γαλλο-ιαπωνικό), το "Robotech", το "step Jun" το "Sagma" αλλά κατά κύριο λόγο η "παιδία" μου ήρθε από το βίντεο και όσοι είχαν μπει σε βίντεο-κλαμπ εποχής 84-89 θυμούνται την ΥΠΕΡ- πληθώρα σε ταινίες-κασέτες Ιαπωνικών animation.Ειδες για να έχεις μνήμη ελέφαντα στα τρεισήμισι σου? χαχαχα!

Τι πιστεύεις ότι σε τράβηξε περισσότερο σε αυτό το είδος; Ποιοι είναι οι Ιάπωνες δημιουργοί που σου άρεσαν ή σε επηρέασαν περισσότερο;
Νομίζω ότι η πρώτη οπτική επαφή με κάτι που σου παρουσιάζει θέματα τραγικά (με την αρχαιοελληνική έννοια όσο αστείο και να ακούγεται) και να σου δίνει τον τρόμο όχι μέσα από γραφικό μέσο (το οποίο έρχεται σε κάποια φάση αργότερα και δεν την παλεύεις) είναι αρκετό να σε ταρακουνήσει και να δεις τα πράγματα με άλλο μάτι. Το αργό storytelling ανάλογα τι θέλεις να τονίσεις είναι κάτι που μου έχει μείνει περισσότερο από το στυλ της σχεδιαστικής γραμμής. Η Ιαπωνία και η κουλτούρα της είναι κάτι που με έχει "θρέψει" όχι μόνο μέσα από τα comic.
Λόγω γνωστών μου Ελληνοιαπώνων και παιδιά από Ιαπωνία που είχαμε επαφή μέσω αλληλογραφίας από μικρή ηλικία είχα πρόσβαση σε νοοτροπία, ταινίες και μουσική.
Ιάπωνες δημιουργοί που με έχουν επηρεάσει όταν μεγάλωνα και ακόμα είναι ο Katsuhiro Otomo,
ο Masakazu Katsura, o Masamune Shirow, o Leigi Matsumoto, o Hiroaki Samura και ένα κατεβατό ακόμα σχεδιαστές και character designers που άμα τους αναφέρω δεν θα τελειώσουμε ποτέ.

Από την Αμερικάνικη ή και την Ευρωπαϊκή Σκηνή των κόμικς, έχεις κάποιες επιρροές; Εννοώ κάποιους δημιουργούς που σου αρέσουν ιδιαίτερα και έχεις αφομοιώσει κάτι από τη γραφή τους;

Ένας σίγουρα είναι ο Mike Mignola, εκτός από το ότι μου αρέσει η σχεδιαστική αισθητική σχημάτων, έχει επιρροές από H.P. Lovecraft οπότε με έχει κερδίσει όπως και να έχει.
Για τους ίδιους λόγους πάνω κάτω με έχει επηρεάσει και ο Frank Miller (φαντάσου να είσαι ...6? και να πέφτει στα χέρια σου η Ελληνική έκδοση του Dark knight). Από Ευρώπη μεριά δεν φυσάει και πολύ για εμένα πέρα από κάποιες "εποχές" του Moebius και μια συγγενική αίσθηση αφήγησης ιστορίας που έχουν με την Ιαπωνική "σχολή" .Άλλος αμερικάνος είναι ο Geoff Darrow που συνδυάζει τα καλά από δυο κόσμους την Αμερικάνικη και Ευρωπαϊκή σκηνή.

Τόσο στη σειρά «Freakshow» όσο και στη «Γεννήτρια» βλέπουμε να σε απασχολούν περισσότερο οι ψυχολογικές αναζητήσεις και τα υποκειμενικά μπερδέματα των ηρώων σου. Και εικονογραφικά και σεναριακά βλέπουμε να παίζεις με gothic στοιχεία, με τον τρόμο, το παραμύθι, με λανθάνοντα ιστορικά στοιχεία (αναφέρομαι περισσότερο στη Γεννήτρια σε αυτό) κλπ. Τι είναι αυτό που σ ενδιαφέρει περισσότερο ν αρθρώσεις μέσα από ένα τέτοιο κλίμα; Τι είναι αυτό που αναζητείς;
Το "freakshow" (το οποίο και έκοψα μόλις πήρα χαμπάρι ότι υπάρχει η "slave labour" και όλη η "μόδα" που λανσάρει) δεν ήταν τίποτα άλλο από αστείο/ χιουμοριστικό, τουλάχιστον για εμένα. Η "Γεννήτρια" ήταν ένας πρόλογος πάνω σε ένα project που μπήκε στον πάγο. Το στοιχείο που λες υπάρχει γιατί σχεδιάζω και γράφω ότι μου βγαίνει πηγαία. Προσπαθώ να μην ζορίζω τον εαυτό μου σε σημείο που να γίνω κάποιος "άλλος". Πάντα είχα ενδιαφέρον για το παραφυσικό και το occult και πάντα το έψαχνα, οπότε λογικό είναι αυτά τα στοιχεία να βγαίνουν στην δουλειά μου.

Κυκλοφόρησε πρόσφατα το Flight #2 με μια δική σου σεναριακή συμμετοχή. Συνεργάστηκες έτσι με την Becky Cloonan. Μίλησέ μας λίγο γι αυτήν σου τη συνεργασία κι εμπειρία.

Όπως αναγράφεται κιόλας στην ιστορία έγραψα τα "λόγια" και όχι το σενάριο, οπότε δεν έκανα κάτι το ιδιαίτερο, στο επόμενο που θα έχω δικό μου comic το επανεξετάζουμε χαχα.

Τα κόμικς στην Ελλάδα πως τα βλέπεις; Τους Έλληνες δημιουργούς, τα περιοδικά, τις αυτοεκδοτικές προσπάθειες, τα φανζινάκια;...

Γίνονται προσπάθειες γίνονται και πράγματα. Λόγου χάρη το "9", είναι μια άκρως σημαντική κίνηση η οποία συναντά τον σνομπισμό και την απαξίωση συχνά και είναι κρίμα αυτό γιατί
έχει προσφέρει μια ή άλλη πολλά, μόνο και μόνο η ύπαρξη του είναι ένα τεράστιο "συν" που αντιμετωπίζεται σαν γονείς "επαναστατημένου" έφηβου, δηλαδή "οι γονείς μου είναι μαλάκες
και ...δεν με καταλαβαίνουν αλλά το χαρτζιλίκι μου θα τους το ζητήσω αφού ακούσουν τις χριστοπαναγίες τους". Και μετά τα παραπάνω, για να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είμαι το σκυλάκι του 9 θα πω ότι και στον 1ο διαγωνισμό πήρα μέρος και πήρα ένα σακί αρχίδια και μετά τον δεύτερο για να μπει ιστορία μου μέσα στο περιοδικό ο Μαστοράκης μόνο σφαλιάρες (κυριολεκτικά) δεν μου έριξε με την "πόδι στην πόρτα" τακτική μου.
Μετά από αυτό το μικρό rant θέλω να πω ότι κάθε προσπάθεια από κόσμο που εκδίδει/ αυτοεκδίδει/ σχεδιάζει είναι θετική υπερεκτιμιτέα και μετράει, όλοι βάζουμε το...τούβλο μας στο οικοδόμημα αντίθετα και παράλληλα με τα καρφιά που μπαίνουν αργά αλλά σταθερά στο φέρετρο του Ελληνικού comic.Αυτό γίνεται γιατί όλοι θέλουν τις μέγιστες αποδοχές χωρίς να έχουν κάνει τον ανάλογο αγώνα. πολλοί πάσχουμε από κάτι που ονομάζεται " είμαι-το-εικαστικό-δώρο-του-θεού-επί-γης" σε συνδυασμό βέβαια με το κορυφαίο "ότι- δηλώσεις-είσαι".Τι εννοώ? περισσότερα comics, λιγότερη γκρίνια για αυτά. ή τα κάνεις ή όχι! τόσο απλό, άμα έχεις την ανάλογη δέσμευση θα τα κάνεις, και άμα έχεις μια ολοκληρωμένη ιστορία
θα τυπωθεί με οποιονδήποτε τρόπο και άμα είσαι "αληθινός" σε αυτό που κάνεις το ραντάρ του αναγνώστη θα το πιάσει. Με αυτά που γράφω μπορεί να αφήνω χώρο και για άλλα μαχαίρια στην πλάτη μου αλλά δεν με νοιάζει γιατί είμαι πολύ απασχολημένος να κάνω comics.

Ανήκεις σε μια νέα γενιά σκιτσογράφων και βρίσκεσαι φιλικά με αρκετούς από αυτούς. Και μόνο απ τη συνεργασία σου στη παρέα του Subart αναφέρω τον ΚΩΝ τον Ηλία Κυριαζή, τον Τάσο Παπαιωάννου, τον Μπίμπα...Αυτή η παρέα βλέπω ότι γεννάει πράγματα. Πως το βιώνεις εσύ αυτό;
...Σαν μάνα! χαχαχαχα!
Έχω βαρεθεί να ακούω διάφορα για ξεχωριστά τον κάθε ένα μας (και πέρα από subart) αλλά και όλους μαζί μόνο και μόνο επειδή έχουμε περισσότερη πόρωση και δέσμευση σε αυτό που κάνουμε από άλλους. Δηλαδή να κάτσουμε να κάνουμε τις ιστορίες μας, να χώσουμε λεφτά που δεν τα κόβουμε από τον τοίχο πάνω σε μια έκδοση, που εννοείται ότι δεν περιμένεις να τα πάρεις πίσω και να στην λένε κιόλας; ΕΛΕΟΣ! Κατά τα άλλα και πράγματα βγάζουμε και την "σκηνή" υποστηρίζουμε και ας δεν το καταλαβαίνουν κάποιοι, μακροπρόθεσμα θα φανεί η διαφορά ακόμα και αν μας έχει βγει ξινό.

Έχεις κάνει κάποια διερευνητικά ταξιδάκια και δουλεύεις ήδη πάνω σε μια ιστορία που θα κυκλοφορήσει εν καιρώ, στη διεθνή αγορά Πως θα ήθελες να δεις τα κόμικς σου να εξελίσσονται στο χρόνο; Τι είναι αυτό που πραγματικά θα ήθελες να κάνεις κάποια στιγμή θεματολογικά ή σχεδιαστικά;
Διάφορα θα βγουν εν καιρώ αλλά αυτό θα γίνει μόνο και μόνο γιατί μου έχει φύγει ο πάτος να σχεδιάζω, να γεμίζω κάλους τα δάκτυλά μου και να μη παίρνω από "όχι".
Δεν πρόκειται να σου χαριστεί κανένας ποτέ γιατί οι εκδοτικοί πάνω από όλα είναι επιχειρήσεις και άμα δεν τους "φαίνεσαι" κερδοφόρο επιχείρημα δεν πρόκειται να σου δώσουν ευκαιρία ποτέ. Όσο αφορά πως θα ήθελα να δω τα comic μου να εξελίσσονται, " im going to be Hokage no matter what!"...


 

 

 

 

 

Σκιτσογράφοι
Αρκάς
Ιορδάνης Ανανιάδης
Τάσος Αναστασίου
Αρχέλαος
Τάσος Αποστολίδης
Αντώνης Βαβαγιάννης
Σπύρος Βερύκιος
Δημήτης Βιτάλης
Θεοδόσης Βρανάς
Σπύρος Δερβενιώτης
Μιχάλης Διαλυνάς
Λάζαρος Ζήκος
Πέτρος Ζερβός
Μαρία Ζογλοπίτου
Χρήστος Ζωϊδης
Γιάννης Ιωάννου
Γιάννης Καλαϊτζής
Καρκ
Μιχάλης Κουντούρης
Νίκος Κούτσης
Γιάννης Κουτσούρης
Κυρ
Ηλίας Κυριαζής
Κων
Βασίλης Λώλος
Ηλίας Μακρής
Μποστ
Παναγιώτης Μαραγκός
Νίκος Μαρουλάκης
Γιώργος Μελισσαρόπουλος
Νίκος Μηλιώρης
Γιάννης Μητσομπόνος
Κώστας Μητρόπουλος
Γιώργος Μπότσος
Αλή Ντίνο 1
Αλή Ντίνο 2
΄Εφη Ξένου
Σπύρος Ορνεράκης
Ζήσης Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαδάκης
Αλέκος Παπαδάτος
Βαγγέλης Παυλίδης
Θανάσης Πέτρου
Ανδρέας Πετρουλάκης
Φώτης Πεχλιβανίδης
Βλαντιμίρ Ραντιμπράτοβιτς
Στάθης
Tasmar
Τέτη Σώτου
Ηλίας Ταμπακέας
Γιώργος Tραγάκης
Γιώργος Τσούκης
Δημήτρης Χαντζόπουλος
Βαγγέλης Χερουβείμ
Βασίλης Χριστοδούλου
Soloup
 
Ειδικά Αφιερώματα

Comicdom 

Δημήτρης Βανέλλης
Παυλίνα Καλλίδου
Koμικοϊστορίες
Γκιουνερί Ιτσογλου
Παραπέντε
Ομάδα "Υ"

Αστεινομία vs Haderer

 
Αrtως Radio
Το ραδιόφωνο του Ως3